Υπάρχουν ορισμένοι που δεν αναγνωρίζουν κανένα βήμα προόδου στη θέση της χώρας, πόσο μάλλον της κυβέρνησης. Ακόμη κι αν η Ελλάδα γινόταν αύριο η πλουσιότερη και ισχυρότερη χώρα του πλανήτη, θα έβγαιναν στους καφενέδες των κοινωνικών δικτύων να γκρινιάξουν: «Ναι, αλλά σε επίπεδο γαλαξία παραμένουμε πολύ πίσω…».
Έγραφα προχθές για τη συμβολική σημασία της αποστολής της Belharra «Κίμων» στην Κύπρο και την προβολή ελληνικής ισχύος στη ΝΑ Μεσόγειο. Οι τεχνικές και αμυντικές δυνατότητες της υπερσύγχρονης αυτής φρεγάτας επιτρέπουν την άμυνα της περιοχής, δηλαδή την πλήρη αμυντική προστασία μιας περιοχής εκατοντάδων χιλιομέτρων.
Μου απάντησε λοιπόν κάποιος, ο οποίος μόνιμα φέρνει αντιρρήσεις στην προβολή κάθε πρωτοβουλίας της Ελλάδας που θεωρώ βήμα προόδου και ενδυνάμωσης και την αναδεικνύω μέσα από τα άρθρα και τις αναρτήσεις μου:
«Ότι κάνουν οι Μπελάρα θα το έκαναν οι Μπεργκαμίνι 30% φθηνότερα και με ακόμα φθηνότερο κύκλο ζωής λόγω ομοιοτυπίας με τις μεταχ. και με προοπτική για αναβάθμιση σε EVΟ κατά τη διάρκεια της ναυπήγησης που είναι ανωτέρα πλοία ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Αλλά πρέπει να παλαμακίσετε το κυβερνητικό αφήγημα λόγω διεύθυνσης, το καταλαβαίνω». ( άφησα την ορθογραφία όπως ήταν γιατί είναι χαρακτηριστική σε τέτοιες αναρτήσεις...)
Δεν έχω τις τεχνικές γνώσεις για να φέρω αντιρρήσεις στα λεγόμενα του αντιρρησία. Αυτό που καταλαβαίνω καλά όμως είναι πως η επιλογή των γαλλικών φρεγατών, πέρα από τις τεχνικές δυνατότητές τους, συνδυάστηκε και με την αμυντική συμφωνία Ελλάδας–Γαλλίας.
Δηλαδή με την υποχρέωση της Γαλλίας - μιας σημαντικής στρατιωτικής δύναμης στη Μεσόγειο - να συνδράμει την Ελλάδα αν δεχτεί επίθεση από άλλη χώρα, και το αντίστροφο.
Η συμφωνία αυτή τις τελευταίες ημέρες επεκτάθηκε με τη συμπερίληψη της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα που προσφέρει η Γαλλία σε εννέα χώρες της Ευρώπης.
Συμμετοχή στην πυρηνική ομπρέλα σημαίνει πως ακόμη και αν μια χώρα δεχτεί αιφνιδιαστική επίθεση και διαλυθεί, αδυνατώντας να αμυνθεί, κάπου στα βάθη των ωκεανών ένα γαλλικό πυρηνικό υποβρύχιο θα έχει εντολή να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση σε αυτόν που επιτέθηκε σε κάποιο από τα προστατευόμενα μέλη.
Θα μου πείτε: τι να την κάνεις την εκδίκηση αν δεν υπάρχεις;
Η ουσία αυτής της αμυντικής τακτικής είναι η αποτροπή. Αν γνωρίζει κάποιος πως ακόμη και αν καταφέρει να σε αιφνιδιάσει και να σε διαλύσει, θα υποστεί συντριπτικά πλήγματα, δεν θα το επιχειρήσει ποτέ.
Η επιλογή λοιπόν κάποιων οπλικών συστημάτων, πέρα από την αποτελεσματικότητα, συναρτάται και με την υποστήριξη της χώρας που τα παρέχει και όχι μόνο με το κόστος ή τις επιδόσεις.
Η ιταλική αμυντική βιομηχανία, για παράδειγμα, τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με την Τουρκία, και αυτό αποτελεί έναν ακόμη αποτρεπτικό λόγο εξάρτησης της χώρας μας από αυτήν.
Υπάρχουν όμως οι άνθρωποι που πάντα φέρνουν αντίρρηση και ποτέ δεν αναγνωρίζουν κανένα βήμα προόδου και βελτίωσης, όσο οφθαλμοφανές κι αν είναι αυτό. Η κατάσταση αυτή στην ψυχολογία ονομάζεται χρόνιος αρνητισμός.
Οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτό διατηρούν μόνιμα ένα αρνητικό γνωστικό φίλτρο.
Οι αρνητιστές, από το πλήθος των πληροφοριών που λαμβάνουν, αποδέχονται μόνο εκείνες που επιβεβαιώνουν τις ήδη υπάρχουσες αρνητικές προκαταλήψεις τους.
Αν κάποιος έχει πειστεί ότι:
- «τίποτα δεν βελτιώνεται»
- «όλα πάνε χειρότερα»
τότε αγνοεί ή απορρίπτει κάθε στοιχείο προόδου.
Η στάση βαθιάς δυσπιστίας προς θετικές εξελίξεις ή προθέσεις εμπεριέχει έναν βαθμό κυνικότητας.
Οι κυνικοί άνθρωποι:
- πιστεύουν ότι πίσω από κάθε πρόοδο κρύβεται σκοπιμότητα
- απορρίπτουν εύκολα τις βελτιώσεις ως «βιτρίνα».
Αυτά υποστηρίζει η ψυχολογία.
Ο ίδιος, επειδή παρατηρώ καθημερινά την αυτοτροφοδότηση αυτής της γκρίνιας - ενός επιδεικτικού αρνητισμού - από την πολλαπλασιαστική ισχύ των κοινωνικών δικτύων, διαπιστώνω και κάτι ακόμη.
Πολλοί συνάνθρωποι, αμφισβητώντας επιδεικτικά και δημόσια ειδικούς εγνωσμένης αξίας - είτε πρόκειται για γιατρούς, είτε για πυρηνικούς φυσικούς, είτε για στρατιωτικούς ή διπλωμάτες που επιλέγουν αμυντικά συστήματα - αισθάνονται ότι αναβαθμίζουν τη δική τους αξία.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ
Νομίζω ότι δεδομένης της κλιμάκωσης, της έντασης στον πόλεμο που διεξάγεται στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην Ουκρανία, Σουδάν κ.λπ. η κήρυξη ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑΣ, για την περίοδο των παραολυμπιακών αγώνων στην Ιταλία, δηλαδή από 6 έως 15 Μαρτίου 2026, είναι η σώφρων διέξοδος αυτή την στιγμή.
Να δοθεί ο χρόνος στα αντιμαχόμενα μέρη να ξανασκεφθούν διάφορες διεξόδους πέραν των πολεμικών ενεργειών.
Γνώμη μου είναι ο Κ. Μητσοτάκης, ως πρωθυπουργός της χώρας που ίδρυσε (και ξανα-ίδρυσε) τους Ολυμπιακούς Αγώνες και την συνεπαγόμενη ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ κατά την διάρκειά τους, θα πρέπει να την ζητήσει ΑΜΕΣΑ και ΔΗΜΟΣΙΑ, με παρότρυνση να την ενστερνισθεί και προβάλει η Ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΑΜΕΣΑ και ΔΗΜΟΣΙΑ.
Η κλιμάκωση θα πρέπει να είναι, πρώτα σύγκλιση των Κυβερνητικών θεσμών, συνάντηση του πρωθυπουργού με τους Ηγέτες των Κομμάτων και επίτευξη ομοφωνίας, συνεδρίαση υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ανακοίνωση της πρότασης εκεχειρίας.
Επικοινωνία με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, που προεδρεύει αυτό το εξάμηνο, για αποδοχή της πρότασης και σύγκληση ΑΜΕΣΑ του Συμβουλίου Ηγετών της ΕΕ με σκοπό την ανακοίνωση της ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑΣ.
Πέρα από τα οφθαλμοφανή πλεονεκτήματα αυτής της φιλειρηνικής πρότασης, έρχεται να δείξει ότι η Ελλάδα «παίζει» εκεί που πρέπει: στον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, και νομίζω ότι η Παγκόσμια Κοινότητα θα είναι έτοιμη να την αγκαλιάσει, όπως ο διψασμένος αποζητά ένα ποτήρι δροσερό νερό.
Ευχαριστώ
Βασίλης ΘΕΟΦΑΝΗΣ
Φαρμακοποιός
