Είναι μάλλον αναμενόμενο να μη γνωρίζετε ποια είναι η ειδικότητα των βαλταδοποιών. Ούτε το Google το γνωρίζει. Μόνον η Τεχνητή Νοημοσύνη απάντησε: «Ο βαλταδοποιός στη ζαχαροπλαστική είναι ο τεχνίτης που κατασκευάζει ή ακονίζει τον βαλτά, δηλαδή το βαρύ κοπτικό εργαλείο που χρησιμοποιείται κυρίως για σιροπιαστά (π.χ. μπακλαβά)». Αλλά και για το σωστό χάραγμα, η Τεχνητή Νοημοσύνη έδωσε δύο απαντήσεις, από τις οποίες έμαθε με μεγάλο ενδιαφέρον όσα αφορούν στο «επαγγελματικό χάραγμα μπακλαβά» και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είναι δύσκολη δουλειά, αν και οι καλές παλιές νοικοκυρές μπορεί να σας τα πουν διαφορετικά.
Πέραν όλων αυτών όμως, χάρη στη νέα, πρώτη μετά την ψήφιση του νέου εργασιακού πλαισίου, Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, διαβάζω ότι ο τεχνίτης βαλταδοποιός, ομού μετά άλλων τεχνιτών-τριών των επιχειρήσεων ζαχαρωδών προϊόντων, συμφωνήθηκε να λαμβάνουν ως κατώτατο ημερομίσθιο το ποσό των 44,05 ευρώ από τις αρχές ενεστώτος έτους (αύξηση πάνω από 20%), ποσό που θα γίνει 46 ευρώ από 1.1.2027.
Τα αντίστοιχα ημερομίσθια, στις αντίστοιχες ΣΣΕ ήταν 27,57 ευρώ το 2018, 30,50 ευρώ το 2020 και 36,60 ευρώ το 2023. Η αύξηση μεταξύ 2018 (τέλος τρίτου μνημονίου) και 2026 είναι της τάξεως του 60%.
Πέραν όμως της πολύ σημαντικής διαμόρφωσης του μεροκάματου, εξίσου σημαντικό είναι ότι η σύμβαση είναι διετής και, ίσως ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι πρόκειται για μια -ακόμη- σύμβαση που υπογράφεται από συνδικαλιστικούς παράγοντες, εργαζομένων και εργοδοτών, που δεν έπαυσαν να κυνηγάνε την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, ακόμη και όταν εξ αυτών δεν προέκυπταν αυξήσεις στις αμοιβές. Αποδεικνύονται ότι η Σύμβαση είναι σημαντική όχι μόνον για τα χρήματα, αλλά για το σύνολο των όρων και προβλέψεων που κατοχυρώνει σε όφελος της παραγωγικής διαδικασίας.
Έχει το δίκιο της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στον Επισιτισμό-Τουρισμό (ΠΟΕΕΤ) που υπέγραψε προχθές τη νέα ΣΣΕ, μαζί με τους εκπροσώπους του ΣΕΒ (Σπύρος Θεοδωρόπουλος), της Ένωσης Βιομηχανιών-Βιοτεχνιών Ζαχαρωδών (Ιωάννης Λαγός), της ΠΟΕΕΤ (Γιώργος Χότζογλου) και ΓΣΕΕ (Γιάννης Παναγόπουλος) όταν τονίζει, σε ανακοίνωσή της ότι όσα κερδίζονται και γράφονται στις ΣΣΕ, τις οποίες πολέμησαν οι «συνδικαλιστές» του ΚΚ, «θα είχαν χαθεί αν δεν κρατούσαμε ζωντανές τις ΣΣΕ την εποχή των μνημονίων και ακούγαμε τους δογματικούς».
Και συνεχίζει η ανακοίνωση μπήζοντας το μαχαίρι της λογικής πιο βαθειά: «Σε αυτή την προσπάθεια είχαμε δίπλα μας τη ΓΣΕΕ που στα πλαίσια της κοινωνικής συμφωνίας που νομοθετήθηκε από την Κυβέρνηση εχτές συνυπέγραψε επικουρικά την συλλογική σύμβαση εργασίας και αυτή θα έχει πλέον καθολική εφαρμογή στις 2.000 επιχειρήσεις του κλάδου και θα καλύπτει 23.000 εργαζόμενους!»
Και για να μη λείψει μια μαχαιριά και στην άλλη πλευρά, η Ομοσπονδία προσθέτει πως «Αυτά είναι τα αποτελέσματα του κοινωνικού διαλόγου από τους κοινωνικούς εταίρους και είναι η τρανή απόδειξη πως η Κυβέρνηση και το Υπουργείο Εργασίας θα πρέπει να ακούν τους (κοινωνικούς) εταίρους γιατί αυτοί διαμορφώνουν την αγορά εργασίας και όχι ο εκάστοτε Υπουργός από το γραφείο του!»
Υποθέτω πως το τελευταίο αυτό δεν αφορά την Νίκη Κεραμέως, η οποία ήταν το πρωτοπαλίκαρο της προσπάθειας να γραφτεί και να εγκρίνει η Βουλή το νέο πλαίσιο για τις Νέες Συλλογικές Συμβάσεις.
Κάπως έτσι προχωρά η πραγματική οικονομία, στηρίζεται η βελτίωση των δεδομένων και προστατεύονται τα κέρδη παραγωγικότητας. Είναι σίγουρο ότι με τις προετοιμαζόμενες ήδη Συλλογικές Συμβάσεις, για σειρά κλάδων της οικονομίας, που όλες θα προβλέπουν βελτιώσεις για περίοδο δύο ή περισσοτέρων ετών, θα έχουμε πολλαπλάσια κέρδη ακόμη και συγκρινόμενα με εκείνα που προεξοφλούσαν κάποιοι λόγω των πληθωριστικών πιέσεων που συμπίεσαν τα εισοδήματα των μισθωτών.
Αυτό σημαίνει πως, μέσα στους επόμενους μήνες, είναι δυνατόν να διαμορφωθεί ένα σταθερό και ευνοϊκό περιβάλλον τόσο για τους εργαζομένους, όσο και για τις επιχειρήσεις. Αν βεβαίως δεν «καταφέρουν» όσοι θέλουν να δημιουργήσουν κλίμα αναταραχής και αβεβαιότητας να εμποδίσουν τις δρομολογημένες κατακτήσεις.
Με τις παγκόσμιες εξελίξεις να είναι τόσο απρόβλεπτες όσο δείχνουν τα γεγονότα την τελευταίων ημερών και με τις εσωτερικές εξελίξεις να εξαρτώνται από την αστάθεια που προκαλείται από τη «φαγωμάρα» μεταξύ των κομμάτων (αναμενόμενη βέβαια, αλλά με μπόνους τον λαϊκισμό...) αλλά και στο εσωτερικό των κομμάτων (του κυβερνητικού μη εξαιρουμένου, με μπόνους τις φιλοδοξίες ορισμένων δελφίνων...) η διασφάλιση σταθερού πλαισίου στις εργασιακές σχέσεις μπορεί, με λίγη τύχη, να μας γλιτώσει από μια νέα, ατιμωτική, κρίση της εθνικής οικονομίας.
