Η αναζήτηση «εξόδου κινδύνου» από τον πόλεμο μέσω διαπραγμάτευσης ενώ παράλληλα καταφθάνουν αμερικανικές ενισχύσεις στη Μέση Ανατολή εφόσον απαιτηθεί η ανάληψη ειδικών επιχειρήσεων. Τα Στενά του Ορμούζ ως το «σημείο μηδέν» της κρίσης και οι επιλογές Τραμπ για τον έλεγχό τους. Ο παράγοντας Κίνα, αλλά και γιατί οι μοναρχίες του Κόλπου δεν θέλουν τώρα μισές λύσεις. Ο Θ. Τσίκας μιλά στο Liberal και την Ευαγγελία Μπίφη.

Η μία απάντηση είναι η απάντηση των απολυταρχικών καθεστώτων. Απαγορεύσεις, καταστολή, διοικητικός γύψος. «Δεν θα απεργείτε, γιατί ενοχλείτε». Είναι η εύκολη, χοντροκομμένη λύση. Μοιάζει αποφασιστική, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένδειξη πολιτικής και θεσμικής αδυναμίας. Όταν ένα κράτος δεν ξέρει πώς να διασφαλίσει την ελευθερία όλων, απλώς καταργεί την ελευθερία κάποιων. Όταν δεν ξέρει πώς να σπάσει μια προνομιακή θέση, απαγορεύει το σύμπτωμα αντί να θεραπεύσει την αιτία. Η άλλη απάντηση είναι η απάντηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή επαναφέρουν στο προσκήνιο την ευαλωτότητα της Ευρώπης απέναντι στις διεθνείς τιμές πετρελαίου, με τους οδηγούς να κινδυνεύουν να επιβαρυνθούν με πάνω από 150 εκατ. ευρώ ημερησίως, καθώς οι τιμές του αργού ξεπερνούν τα 100 δολάρια ανά βαρέλι, σύμφωνα με ανάλυση του οργανισμού Transport & Environment (T&E).

Η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών ξεκίνησε με τα αναμενόμενα «προσκόμματα» που είχαν εμφανιστεί και σε άλλες δίκες ειδικού ενδιαφέροντος, όπως τη δίκη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, της Χρυσής Αυγής, για το Μάτι και τη Μάνδρα, ακόμη και για το πολύνεκρο ναυάγιο του ΣΑΜΙΝΑ. Η ιδιαιτερότητα στη δίκη για τα Τέμπη, είναι ότι το δικαστήριο, το ζώνει από παντού μια αλυσίδα ψεύδους που φτιάχτηκε κρίκο - κρίκο και ορισμένοι ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να προσθέτουν και άλλους.

Πάντα ο ισχυρότερος θέτει μια χρονική προθεσμία εντός της οποίας ο ασθενέστερος οφείλει να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του, ειδάλλως θα ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα εναντίον του. Εννοείται πως ένας σοβαρός ηγέτης, πολύ δε περισσότερο ένας πλανητάρχης, τηρεί τους όρους του τελεσιγράφου του. Εκτός από ζήτημα ουσίας, είναι και θέμα κύρους και προσωπικού γοήτρου. Οι 48 ώρες προθεσμία που έδωσε ο πρόεδρος Τραμπ στο Ιράν για να ανοίξει τα στενά του Ορμούζ πέρασαν, χωρίς να δει ο πλανήτης την επαπειλούμενη καταστροφή των ενεργειακών υποδομών του Ιράν.

Μόλις χθες σημείωνα πως αφού τελικά κάτι θα κάνει, ο πρωθυπουργός, «δεν είναι κατανοητό γιατί το καθυστερεί και γιατί το συναρτά με κάποια μάλλον απίθανη «άδεια» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής». Φαίνεται ότι αντί της Επιτροπής, την άδεια έδωσε... ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Πιερρακάκης. Είναι βέβαιο ότι ο ΥΠΟΙΚ είχε από καιρό έτοιμο ένα πακέτο. Σίγουρα έχει κι άλλα μέτρα, για το επόμενο πακέτο, οψέποτε χρειαστεί. Δεν είναι δα και η φιλοσοφική λίθος. Αρκεί να έχεις διάθεση να εκμεταλλευτείς τον άνεμο που πνέει, στα πανιά της ελληνικής οικονομίας και στα αμπάρια του κρατικού σκεύους.

Μια ανυπότακτη, ανατρεπτική, δεινή και δίκαιη ηρωίδα, μπροστά από την εποχή της. Μια νεαρή πριγκίπισσα 2.500 ετών, γεννημένη για να αγαπά, η οποία «επισκέπτεται» φέτος τη Νέα Υόρκη σε τέσσερις διαφορετικές θεατρικές σκηνές και σε τέσσερις διαφορετικές εκδοχές.

Ως γνωστόν, η Θεοδώρα Τζάκρη έχει ένα απίθανο ρεκόρ. Είναι η μόνη φανατικά αντιμνημονιακή βουλευτίνα που έχει ψηφίσει και τα τρία μνημόνια. Στα 22 χρόνια της Κοινοβουλευτικής παρουσίας (από το 2004 ως σήμερα), έχει αλλάξει τρία κόμματα (συν μια περίοδο στους ανεξάρτητους), ενώ έχει χριστεί μια φορά κοινοβουλευτική εκπρόσωπος, μια φορά υπαρχηγός κόμματος και δυο φορές υφυπουργός. Ίσως δεν τον λες πολιτικό θρίαμβο, αλλά δεν είναι και άσχημος απολογισμός για μια διακεκαυμένη εικοσαετία που έφαγε εκατοντάδες εμπειρότατους πολιτικούς κι έφτυσε τα κοκαλάκια τους.

Η καρέκλα του υπουργού Οικονομίας είναι ηλεκτρική. Πόσο μάλλον όταν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, όπου τον κοιτάνε στην τσέπη για να του πάρουν το πορτοφόλι… Όλοι θα θέλαμε τα μέτρα που ανακοινώθηκαν να είναι ύψους 2 δισ. ευρώ, όπως διέρρεαν σε ΜΜΕ διάφοροι, για να προκαταβάλουν τις αποφάσεις... Ο Κυριάκος Πιερρακάκης όμως πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στα «καμπανάκια» των οίκων αξιολόγησης, στη διατήρηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας και στη στήριξη της κοινωνίας. Σε αυτό το έργο παίζει μόνος. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν κλείδωσαν στη σύσκεψη του Σαββάτου στο Μαξίμου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη…

Το 1929 είναι η χρονιά που εκδηλώθηκε το μεγάλο χρηματιστηριακό κραχ, το οποίο οδήγησε και σε οικονομικό κραχ στη Νέα Υόρκη, απ’ όπου εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Είχε προηγηθεί μια δεκαετία ακατάσχετης ανόδου των χρηματιστηρίων, αύξησης του χρέους και ευημερίας με δανεικά. Όπως σε όλες τις περιόδους ευημερίας, οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο ηδονοθήρες και οι ηθικοί και νομικοί φραγμοί χαλαρώνουν. Η δεκαετία του ’20 είναι η περίοδος που άνθισαν οι τεχνολογικές ανακαλύψεις και η τζαζ.

Στο νοτιότερο άκρο της Αττικής, ξεκίνησε κατά την αρχαιότητα η λατρεία του παντοδύναμου θεού της θάλασσας. Σε έναν ψηλό λόφο που κοιτούσε τα νερά του Σαρωνικού, χτίστηκε ένας οικισμός και ένα ιερό, το οποίο απέπνεε πάντα μια αύρα θαλασσινής μυστηριακής γοητείας.

Ο Ζαχαρίας Ζούπης αναλύει καθημερινά την πολιτική επικαιρότητα μέσα από τα ευρήματα των ερευνών του. Περισσότερα «εντός». Άλλωστε, μια σκέψη, για να είναι to the point, πρέπει να εκφραστεί ολοκληρωμένα. Ο Ζαχαρίας Ζούπης ανοίγει το κουτί και βγάζει από μέσα όλα όσα βλέπουν μέχρι σήμερα οι άνθρωποι της εξουσίας.

Για το στρατηγικό αδιέξοδο στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής μετά από 23 ημέρες συνεχών επιχειρήσεων, αλλά και για την ανθεκτικότητα του Ιράν, μιλάει στο Liberal o Αντιστράτηγος ε.α. και στρατηγικός αναλυτής, Κωνσταντίνος Αλεξάκης. Ο κ. Αλεξάκης τονίζει πως «το Ιράν είναι ένα κράτος το οποίο λειτουργεί μέσα από ένα πολυεπίπεδο πλέγμα μηχανισμών», ενώ εξηγεί γιατί ο «αποκεφαλισμός» της ηγεσίας, παρόλο που συνιστά τακτική επιτυχία, δεν παράγει το αναμενόμενο πολιτικό αποτέλεσμα.