Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επέστρεψε στο παλιό ερώτημα της πολιτικής οικονομίας: Πόσο χρέος αντέχουν οι κοινωνίες όταν ο δανεισμός παύει να είναι φθηνός. Σε πρόσφατη ανάλυση των Era Dabla-Norris και Rodrigo Valdes, στελεχών του Ταμείου, το δημόσιο χρέος παρουσιάζεται όχι ως τεχνική λεπτομέρεια των υπουργείων Οικονομικών, αλλά ως ο κεντρικός περιορισμός της επόμενης δεκαετίας. Το βασικό εύρημα είναι η κλίμακα. Το παγκόσμιο δημόσιο χρέος έφτασε το 93,9% του ΑΕΠ το 2025 και, οδεύει να ξεπεράσει το 100% ως το 2028.

Επειδή έχει περάσει μισός αιώνας από το πραξικόπημα στην Κύπρο είναι λογικό κάποιοι να έχουν ξεχάσει ακριβώς πώς έγιναν τα γεγονότα. Και κάποιοι άλλοι να κάνουν πως έχουν ξεχάσει διότι αυτό εξυπηρετεί τις τρέχουσες πολιτικές τους. Να υπενθυμίσω εν τάχει πώς εξελίχθηκε η κατάσταση. Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν κλήθηκε να αντιμετωπίσει την απόβαση των Τούρκων στη Μεγαλόνησο. Οι Τούρκοι ήδη βρίσκονταν εκεί και είχαν στήσει το προγεφύρωμά τους από τις 20 Ιουλίου ως τις 23 Ιουλίου 1974. Μετά την εκεχειρία κάθε μέρα προωθούσαν τις θέσεις τους. 

«Σε άλλες εποχές ο τρόμος μας θα ήταν πολλαπλάσιος. Από τη μια είχαμε την Ελλάδα του δόγματος «η Κύπρος κείται μακράν», και από την άλλη δεν είχαμε θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνοι στη Μεσόγειο, ένα νησί έρμαιο στις ορέξεις της Τουρκίας και όλων των ισλαμοφασιστών της περιοχής.

Ο πόλεμος και η διάχυσή του, με την Τεχεράνη να βάλει κατά πάντων, θέλοντας να μεγιστοποιήσει το κόστος για τη Δύση αλλά και για τους γείτονές της, οδηγεί εκ των πραγμάτων σε μια νέα αρχιτεκτονική, σε έναν νέο χάρτη από την Ινδία μέχρι την Α. Μεσόγειο. Ανεξαρτήτως της επιτυχίας του εγχειρήματος για ανατροπή του καθεστώτος, το Ιράν δεν θα είναι ίδιο.

Τα πολιτικά κόμματα μετρούν τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Μετράνε διαρκώς και για τα πάντα. Σε τέτοιο βαθμό που η πολιτική κινδυνεύει να υποκατασταθεί (αν δεν έχει ήδη συμβεί) από κάτι που μοιάζει με τηλεπαιγνίδι. Μετράνε οι κυβερνήσεις, μετράνε τα κόμματα, μετράνε ακόμη και οι μεγάλες εταιρείες. Τι λένε οι τελευταίες μετρήσεις και με φόντο την απόφαση της κυβέρνησης να στείλει πλοίο και αεροπλάνα στην Κύπρο; Γράφει ο Ανάλγητος.

Εν μέσω ραγδαίας κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή, και με φόντο την κατάρριψη πυραύλου με κατεύθυνση την Τουρκία από τις συμμαχικές δομές, ο Δρ Ρόναλντ Μαϊνάρντους, ανώτερος ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ, μιλά στο Liberal και την Ευαγγελία Μπίφη για τη δυναμική που προσλαμβάνει ο πόλεμος, τον «νέο πραγματισμό» του Φρίντριχ Μερτς απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ και τον διχασμό της Ευρώπης σχεδόν ως κανονικότητα πλέον απέναντι σε κρίσιμα ζητήματα της παγκόσμιας πολιτικής.

Οι κύριοι Κώστας Καραμανλής, Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας έχουν κυβερνήσει. Έχουν βρεθεί στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν καταστάσεις ανάλογες με εκείνες του Έβρου ή του πολέμου στο Ιράν. Δεν πέταγαν πύραυλοι επί των ημερών τους πάνω από την Κύπρο, αλλά έχουν την εμπειρία για να μας πουν τι θα έκαναν στη θέση του κ. Μητσοτάκη. Δεν θα έστελναν πλοίο και αεροπλάνα στην Κύπρο; Θα απαγόρευαν στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν την Σούδα;

Η Renault ενισχύει τη γκάμα των υβριδικών της μοντέλων με την αναβαθμισμένη έκδοση του Symbioz, το οποίο εξοπλίζεται πλέον με το νέο σύστημα κίνησης full hybrid E-Tech 160, το οποίο συνδυάζει την αυξημένη ισχύ με τη βελτιωμένη αποδοτικότητα, καθώς η μέση κατανάλωση περιορίζεται στα 4,3 λίτρα/100 km, ενώ οι εκπομπές CO₂ διαμορφώνονται στα 100 g/km.

Είναι μάλλον αναμενόμενο να μη γνωρίζετε ποια είναι η ειδικότητα των βαλταδοποιών. Ούτε το Google το γνωρίζει. Μόνον η Τεχνητή Νοημοσύνη απάντησε: «Ο βαλταδοποιός στη ζαχαροπλαστική είναι ο τεχνίτης που κατασκευάζει ή ακονίζει τον βαλτά, δηλαδή το βαρύ κοπτικό εργαλείο που χρησιμοποιείται κυρίως για σιροπιαστά (π.χ. μπακλαβά)». Αλλά και για το σωστό χάραγμα, η Τεχνητή Νοημοσύνη έδωσε δύο απαντήσεις, από τις οποίες έμαθε με μεγάλο ενδιαφέρον όσα αφορούν στο «επαγγελματικό χάραγμα μπακλαβά».

Υπάρχουν ορισμένοι που δεν αναγνωρίζουν κανένα βήμα προόδου στη θέση της χώρας, πόσο μάλλον της κυβέρνησης. Ακόμη κι αν η Ελλάδα γινόταν αύριο η πλουσιότερη και ισχυρότερη χώρα του πλανήτη, θα έβγαιναν στους καφενέδες των κοινωνικών δικτύων να γκρινιάξουν: «Ναι, αλλά σε επίπεδο γαλαξία παραμένουμε πολύ πίσω…». Έγραφα προχθές για τη συμβολική σημασία της αποστολής της Belharra «Κίμων» στην Κύπρο και την προβολή ελληνικής ισχύος στη ΝΑ Μεσόγειο.

Παρακολουθήσατε το παραλήρημα του Τραμπ μπροστά στον Γερμανό καγκελάριο Μερτς; Μιλούσε ακατάπαυστα ο Ντόναλντ, καθόταν αμίλητος δίπλα του ο Φρειδερίκος. Ακόμα και στην προσβολή που έκανε ο Αμερικάνος στον Εγγλέζο πρωθυπουργό (δεν είναι δα και ο Τσόρτσιλ, είπε), ο Γερμανός απόμεινε ανέκφραστος. Ήταν η απόλυτη εφαρμογή στην πράξη, μιας σοφής τούρκικης παροιμίας που λέει ότι «ο πλούσιος (και ο δυνατός) ομιλεί, ο φτωχός (και αδύναμος) ακούει». Αυτός είναι πια ο κόσμος μας, τον οποίον δεν μπορούμε να αλλάξουμε.

Οι πρόσφατες εξελίξεις με τον πόλεμο στο Ιράν και η δυναμική απάντηση της Αθήνας δεν αποτελούν μια σπασμωδική αντίδραση στην κρίση. Είναι η απόλυτη δικαίωση μιας εθνικής στρατηγικής που χτίστηκε με υπομονή, συνέπεια και διορατικότητα από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακές, οι ωδές προς το πρόσωπο του Ισπανού σοσιαλιστή πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ, τον οποίο μέρος της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας και αριστεράς εμφανίζει σχεδόν ως ηρωική μορφή, Ευρωπαίο ηγέτη ολκής και νησίδα μέσα στην παγκόσμια πολιτική δυστοπία.

Κυριολεκτικά στην άκρη του Αιγαίου, στα ανατολικά, βρίσκεται ένα νησί που αν και απομακρυσμένο, δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί πόλο έλξης για όποιον αναζητούσε δύναμη στην θάλασσα. Γεγονός που δεν άλλαξε καθόλου μέσα στους αιώνες. Αυτό το νησί, είναι η Κάρπαθος.

Το διήμερο 6 και 7 Μαρτίου ο κόσμος της Αρχαιολογίας έχει την τιμητική του στο Μουσείο της Ακρόπολης.