Μια ανυπότακτη, ανατρεπτική, δεινή και δίκαιη ηρωίδα, μπροστά από την εποχή της. Μια νεαρή πριγκίπισσα 2.500 ετών, γεννημένη για να αγαπά, η οποία «επισκέπτεται» φέτος τη Νέα Υόρκη σε τέσσερις διαφορετικές θεατρικές σκηνές και σε τέσσερις διαφορετικές εκδοχές. «Η Αντιγόνη», η τραγωδία του Σοφοκλή, συνάντησε το πιο αλλόκοτο ανέβασμά της στο The Shed, και τις διαφορετικές, τολμηρές και καθηλωτικές αναγνώσεις της από The Public Theatre έως το La Mama και το The Flea Theatre.
H Νέα Υόρκη βιώνει αυτή την περίοδο μια αναβίωση της αρχαίας τραγωδίας, που υποδηλώνει ότι ο σύγχρονος κόσμος αναζητά απαντήσεις στο αρχαίο παρελθόν. Μετά από μια υψηλού προφίλ παραγωγή του Οιδίποδα του Σοφοκλή στο Μπρόντγουεϊ, τα οφ-Μπρόντγουεϊ θέατρα στρέφουν την προσοχή τους στην κόρη του άτυχου βασιλιά, την Αντιγόνη, ίσως την πιο διάσημη ηρωίδα του αρχαίου δράματος.
Στην ομώνυμη τραγωδία, η Αντιγόνη παραβιάζει συνειδητά τον νόμο, θάβοντας τον αδελφό της, και πυροδοτεί μια μοιραία σύγκρουση ανάμεσα στη συνείδηση του ατόμου και την αμείλικτη εξουσία του κράτους. Η Έλεν Σο γράφει στους New York Times ότι η «Αντιγόνη» θυμίζει, εκ πρώτης όψεως μια απλή ιστορία ηρωισμού, μια νεαρή γυναίκα ρισκάρει τη ζωή της για να θάψει τον αδελφό της, παρά τη ρητή απαγόρευση του θείου της, του Κρέοντα, βασιλιά της Θήβας. Κι όμως, το έργο, και ο χαρακτήρας της ως αντιρρησίας συνείδησης, αποκτούν συνεχώς νέα επικαιρότητα. Μόνο τους πρώτους μήνες του 2026, η Αντιγόνη «επισκέπτεται» τη Νέα Υόρκη τέσσερις φορές.
Η πανταχού παρουσία της μοιάζει με μια έξαρση λευκών αιμοσφαιρίων- σαν να υπάρχει κάποια «μόλυνση» στο πολιτικό σώμα. Διάβασα για πρώτη φορά την «Αντιγόνη» στο λύκειο, γράφει η κορυφαία κριτικός θεάτρου της εφημερίδας. «Από τότε, έχω δει πάνω από δώδεκα παραστάσεις και διδάσκω συχνά το έργο. Μετά από χρόνια σκέψης και μελέτης μαζί με φοιτητές, συνειδητοποίησα ότι οι πιο ουσιαστικές αναλύσεις της «Αντιγόνης» είναι στην πραγματικότητα άλλες «Αντιγόνες»: κάθε διασκευή φωτίζει το πρόσωπό της με έναν νέο τρόπο. Μπορεί να είναι ένα αίνιγμα, αλλά εδώ είναι μερικά από τα «στοιχεία» που εγώ-και άλλοι- χρησιμοποιούμε για να το αποκωδικοποιήσουμε».
Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή εξακολουθεί να διεγείρει τη θεωρητική σκέψη και να ασκεί μια διαρκή γοητεία επί 25 αιώνες. Από τον Χέγκελ, τον Χάιντεγκερ και τον Κίρκεγκορντ έως τον Λακάν, τον Ζίζεκ και την Μπάτλερ, το έργο έχει λειτουργήσει ως προνομιακό πεδίο για τη διατύπωση διαφορετικών στοχασμών γύρω από τη συγκρότηση της πολιτείας, τα όρια της ατομικής αντίστασης, ακόμα και μέσα σε δημοκρατικά συμφραζόμενα, και τη βαθιά, σχεδόν υπαρξιακή, σύνδεση της ελευθερίας με την ανθρώπινη θνητότητα. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η φεμινιστική ανάγνωση της τραγωδίας, η οποία ερμηνεύει την αντιεξουσιαστική πράξη της Αντιγόνης υπό το πρίσμα της γυναικείας εμπειρίας: μιας εμπειρίας που την αποκλείει από την ιδιότητα του πολίτη και περιορίζει δραστικά τη δυνατότητά της να διεκδικήσει έναν αξιοβίωτο βίο. Σε αυτό το πλαίσιο, η Αντιγόνη αναδεικνύεται όχι μόνο ως ηθικό υποκείμενο αντίστασης, αλλά και ως σύμβολο μιας ύπαρξης που συγκρούεται με τις ίδιες τις δομές που την ορίζουν.
Μετά την πτώση του Οιδίποδα από την εξουσία, οι γιοι του, Πολυνείκης και Ετεοκλής συγκρούονται για τον θρόνο. Τελικά, ο Πολυνείκης πολιορκεί τη Θήβα. Λίγο πριν αρχίσει η «Αντιγόνη», τα δύο αδέλφια έχουν ήδη αλληλοσκοτωθεί. Ο νέος βασιλιάς, ο θείος τους Κρέων, αρνείται να θάψει τον Πολυνείκη. Εκδίδει διάταγμα να μείνει άταφος στον δρόμο, βορά στα όρνεα. «Δεν θα γίνω φίλος του εχθρού αυτής της γης, γιατί η πόλη είναι η ασφάλεια».
«Οὐ συνεχθρεῖν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν» (γεννήθηκα για ν’ αγαπώ κι όχι για να μισώ). Αυτό δηλώνει η Αντιγόνη στον Κρέοντα, αιτιολογώντας την απόφασή της να μην υπακούσει στον νόμο του, που όριζε να μείνει άταφος ο αδελφός της.
Ο Πολυνείκης, εγκαταλελειμμένος στον δρόμο, παραμένει μία από τις πιο φρικτές εικόνες ενός κόσμου που έχει εκτραπεί…
Το «The Gospel at Colonus», μια μουσική εκδοχή του «Οιδίποδα επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, αναβίωσε το 2018 από το The Public Theater και το Onassis Foundation στο Delacorte Theater. Στην παράσταση ενσωματώνεται ένα από τα σημαντικότερα χορικά της «Αντιγόνης».
Όταν ένας αγγελιοφόρος ανακοινώνει στον Κρέοντα ότι το σώμα του Πολυνείκη έχει διαταραχθεί, ο βασιλιάς υπόσχεται εκδίκηση. Και τότε, σχεδόν απροσδόκητα, ο χορός στρέφεται σε έναν ύμνο για τον άνθρωπο και την ανθεκτικότητά του. Εκεί εμφανίζεται ξανά η λέξη «δεινός» - η ίδια που περιγράφει την Αντιγόνη ως δεινή - αλλά τώρα αφορά τους πάντες.
Η Έλεν Σο σημειώνει ότι ξεκίνησε να γράφει αυτό το κείμενο όταν διαπίστωσε πως τρεις διαφορετικές «Αντιγόνες» παίζονταν ταυτόχρονα στη Νέα Υόρκη και όσο έγραφε, εμφανίστηκαν κι άλλες. Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η διαχρονική δύναμη του έργου, η κατανόησή του για τον αυταρχισμό και η βαθιά φεμινιστική του διάσταση φαίνεται να συνομιλούν έντονα με το παρόν.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ουσιαστικό ερώτημα που αφήνει ανοιχτό:
Η Αντιγόνη μάς αφορά σήμερα περισσότερο από ποτέ;
Το αφιέρωμα της Σο στο αρχέτυπο του «κακού κοριτσιού», του ανυπότακτου κοριτσιού με χαρακτηριστικά πρωτοφεμινίστριας, στο οποίο δεσπόζει και η φωτογραφία της Ειρήνης Παππά στο ρόλο της Αντιγόνης, δέχθηκε πλήθος αποθεωτικών σχολίων.
Ξεχώρισα δύο, τα οποία απαντούν στο ερώτημα, γιατί η «Αντιγόνη» παραμένει κατεξοχήν έργο της εποχής μας.
Τόνι
Ράλεϊ, Βόρεια Καρολίνα
Σας ευχαριστώ γι’ αυτό. Διδάσκω την «Αντιγόνη». Είναι το πρώτο έργο που διαβάζουν οι φοιτητές μου στο μάθημα «Εισαγωγή στην Πολιτική Θεωρία» και συχνά το επιλέγουν και για τις εργασίες τους.
Παραμένει διαχρονικό, γιατί αποτυπώνει μία από τις θεμελιώδεις αλήθειες της ανθρώπινης ύπαρξης: τη σύγκρουση ανάμεσα στη συνείδηση και το κράτος. Ωστόσο, το έργο διαθέτει πολλά επίπεδα ανάγνωσης.
Είναι μερικές φορές υπερβολικά εύκολο να απορρίψει κανείς τη θέση του Κρέοντα. Εκείνος κατανοεί ότι οι πολιτικές τάξεις είναι «τεχνητές»- ανθρώπινες κατασκευές, καθαρά συμβατικές. Οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται, αν το κράτος πρόκειται να επιβιώσει.
Η Αντιγόνη έχει τους θεούς με το μέρος της. Έτσι, εκπροσωπεί το «φυσικό» και το αιώνιο, σε αντίθεση με το ανθρώπινο και κατασκευασμένο. Όμως οι θεοί δεν μιλούν σε εμάς. Άνθρωποι όπως ο Κρέων είναι αναγκασμένοι να ενεργούν με βάση τη δική τους κρίση.
Μου αρέσει ιδιαίτερα η ερμηνεία του Μάρτιν Χάιντεγκερ για το χορικό σχετικά με τον άνθρωπο. Η Αντιγόνη και ο Κρέων πράττουν αυτό που ορίζει την ανθρώπινη ύπαρξη: «εκτίθενται», «επιδρούν», μέσα σε αυτή την αιώνια δίνη ανάμεσα στη συνείδηση και το κράτος.
Όπως λέει ο Χάιντεγκερ, ο άνθρωπος δεν μπορεί να περιγραφεί βιολογικά, ανθρωπολογικά, σωματικά, χημικά ή με οποιονδήποτε άλλο εμπειρικό τρόπο. Το να είναι κανείς άνθρωπος σημαίνει, όπως το θέτει, να βρίσκεται σε μία «κατάσταση».
Αυτή η κατάσταση συνίσταται στο να κάνει κανείς αυτό που μόνο οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν: να στέκεται ως άτομο μέσα στις αδιάκοπες εντάσεις που καθορίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οι διασκευές που περιγράφονται σε αυτό το άρθρο καταφέρνουν, νομίζω, να αποδώσουν ακριβώς αυτό.
Οι φοιτητές μου θα διαβάσουν αυτό το άρθρο. Σας ευχαριστώ.
Τζέφρι
Όμπερχοφεν, Αυστρία
Πριν από περίπου χίλια χρόνια -έτσι τουλάχιστον μου φαίνεται πια -στο λύκειο, η «Αντιγόνη» σε μετάφραση ήταν εκείνη που με ενέπνευσε να σπουδάσω Αρχαία Ελληνικά στο πανεπιστήμιο. Ήταν ό,τι καλύτερο έχω κάνει ποτέ.
Η «Αντιγόνη» στο πρωτότυπο ήταν πραγματικά συγκλονιστική- αλλά το ίδιο και ο Όμηρος, ο Ευριπίδης και οι Στωικοί φιλόσοφοι.
Έχουμε τόσα πολλά να κερδίσουμε από αυτούς.
Οι διαφορετικές σκηνικές εκδοχές σε τέσσερις θεατρικούς χώρους:
LaMama
Μια φεμινιστική ανάγνωση της τραγωδίας του Σοφοκλή είναι η σύγχρονη διασκευή της Μπάρμπαρα Μπάρκλεϊ, η οποία επαναπροσδιορίζει τον αρχαίο ελληνικό μύθο με μια μεταφυσική διάσταση. Ένας χορός μεγάλων στοχαστών από διαφορετικές εποχές «επικαλείται» μια νέα εκδοχή του έργου, τοποθετώντας την Ιοκάστη στο θρόνο, απέναντι από την Αντιγόνη.
Η παρέμβασή τους πυροδοτεί μια εκρηκτική σύγκρουση μητέρας και κόρης, που επανεξετάζει την πατριαρχική αφήγηση μέσα από ένα φεμινιστικό πρίσμα. Και ίσως καμία μάχη δεν είναι πιο σφοδρή από εκείνη ανάμεσα σε μια κόρη και τη μητέρα της. Καθώς οι εντάσεις κλιμακώνονται -τόσο στη σκηνή όσο και μέσα στον ίδιο τον χορό- το χάος κορυφώνεται, οδηγώντας σε μια απρόσμενη λύση σε αυτό το νέο έργο, γραμμένο για μητέρες, κόρες και για όλους όσοι υπήρξαν κάποτε παιδιά. Έως τις 5 Απριλίου. Η σκηνοθεσία είναι του Ραλφ Λιούις και τους βασικούς ρόλους κρατούν οι Μπιάνκα Λέι, Αλεσάντρα Λόπς, Μιλ Χίλτζερς, Νόμι Τίσμαν.
Η Peculiar Works Project δημιουργεί, αναπτύσσει και παρουσιάζει πρωτότυπα πολυθεματικά έργα, φέρνοντας το κοινό σε επαφή με ιστορίες που συνομιλούν άμεσα με τη σύγχρονη εποχή. Από το 1993, οι παραστάσεις της «αναζωογονούν» ιδιαίτερους χώρους, ώστε το ίδιο το περιβάλλον να γίνεται μέρος της εμπειρίας, επιτρέποντας στο κοινό να βιώνει έργο και τόπο με απρόσμενους τρόπους.
Με μια έντονα site-specific προσέγγιση, η ομάδα μεταφέρει το θέατρο μέσα στις κοινότητες: σε ιστορικά κτίρια, εγκαταλελειμμένα καταστήματα, ιδιωτικές κατοικίες και άλλους «ιδιότυπους» χώρους της Νέας Υόρκης.
The Flea
Η SoHo Shakespeare Company ανεβάζει μια αναβίωση της εκδοχής του Ζαν Ανούιγ πάνω στην τραγωδία-διαμαρτυρία του Σοφοκλή-μια διασκευή της οποίας η πρεμιέρα το 1944 λειτούργησε ως υπαινικτική κριτική κατά της ναζιστικής κατοχής της Γαλλίας.
Τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει ο Αλεξ Πέπερμαν, ο οποίος χρησιμοποιεί τη μετάφραση του Λιούις Γκαλαντιέρ. Τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η Ρουθ Λτσαβάγια, την αδελφής της η Κίσεν Μίλερ ενώ τον άκαμπτο Κρέοντα ενσαρκώνει η Τζένιφερ Φουσέ.
Έτος 2030. Το νεοφασιστικό καθεστώς 47 διανύει την τρίτη του θητεία στις ΗΠΑ. Ο Κρέων είναι ένας βασιλιάς που κυβερνά το βορειοανατολικό τμήμα της χώρας, ενώ ο 47ος Πρόεδρος εξακολουθεί να εξουσιάζει το σύνολο, πλέον εξυμνούμενος ως Ανώτατος Ηγέτης.
Τι θα κάνει ο Κρέων για να διατηρήσει μια εύθραυστη ειρήνη; Και τι θα κάνει η Αντιγόνη για να διαλύσει την ψευδαίσθηση;
Η «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Γαλλίας, τον Φεβρουάριο του 1942. Κατάφερε να περάσει από τη ναζιστική λογοκρισία και εγκρίθηκε για ανέβασμα από το Τρίτο Ράιχ- ίσως ο κλασικός της τίτλος να λειτούργησε ως αντιπερισπασμός.
Στη διασκευή του Ανούιγ παρακολουθούμε μια προειδοποιητική ιστορία. Μια ομάδα επιζώντων που βρίσκεται σε πόλεμο με τον ίδιο της τον εαυτό, συμβολίζοντας την αντίσταση στον φασισμό αλλά και καθρεφτίζοντας το δικό μας, διχασμένο παρόν. Πρόκειται για την τραγωδία μιας «νέας τάξης» ραγισμένης από ένα γενεαλογικό χάσμα, ανάμεσα σε μια παλαιότερη γενιά που είπε «ναι» στο βάρος της εξουσίας και σε μια εικονοκλαστική νεότερη γενιά που λέει «όχι» στις θυσίες που αυτή συνεπάγεται.
Ο Κρέων εκπροσωπεί τους αρχιτέκτονες της σταθερότητας. Για εκείνον, η πρόοδος είναι σταδιακή - απαιτεί «λερωμένα χέρια» και τη χάραξη ενός σαφούς διαχωρισμού ανάμεσα στο Καλό και το Κακό. Αντιλαμβάνεται την ανυπακοή της Αντιγόνης όχι ως ηρωισμό, αλλά ως μια επικίνδυνη εσωτερική απειλή για την εύθραυστη ειρήνη που έχει οικοδομήσει.
Η Αντιγόνη, από την άλλη, εκφράζει τη ριζοσπαστική συνείδηση της νεότητας, αναφέρεται στο σημείωμα του σκηνοθέτη. Για εκείνη, η ειρήνη του Κρέοντα ισοδυναμεί με πνευματικό θάνατο. Αρνείται να αποδεχθεί έναν κόσμο όπου η ευτυχία είναι ένα κατασκεύασμα της σταθερότητας που προϋποθέτει τη σιωπή, όπου αποκτάται μέσω μιας γραφειοκρατικής αδιαφορίας, και όπου καλούμαστε να τυφλωθούμε απέναντι σε όσους αφήνονται να πεθαίνουν.
Στο ίδιο θέατρο:
Ο Άντιλ Μανσούρ είναι ένας Πακιστανοαμερικανός δημιουργός θεάτρου, αυτοπροσδιοριζόμενος ως queer. Η μητέρα του είναι Υδροχόος, μουσουλμάνα με μαντίλα (χιτζάμπ) και μελετήτρια του Κορανίου. Από τη στιγμή που ανακάλυψε διαδικτυακά τη σεξουαλική ταυτότητα του Άντιλ, ο άλλοτε στενός δεσμός τους κλονίστηκε και πλέον χρειάζεται αποκατάσταση.
Στο «AMMIGONE» -γραμμένο ως Amm(i)gone, ένας ευρηματικός συνδυασμός της λέξης «ammi» («μητέρα» στα ουρντού) και της ηρωίδας Αντιγόνης- ο Μανσούρ μάς προσκαλεί σε ένα ταξίδι ραγίσματος αλλά και επανένωσης ανάμεσα σε μητέρα και γιο. Μαζί επιχειρούν μια νέα ανάγνωση και μετάφραση της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή στα ουρντού.
Αντλώντας με πάθος από την αρχαία ελληνική τραγωδία, το Ισλάμ και τις προσωπικές τους μνήμες, οι δυο τους προσπαθούν να ξαναβρούν την αγάπη τους, γεφυρώνοντας τις αποστάσεις της πίστης, της ταυτότητας και της οικογένειας.
The Shed – «The Other Place»
Σε μια επέτειο θανάτου που λειτουργεί σαν ανοιχτή πληγή, δύο αδελφές επανενώνονται στο πατρικό τους σπίτι ύστερα από χρόνια αποξένωσης. Ο θείος τους προσπαθεί να ξεκινήσει από την αρχή, όμως η εύθραυστη αυτή ισορροπία απειλείται όταν μία από τις δύο αδελφές απαιτεί δικαιοσύνη για τον πόνο που κουβαλά. Ενοχή, πένθος και απληστία συγκρούονται, καθώς η οικογένεια οδηγείται σε έναν εσωτερικό πόλεμο ανάμεσα στα όνειρα για το μέλλον και τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Το «The Other Place» είναι το καινούριο έργο του Αλεξάντερ Ζέλντιν και είναι εμπνευσμένο από τον μύθο της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή. Έκανε πρεμιέρα στις 31 Ιανουαρίου και η αυλαία έπεσε την 1η Μαρτίου. Πρόκειται για μια σύγχρονη δραματουργική αναμέτρηση με τον αρχαίο μύθο, όπου η Αντιγόνη δεν είναι πια μόνο σύμβολο αντίστασης, αλλά και μια βαθιά ανθρώπινη φωνή μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει από μέσα.
Σε σκηνοθεσία του ίδιου του Ζέλντιν και με μουσική του Γιάννη Φιλιππάκη (των Foals), το έργο έφερε επί σκηνής ένα εξαιρετικό καστ:
η Λι Μπρέιθγουέιτ (Cowbois), η Λόρνα Μπραουν (The Witcher), η Εμμα Ντάρσι (House of the Dragon), ο Τζέρι Κίλικ (The Confessions), ο Τομπάιας Μένζις (The Crown) και η Ρούμπι Στόουκς (Lockwood & Co.).
Η ερευνητική διαδικασία του έργου υποστηρίχθηκε από το Onassis AiR, υπογραμμίζοντας τη βαθιά σύνδεσή του με σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές και διεθνή πολιτιστικά δίκτυα.
Οι κριτικές αποτυπώνουν την ένταση και τη συναισθηματική του δύναμη:
«Αληθινό θέατρο-γροθιά στο στομάχι» (Telegraph)
«Ένα λαμπρό κράμα του καθημερινού και του απόκοσμου» (Financial Times).
«Εντυπωσιακό για τον σφιχτό, καθηλωτικό νατουραλισμό του» (Guardian).
«Το κορυφαίο έργο της χρονιάς» (Broadway World).
«Καθαρή καθαρτική δύναμη» (WhatsOnStage).
The Public Theatre- ΑΝΤΙΓΟΝΗ (ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ)
Μια καθηλωτική, νέα ανάγνωση της κλασικής τραγωδίας του Σοφοκλή, το «ANTIGONE (THIS PLAY I READ IN HIGH SCHOOL)» επαναπροσδιορίζει την ιστορία της Αντιγόνης, κόρης του Οιδίποδα, μέσα από ένα τολμηρό και σύγχρονο πρίσμα. Γραμμένο από τη βραβευμένη δραματουργό Άννα Ζίγκλερ, το έργο ακολουθεί μια δυναμική και ανεξάρτητη νεαρή γυναίκα που διεκδικεί τον έλεγχο του ίδιου της του σώματος σε ένα βασίλειο όπου οι αρχαϊκοί νόμοι ρυθμίζουν την αυτονομία των γυναικών.
Διεισδυτικά ευφυές και αιχμηρά σαρκαστικό, το έργο σκιαγραφεί έναν κόσμο ταυτόχρονα σύγχρονο και αρχαίο, έναν κόσμο χωρίς ηγέτες, με αδέξιους εκπροσώπους της εξουσίας, και με μια βαθιά ηθική, ανυπότακτη κόρη που διασχίζει τη νύχτα σε μια πορεία αντίστασης. Η υποψήφια για Drama Desk Award ,σκηνοθέτρια Τάιν Ραφαέλι, καθοδηγεί αυτό το τολμηρό έργο, που διερευνά τη διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου να βρει τη δική του φωνή.
Η αναγέννηση αρχαίων κειμένων όπως η «Αντιγόνη» υποδηλώνει ότι, σε ένα σύγχρονο τοπίο κυριαρχούμενο από τον ψηφιακό θόρυβο, το κοινό εξακολουθεί να αναζητά «τη στοιχειακή συνθήκη του ανθρώπινου προβλήματος» σημειώνει ο Κρέων, Τόνι Σαλούμπ (πασίγνωστος ως «Μονκ»).Παρομοίασε τη θεατρική εμπειρία που δημιούργησαν η συγγραφέας Ζίγκλερ και η σκηνοθέτρια Ραφαέλι με μια πνευματική εμπειρία, σημειώνοντας ότι πρόκειται για μια παράσταση που σε αναγκάζει να ανασηκωθείς, να γείρεις προς τα εμπρός, να επαγρυπνείς, να παραμείνεις παρών και να καταβάλεις μια μικρή προσπάθεια, η οποία απαιτεί έναν ορισμένο βαθμό ευλάβειας και προσήλωσης. Έως τις 12 Απριλίου.
https://www.youtube.com/watch?v=jGuCCZ6pzQg
