11ος χρόνος
ημέρα 3759η
ημέρα 3759η
Σάββατο ,
14 Φεβρουαρίου 2026
14 Φεβρουαρίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Οι συνταξιούχοι της πολιτικής, το «Κίνημα» στην ΚΟ και οι βαρονίες
Ο Αντώνης Σαμαράς, κόντεψε επί της βασιλείας του να διαγράψει τον Κώστα Καραμανλή και παρά την ηθική υποχρέωση που του είχε για την πολιτική του νεκρανάσταση. Αυτοί οι δύο παραμέρισαν τις διαφορές τους απέναντι στον κοινό «εχθρό»: Τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Θα παραβρεθούν σε παρουσίαση βιβλίου που λέει ότι ο Κώστας Καραμανλής υπήρξε στόχος των … Αμερικανών. Βιβλίο που έχει γράψει δημοσιογράφος - διευθυντής εκδοτικού ομίλου που (και) στην περίπτωση της Novartis κράτησε συγκεκριμένη στάση. Ίσως παραβρίσκεται και ο Προκόπης. Μόνο ο Αλέξης θα λείπει για απαρτία. Πώς το είχες πει Αντώνη; Μέχρι τέλους;
Η μιζέρια με τα «ακριβά» ακίνητα
Αν υπάρχει κάτι πραγματικά «ακίνητο» στην περιουσιακή κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών, πέραν των ακινήτων, που δεν μπορούν να κάνουν… διαφορετικά, αυτό είναι οι καταθέσεις νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Στην πάντοτε ενδιαφέρουσα Έκθεση Νομισματικής Πολιτικής, που υπογράφει ο διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος, κ. Στουρνάρας, σημειώνεται πως το 74% των καταθέσεων του ιδιωτικού τομέα είναι «ρευστά διαθέσιμα που τηρούνται σε λογαριασμούς διάρκειας μιας ημέρας»! Παράλογο. Μόνον αν οι αποταμιευτές φοβούνται ότι θα εμφανιστεί κάποιος σαν τον «Βαρουφάκη», θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει ότι 191 δισ., περιμένει με το «όπλο παραπόδας».
Οι άλλοι διαλύονται, «πλακώνονται», η κυβέρνηση σε αμηχανία! Γιατί;
Θα περίμενα, αυτή τη στιγμή, την κυβέρνηση να «πετάει»! Να αποδίδει στροφές στο «κόκκινο». Να εκπλήσσει ευχάριστα με τις προτάσεις της, τις πρωτοβουλίες της, να ανοίγει δρόμους. Βλέπω στασιμότητα κι αμηχανία. Και ανησυχώ. Γιατί; Δεν ξέρω που οφείλεται. Σαν να μην ξέρει τι πρέπει να κάνει. Οι άλλοι «σκοτώνονται», διαλύονται, αλληλοκαταγγέλλονται, κι εκεί που θα περίμενες να εκμεταλλευτεί η κυβέρνηση αυτό το ανήκουστο «δώρο», αντικρίζεις μια αδικαιολόγητη σύγχυση. Δικαιολογείται βραχυκύκλωμα στο Μαξίμου και στην κυβέρνηση; Η απάντηση είναι καταφατικά «Όχι»! Τι συμβαίνει λοιπόν;
Γιατί έχουν δίκιο ο Ανδρουλάκης και ο Κασσελάκης;
Πρώτα - πρώτα και οι δύο είναι εκλεγμένοι ηγέτες, για καθορισμένη χρονική περίοδο, με διαδικασίες αδιάβλητες, που ουδείς αμφισβήτησε. Αλίμονο, αν φράξιες θέτουν κάθε τόσο θέμα ηγεσίας, επειδή είτε ηττήθηκαν στις εσωκομματικές εκλογές είτε για διάφορους ιδιοτελείς λόγους δεν τα βρήκαν με τον εκλεγμένο ηγέτη. Συνεπώς, και οι δύο αρχηγοί είναι δικαιωμένοι σε καταστατικό επίπεδο.
Τι θα σώσει τους μικρομεσαίους;
Το ‘χουν, άπαντες, εύκολο σύνθημα. «Οι μικρομεσαίοι είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας». Το εύκολο αυτό σύνθημα δεν είναι μετέωρο, πατά πάνω σε πραγματικά στοιχεία. Όταν το 59% των επιχειρήσεων είναι ατομικές δίχως κανέναν εργαζόμενο, το 32% έχει από έναν έως τέσσερις και το 5% από πέντε μέχρι εννιά, τότε οι μικρομεσαίοι δεν είναι μόνο η ραχοκοκαλιά αλλά και σχεδόν ολόκληρο το σώμα της ελληνικής οικονομίας.
Οι εργαζόμενοι της Αυγής και μια πρόταση
Αποφάσισαν για τους δικούς τους λόγους να κλείσουν την Αυγή. Εμάς εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι η τύχη των εργαζομένων. Μπορεί να λένε για τους νεοφιλελεύθερους ότι είμαστε ανάλγητοι, αλλά τους εργαζόμενους στον Φιλελεύθερο, όταν αναστείλαμε την έκδοση, δεν τους αφήσαμε ακάλυπτους. Φανταζόμαστε ότι οι σύντροφοι της απέναντι όχθης που ενδιαφέρονται περισσότερο από μας για τον άνθρωπο, όπως υποστηρίζουν, θα κάνουν κάτι καλύτερο. Όχι κάτι λιγότερο απ’ ότι προτείνουν για τους εργαζόμενους της Λάρκο!
Μεγάλη αναταραχή, ανυπόφορη κατάσταση
Τι είναι αυτός που συμφωνεί σε πολλά με τον Κασσελάκη και σε περισσότερα με τον Μητσοτάκη, αλλά βρίσκει νερόβραστα τα Πασοκικά κι επικίνδυνους του διαφωνούντες -τους πρώην, τους νυν και τους επόμενους- του χώρου που προσκύνησε τον Αλέξη Τσίπρα. Μιλάμε, προφανώς, για πολυδιασπασμένη προσωπικότητα. Πλην όμως, χιλιάδες πολίτες κινούνται μεταξύ αυτών των αντιφατικών καταστάσεων. Ας πάρουμε κάτι πιο πρακτικό. Η κυβέρνηση ανακοινώνει, για δεύτερη φορά, ότι θα φορολογήσει εκτάκτως τα έκτακτα κέρδη των πετρελαιάδων.
Με την «καθημερινότητα» δεν θα ξεμπερδέψει εύκολα η κυβέρνηση…
Η «καθημερινότητα» δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Είναι πολιτικό ζήτημα πρώτης τάξεως. Ο πρωθυπουργός κατανάλωσε πολύ χρόνο, και σωστά, στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για να τονίσει τη σημασία που της αποδίδει και να εμψυχώσει τους υπουργούς στην αποστολή τους. «Καθημερινότητα» σημαίνει εφαρμοσμένη κυβερνητική πολιτική βάσει του καταρτισμένου προγράμματος, για το οποίο η κοινωνία πρέπει να είναι ενήμερη εκ των προτέρων, κι αυτή είναι η δουλειά των βουλευτών.
ΝΔ: Η δυσαρέσκεια είχε και πολύ πιο πεζά αίτια
Ήταν λογικό να υπάρξει γκρίνια στην Κ.Ο. της ΝΔ και κριτική σχεδόν σε όλα τα πεδία. Η κριτική είτε αφορούσε τον γενικότερο προσανατολισμό της παράταξης είτε επί μέρους πτυχές της πολιτικής της κυβέρνησης, αν δεν είχε τη μορφή μιας ομαδικής ψυχοθεραπείας, τότε θα βοηθήσει τον πρωθυπουργό να κάνει τις ενδεδειγμένες διορθωτικές κινήσεις. Διότι μηνύματα δε στέλνουν μόνον οι πολίτες, αλλά και οι βουλευτές.
Ποια «Αυγή» καημένε…
Προσπαθώ να μπω στο μυαλό του Κασσελάκη, όταν αποφασίζει να κλείσει την ημερήσια έκδοση της ιστορικής Αυγής. Θα μου πείτε τώρα, «σιγά μη σε πήρε ο πόνος για την Αυγή», σας ενημερώνω όμως ότι πράγματι με πήρε. Όχι για λόγους κομματικοπολιτικούς της παρούσας συγκυρίας, ούτε διότι αναμασώ στερεοτυπικές φράσεις σαν την «κάθε εφημερίδα που κλείνει είναι ένα χτύπημα στη δημοκρατία και την ελευθερία της έκφρασης». Το τελευταίο ισχύει βέβαια, αλλά η ιστορία ακούει τα όμορφα τσιτάτα και γελά. Άλλες είναι οι κινητήριες δυνάμεις της. Η Αυγή ήταν ιστορική εφημερίδα...
Δύο αρχηγοί, ένας ναύαρχος και μαύρο, κατάμαυρο (πίσσα) χρήμα
Ο κ. Κασσελάκης μιλάει για μαύρο χρήμα στον ΣΥΡΙΖΑ και ο ναύαρχος Ευάγγελος, περιζήτητος υπουργός για ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, μας ζητά να μην πέφτουμε από τα σύννεφα. Είναι η πρώτη φορά που ομολογείται τόσο ανοικτά η ύπαρξη μαύρου πολιτικού χρήματος και οι δικαστικές αρχές έχουν πλέον το λόγο. Για να αποδείξει ο κάθε ένας την ορθότητα των ισχυρισμών του. Διότι, δεν μπορείς, κύριε Κασσελάκη, να βγαίνεις με αυτόν τον τρόπο και να διασύρεις τα ιερά και όσια της αριστεράς.
Πάνε γυρεύοντας οι τράπεζες
Είναι μεγάλη παράλειψη των πολλών, αποταμιευτών, χρηστών των ηλεκτρονικών κυκλωμάτων και δανειοδοτημένων πολιτών και επιχειρήσεων, που δεν φρόντισαν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τα ανώτατα στελέχη των συστημικών ελληνικών τραπεζών. Είχαν χθες την ευκαιρία να το κάνουν, προφανώς με φυσική παρουσία, δράττοντας την ευκαιρία που προσέφερε η Γενική Συνέλευση της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών. Κακώς, εμείς οι πολίτες δεν σκεφτήκαμε να κάνουμε έστω ένα συμβολικό δώρο...
Το δικό μας το σπίτι (ΣΥΡΙΖΑ) σε άλλον νοικιάστηκε! (Από σουξέ του καλοκαιριού)…
Το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ, μην ξεχνιόμαστε, είναι κωμωδία και ψυχαγωγία για άλλους. Αυτό που πιθανότατα σοκάρει τον Κασσελάκη είναι ότι αντιλαμβάνεται, πως όσοι έως τώρα φάνηκαν να τον υποστηρίζουν παρασκηνιακά, πλέον τον θεωρούν αναλώσιμο. Προκειμένου να μην καταρρακωθεί η αυτοπεποίθηση του βάλθηκε να καθαρίσει το οικόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ από τα ξερόκλαδα! Δύσκολη η δουλειά του, καθώς πάνω από το κεφάλι του σχίζουν τον αέρα βεγγαλικά και από κάτω σπέρνονται νάρκες.
Έχει και ο Μητσοτάκης τα προβλήματά του!
Οι αριθμοί δείχνουν πως η Νέα Δημοκρατία είχε τη μεγαλύτερη πτώση στις ευρωεκλογές και θα ήταν λογικό και αναμενόμενο η ηγεσία της να αντιμετώπιζε τα μεγαλύτερα προβλήματα. Κριτική, αυτοκριτική και γκρίνια, είναι τα συμπτώματα ενός αρνητικού εκλογικού αποτελέσματος. Τελικά με έναν ανασχηματισμό φαίνεται πως διευθετήθηκε η κατάσταση. Το αν αυτή η διευθέτηση θα είναι μόνιμη ή προσωρινή, αυτό μένει να φανεί. Έτσι, σήμερα το βασικό πρόβλημα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πως θα μοιράσει μαζί με τον Τούσκ τα οφίτσια της Κομισιόν...
Ένας Ροδόπουλος που έγινε Μ(itia) Καραγάτσης
Στο πρώτο νεκροταφείο των Αθηνών, υπάρχει ο τάφος του συγγραφέα Μ. Καραγάτση, πιθανότατα του μέγιστου από την περίφημη λογοτεχνική γενιά του ’30. Αν και πέθανε τον Σεπτέμβρη του 1960, το έργο του συνεχίζει να διαβάζεται, να αναλύεται από ειδικούς της λογοτεχνίας, να μεταφέρεται στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Ο «προχειρογράφος» Καραγάτσης άφησε ένα εντυπωσιακά μεγάλο λογοτεχνικό και ιστορικό έργο, αλλά κυρίως άφησε πίσω του μια αχλή ενδοαστικής αμφισβήτησης που η κοινωνική του τάξη δεν του συγχώρεσε ποτέ.
Ευτυχώς που έγινε η συμφωνία των Πρεσπών
Ευτυχώς που έγινε η συμφωνία των Πρεσπών και γλιτώσαμε τα χειρότερα. Δηλαδή, το εξής ένα: Να κυριαρχήσει ο αλυτρωτισμός και να απαιτούν οι φίλοι μας Σλάβοι την ιστορική μας κληρονομιά. Δεν ξέρουμε αν η Ελλάδα υπήρξε ποτέ μέρος της επίλυσης της «κρίσης», όπως επιχείρησαν να μας παρουσιάσουν. Υπήρξε θύμα του εθνικισμού των γειτόνων μας. Η Ελλάδα δεν αμφισβήτησε την εδαφική τους ακεραιότητα. Σε αντίθεση με τους εθνικιστές της Βόρειας Μακεδονίας που «βλέπουν» τη σημαία τους στον Λευκό τον Πύργο…
«Κάτω τα χέρια» από το ΑΣΕΠ
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ώσπου να αποφασίσει το Δημόσιο ποιους, πού και πόσους χρειάζεται, να εκδώσει τις απαραίτητες αποφάσεις, να ετοιμάσει το ΑΣΕΠ τους διαγωνισμούς, να γίνουν οι διαγωνισμοί, να διορθωθούν οι διαγωνισμοί, να βγουν τα αποτελέσματα των διαγωνισμών και να οριστικοποιηθούν οι τοποθετήσεις των προσλαμβανομένων, περνούν 2-3 χρόνια. Συχνά μάλιστα η πραγματικότητα στις κρατικές υπηρεσίες έχει, στο μεταξύ, αλλάξει. Αλλά και οι προτεραιότητες των ίδιων των ανθρώπων, που «πέτυχαν» στους διαγωνισμούς πρόσληψης.
Ε, ας τα μαζέψουμε τα ξερόκλαδα από τους δρόμους, σιγά-σιγά…
Στην καρδιά του καλοκαιριού με τις πυρκαγιές να ξεσπούν ανά δέκα λεπτά, συζητείται ακόμη η συλλογή κι η διαχείριση της εύφλεκτης «ύλης». Ξερόκλαδα, φύλλα, πευκοβελόνες, κουκουνάρες, σκέτο «μπαρούτι», παρατημένα μπροστά σε χορταριασμένα βρώμικα οικόπεδα. Ανάμεσα τους, μονοκατοικίες πολλών χιλιάδων ευρώ εκτεθειμένες στον κίνδυνο. Και κάθε μέρα με τους δυνατούς αέρηδες η ίδια προσευχή, «Θεός να φυλάξει»… Κάπου στα μέσα της άνοιξης...
Στέφανος Κασσελάκης: «c’ est la vie»
Ο Στέφανος Κασσελάκης είπε προχθές, σε μια χειμαρρώδη δήλωσή του, πως «ανανέωση σημαίνει μερικές καριέρες αρχίζουν και άλλες καριέρες τελειώνουν. C’ est la vie». Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που θα διαφωνήσει μαζί του, πλην αυτών που οι καριέρες τους τελειώνουν. Ποιοι είναι αυτοί; Οι δεινόσαυροι της πολιτικής που δεν αντιλαμβάνονται πότε θα πρέπει να πάνε στο σπίτι τους. Επί 40 χρόνια οι περισσότεροι, έχοντας μια προσφορά θετική ή αρνητική ή αδιάφορη δεν εννοούν να αποσυρθούν ώστε να δώσουν τόπο σε νεότερα στελέχη.
