Ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος εναντίον του Ιράν και η διάχυσή του, με την Τεχεράνη να βάλει κατά πάντων, θέλοντας να μεγιστοποιήσει το κόστος για τη Δύση αλλά και για τους γείτονές της, οδηγεί εκ των πραγμάτων σε μια νέα αρχιτεκτονική, σε έναν νέο χάρτη από την Ινδία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο.
Ανεξαρτήτως της επιτυχίας του εγχειρήματος για ανατροπή του καθεστώτος των μουλάδων, το Ιράν δεν θα είναι ίδιο την επόμενη ημέρα με το Ιράν το οποίο έπαιξε έναν κρίσιμο ρόλο για τις ισορροπίες στην περιοχή τις τελευταίες πέντε δεκαετίες. Μαζί αλλάζουν και οι ισορροπίες στον Κόλπο, όπου το φιλικά προσκείμενο στην Τεχεράνη Κατάρ βρέθηκε και το ίδιο στο μάτι του κυκλώνα, ενώ οι μοναρχίες της Σαουδικής Αραβίας, των ΗΑΕ και του Μπαχρέιν βρέθηκαν να μετρούν απώλειες τόσο στις πετρελαϊκές και πολιτικές υποδομές τους όσο - κυρίως αυτό αφορά το Αμπού Ντάμπι και τη Μανάμα - στο δυτικό μοντέλο ζωής και στο μοντέλο τουριστικής και χρηματοοικονομικής ανάπτυξης στο οποίο έχουν επενδύσει τις τελευταίες τουλάχιστον δύο δεκαετίες.
Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο στην ευρύτερη περιοχή, καθώς πάγιες «κόκκινες γραμμές» και ταμπού διαλύθηκαν. Επιβεβαιώθηκε ότι στη νέα αυτή περίοδο μετράει το Δίκαιο ως δυνατότητα επιβολής του ισχυρού, ότι οι ασύμμετρες απειλές πολλαπλασιάζονται και επίσης ότι μια τέτοια κρίση σε αυτή την κρίσιμη περιοχή συνεχίζει να έχει σοβαρή αντανάκλαση στις οικονομίες της Δύσης και όχι μόνο.
Η επίθεση εναντίον του Ιράν και η αποδυνάμωσή του, χωρίς να είναι βέβαιη η κατάληξη του εγχειρήματος, μετατοπίζει τον γεωπολιτικό άξονα προς ανατολάς, με τις ΗΠΑ επίσης να ανατρέπουν βεβαιότητες που είχαν διαμορφωθεί γύρω από τη «φιλοσοφία» Τραμπ στην εξωτερική πολιτική, καθώς ο απομονωτισμός που διακήρυττε έχει μετατραπεί πλέον σε έναν επεκτατικό ιμπεριαλισμό.
Η Ελλάδα βρίσκεται στα όρια της διακεκαυμένης ζώνης, σε μια πολύ ευαίσθητη περιοχή, καθώς η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί την τελική οδό ανεφοδιασμού και ανανέωσης των δυνάμεων που, μαζί με το Ισραήλ, έχουν αναλάβει την υπόθεση του Ιράν, αλλά και σημαντικό κόμβο της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας και της μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Κυρίως όμως, η Ανατολική Μεσόγειος και η περιοχή μας βρίσκονται πάνω στη χάραξη των νέων μεγάλων οικονομικών, εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών που συνδέουν την Ανατολή με τη Δύση και κυρίως την Ινδία και τη Νοτιοανατολική Ασία με τις χώρες του Κόλπου και τη Μεσόγειο, παρακάμπτοντας τις διαδρομές της Κίνας.
Για την Ελλάδα είναι μονόδρομος η ενεργητική παρουσία σε αυτή την περιοχή, που αποτελεί τον ζωτικό της χώρο: την Ανατολική Μεσόγειο. Φυσικά, έχουν υπάρξει πολλές πολιτικές αναστολές αλλά και εμπόδια λόγω έλλειψης δυνατοτήτων.
Η Αθήνα σωστά επέλεξε να δει την κλιμάκωση της κρίσης και την ύπαρξη απειλών και για την Κύπρο ως ευκαιρία, προκειμένου αφενός να στείλει το μήνυμα πλήρους (και στρατιωτικής) στήριξης της Κύπρου έναντι της εξ ανατολών απειλής, είτε από τον Λίβανο είτε από το ίδιο το Ιράν, και συγχρόνως να κάνει επίδειξη σημαίας και ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο, έχοντας πλέον ένα ισχυρό πλεονέκτημα: την ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων τόσο με την απόκτηση της φρεγάτας ΚΙΜΩΝ όσο και με τα αναβαθμισμένα F-16, καθώς και με όπλα anti-drone.
Κάνοντας επίσης χρήση και όπλων ελληνικής κατασκευής, όπως το «Κένταυρος», για την εξουδετέρωση drones. Με το δίδαγμα ότι η Ελλάδα έχασε πολύ έδαφος, το οποίο τώρα πρέπει να καλύψει με ταχύτατους ρυθμούς σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη μικρών και μεσαίων ευέλικτων όπλων ηλεκτρονικού πολέμου.
Με την ανάπτυξη και της συστοιχίας Patriot στην Κάρπαθο, η Ελλάδα στην πράξη αποδεικνύει ότι η ασφάλεια, όχι μόνο η δική της, αλλά και του ΝΑΤΟ και της αμερικανικής βάσης στη Σούδα, δεν μπορεί να εξαιρεί εδάφη, και μάλιστα σε κρίσιμες περιοχές, βάσει αξιώσεων που παραπέμπουν σε ξεπερασμένες ρυθμίσεις των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Η Άμυνα και η Ασφάλεια αποτελούν υπέρτατο διακύβευμα, ειδικά σε τέτοιους ταραγμένους καιρούς.
