Θα σας πω σήμερα έναν επιπλέον λόγο για τον οποίον χάρηκα που η χώρα δηλώνει σοβαρή και αξιόμαχη στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, με όπλα υψηλών στρατηγικών δυνατοτήτων και μεγάλης εμβέλειας. Ποια είναι η πάγια επιδίωξη της Τουρκίας; Να βγει στο Αιγαίο. Για να το πετύχει αυτό, της αρκεί η κατάληψη ενός ελληνικού νησιού της παραμεθορίου. Πάντα ψάχνει την στιγμή που θα μας βρει μπόσικους για να το πετύχει, μην γελιόμαστε. Γι αυτό άλλωστε πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας σε εξοπλισμούς.
Πού επικεντρωνόταν ως τώρα το άνισο της στρατιωτικής μας σχέσης; Στο γεγονός ότι εμείς πρέπει να υπερασπιστούμε καμιά σαρανταριά νησιά δίχως να ξέρουμε ποιο θα χτυπήσουν οι Τούρκοι, ενώ εκείνοι αρκούσε να συγκεντρώσουν την επιθετική τους ισχύ σε ένα. Εμείς έχουμε διασπείρει τους άνδρες και τα όπλα μας σε μια τεράστια γραμμή που πιάνει από τη Λήμνο ως το Καστελόριζο, εκείνοι θα επιτεθούν με ό,τι έχουν σ’ ένα μόνο σημείο που θα επιλέξουν και μάλιστα αιφνιδιαστικά. Δεν είναι υπέρ μας όλο αυτό.
Το δεύτερο που θέλω να επισημάνω, είναι ότι η στατική μας άμυνα στα νησιά δεν είναι δα και το αγλάισμα της αποτρεπτικής στρατιωτικής δύναμης. Κάτι φαντάροι που βλαστημάνε επειδή δεν έχουν βίσμα και βρέθηκαν εκεί, κάτι αξιωματικοί που κάνουν κρα να μετατεθούν στο Επιτελείο, κάτι οχήματα και άρματα που τα μισά μένουν μόλις τα βγάλουν σε άσκηση, κάτι ανοιχτές παραλίες που δεν οχυρώνονται επαρκώς λόγω τουρισμού και κάτι ντόπιοι με παμπάλαια G3 στις ντουλάπες τους, να παριστάνουν τους εθνοφύλακες.
Όλοι αυτοί θα πολεμήσουν όταν και αν χρειαστεί, αλλά αν πέσουν πάνω τους μερικά συντάγματα επίλεκτων Τούρκων πεζοναυτών με την κάλυψη όλου του πυρός που μπορούν να συγκεντρώσουν από την απέναντι στεριά, την θάλασσα και τον αέρα, το πράγμα καταλήγει κομμάτι δύσκολο για μας, ειδικά τις πρώτες κρίσιμες ώρες μιας τέτοιας κλιμάκωσης. Ποια ήταν μέχρι πρότινος η ελληνική απάντηση σ’ αυτά τα δεδομένα; Ότι είτε σε πρώτο είτε σε δεύτερο χρόνο, το κόστος που θα πληρώσει η Τουρκία στο πεδίο, θα είναι δυσανάλογο του κέρδους που προσδοκά από μια τέτοια απόπειρα.
Ότι η άμυνα του νησιού θα κρατήσει, ότι η αεροπορία μας θα αντιμετωπίσει στα ίσα την τουρκική πάνω από το Αιγαίο, ότι το ναυτικό μας θα καταναυμαχήσει το δικό τους στην επίμαχη περιοχή και ότι οι χερσαίες δυνάμεις τους που θα βρεθούν σε ελληνικό νησί θα αποκοπούν τελικά και θα πέσουν ηρωικώς μαχόμενες. Αλλά συγκεντρωμένα στο στενό πεδίο της σύγκρουσης αυτά, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι δεν θα είναι ένα μόνο σημείο, αλλά δυο ή τρία.
Τώρα τι τους λέμε; Ότι οι δυνατότητες μας πολλαπλασιάστηκαν, έγιναν θανάσιμες. Με τα νέα όπλα που έχουμε, με τα Rafale, τα F-16, τα F-35 αργότερα, με τις Belhara, με τον θόλο που φτιάχνουμε με τους Ισραηλινούς… έτσι και μπείτε στο Καστελόριζο θα σας χτυπήσουμε στην Άγκυρα. Έτσι και μπείτε στο Αγαθονήσι, θα σας χτυπήσουμε την Κωνσταντινούπολη. Βλέπουμε τα αεροπλάνα σας μόλις σηκωθούν από το κέντρο της Τουρκίας και τα ρίχνουμε πριν καν οι πιλότοι τους δουν Αιγαίο. Αυτή είναι η πραγματική αποτροπή, την οποία οι Τούρκοι παίρνουν υπόψη τους πολύ πιο σοβαρά, από όσο μια μικρή φρουρά ακροβολισμένη με λιανοντούφεκα στα βραχάκια ενός ελληνικού νησιού.
Τι άλλο τους είπαμε αυτό τον καιρό, με αφορμή την ιστορία της Κύπρου; Ότι η Ελλάδα έχει την βούληση να χρησιμοποιήσει αυτά τα καινούρια όπλα που έχει. Δεν τα πήρε για να κάθονται, τα πήρε αποφασισμένη να πολεμήσει μ’ αυτά μόλις χρειαστεί και μάλιστα δίχως δισταγμό. Μέσα σε μια ώρα έφυγαν τα αεροπλάνα και οι φρεγάτες μας για την Κύπρο, δίχως να το ψειρίζουμε για μέρες και βδομάδες, αλλά και δίχως να ρωτήσουμε εταίρους και συμμάχους και προστάτες. Αυτό είναι επίσης μήνυμα που μπορεί εδώ να το υποτιμούμε, αλλά στην Τουρκία το έλαβαν και το αξιολόγησαν δεόντως.
