Ο ίδιος θεωρώ την κλιμακωτή φορολόγηση άδικη και επιβλαβή για την ευημερία μιας κοινωνίας. Η απαλλαγή φόρου σε όσους έχουν μικρό εισόδημα και στη συνέχεια η κλιμακωτή αύξηση του φόρου ανάλογα με την αύξηση τους εισοδήματος, μέχρι τη ληστεία του 44% σε όσους έχουν εισόδημα πάνω από 40.000 κατά τη γνώμη μου δημιουργεί λάθος κίνητρα.
Αφαιρεί χρήματα από αυτούς που προσπαθούν να προκόψουν και να μοιράζει σε αυτούς που δεν μπορούν ή δεν θέλουν. Το μόνο που επιτυγχάνεται έτσι είναι να σταματούν να προσπαθούν οι πρώτοι και να εντείνουν τις προσπάθειες οι δεύτεροι. Κάθε βαθμός λιγότερης προσπάθειας από αυτούς που μπορούν σημαίνει δεκάδες θέσεις εργασίας λιγότερες για αυτούς που δεν μπορούν.
Ας μην εκπλησσόμαστε λοιπόν που μια μεγάλη μερίδα νέων δεν έχει φιλοδοξίες ή αν έχει φεύγει στο εξωτερικό για να τις πραγματοποιήσει.
Ο ίδιος θεωρώ δίκαιο ένα επίπεδο χαμηλό φόρο μεταξύ 10-20% για τα εισοδήματα όλων, ιδιωτών και επιχειρήσεων. Επίσης, αν θέλουμε να αποκτήσουμε τεχνολογική και παραγωγική βάση θα έβλεπα πέραν των άλλων διευκολύνσεων και την μηδενική φορολογία για 15-20 χρόνια.
«Αφού πιστεύεις σε όλα αυτά πως είναι δυνατόν να θεωρείς το Μητσοτάκη επιτυχημένο πρωθυπουργό», με ρωτάνε κάποιοι.
Η απάντηση είναι απλή. Θα ήθελα ακόμη μεγαλύτερη μείωση της φορολογίας και των εισφορών αλλά όσοι εμφανίζονται σαν εναλλακτικές λύσεις υπόσχονται ακόμη περισσότερους φόρους, περισσότερα επιδόματα και περισσότερες δωρεάν υπηρεσίες.
Όπερ, «απ’ ολότελα καλή και η Παναγιώταινα…»
Επίσης, υπάρχουν δείγματα παραγωγικής ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας. Τις προηγούμενες μέρες παρουσιάσαμε στοιχεία όπως η αύξηση της βιομηχανική δραστηριότητας και των εξαγωγών.
Επιπλέον, αναδιοργάνωσε την άμυνα, τη διπλωματία και ενίσχυσε την γεωπολιτική θέση της χώρας διεθνώς. Μειώνει το χρέος αυξάνει το ΑΕΠ γεγονός που δημιουργεί προϋποθέσεις οι οποίες μειώνουν τις πιθανότητες δυσάρεστων εκπλήξεων (όπως η χρεοκοπία του 2010) στο μέλλον.
Οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία με τη λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων και ξενόγλωσσων τμημάτων, δεν πρέπει να ανατραπούν γιατί μακροπρόθεσμα θα έχουν θετικές συνέπειες στην κοινωνία και την οικονομία. Στη δικαιοσύνη ο χρόνος έκδοσης πρωτόδικων αποφάσεων, μπορεί να παραμένει υψηλός, αλλά έχει μειωθεί κατά 50%.
Στη δημόσια υγεία η βελτίωση της κατάστασης είναι σημαντική. Τα τελευταία 15 χρόνια δεκάδες φορές χρειάστηκε να συνδράμουμε την εισαγωγή των γονιών μας σε δημόσια νοσοκομεία. Η κατάσταση να προσέρχεσαι στα επείγοντα κάποιου εφημερεύοντος και να περιμένει 10-12 ώρες όλη τη νύχτα μέχρι την εισαγωγή ήταν εξουθενωτική. Τώρα διαβάζω πως με τα «βραχιολάκια» ο χρόνος έχει μειωθεί.
Δεν μπορεί να παραβλέπει κάποιος αυτά.
Όλοι μοιράζουν υποσχέσεις για δωρεάν μεταφορές, φθηνό ρεύμα και τρόφιμα, το κόστος των οποίων αφελώς υποστηρίζουν πως δεν θα το ρίξουν στους φορολογούμενους αλλά σε 3-4.000 πλούσιους.
Η άγνοια και ο λαϊκισμός τρομάζουν...
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
1)Μισθοί πείνας
Κ. Στούπα καλημέρα,
Διαβάζοντας το σημερινό άρθρο σας για τους χαμηλούς μισθούς, δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω καθόλου ως προς τον λόγο που οι περισσότεροι μισθοί στην Ελλάδα είναι χαμηλοί. Το αντιμετωπίζω καθημερινά προσπαθώντας να τρέξω την δουλειά μου και πιστεύω ότι είμαι αρκετά δίκαιος με αυτούς που παράγουν και παρότι έχω σχεδόν διπλασιάσει τους μισθούς των υπαλλήλων που έχασε πριν 7-8 χρόνια, και αντίστοιχα τους νεότερους, δεν το έχω μετανοιώσει καθόλου.
Ένα όμως ακόμα πρόβλημα, είναι και το λεγόμενο «μη μισθολογικό κόστος» το οποίο είναι τεράστιο μετά ειδικά από ένα σημείο.
Είναι σίγουρο ότι οι μισθοί που καταγράφονται στις ΜΜΕ δεν είναι πραγματικοί. Όλοι οι μικρομεσαίοι εργοδότες δίνουν και «μαύρα».
Όταν θες να δώσεις μια αύξηση πχ 100 ευρώ και βλέπεις ότι φτάνουν στον εργαζόμενο τα 50, τι κάνεις; Τον αφήνεις με τα 50 που δε θα είναι ικανοποιημένος ή τα κάνεις 200 για να του μείνουν 100;
Αφήστε που ο εργαζόμενος δεν ξέρει πραγματικά ποσό κοστίζει στην επιχείρηση. Άντε κάποιοι λίγοι να γνωρίζουν τον μικτό μισθό τους και ως εκεί. Κανένας απολύτως δεν γνωρίζει την πραγματική επιβάρυνση του εργοδότη.
Δεν καταλαβαίνω, γιατί αφού πλέον η μισθοδοσία γίνεται υποχρεωτικά μέσω τραπέζης, δεν καταβάλλεται όλο το κόστος στον εργαζόμενο και να δεσμεύονται αυτόματα τα ποσά για ασφάλιση και φόρους, ώστε να ξέρει κι ο εργαζόμενος πόσο κοστίζει η εργασία του. Θα ήταν πολύ αποτελεσματική μεταρρύθμιση χωρίς κανένα κόστος.
Σε κάθε περίπτωση η κοινωνία πρέπει να καταλάβει ότι δεν είναι δικαίωμα όλων καλός μισθός αλλά ένα πράγμα που κερδίζεται, και το κράτος πρέπει να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση.
Με εκτίμηση
Τηλέμαχος
2) Μισθοί πείνας, φιλοδοξίες και Κολχόζ
Κε Στούπα Καλημέρα σας,
Ονομάζομαι Δημήτρης... και είμαι καθημερινός αναγνώστης των άρθρων σας στο Liberal.gr. Παλαιότερα σας διάβαζα και στο Capital.gr.
Μου αρέσει ο τρόπος που προσεγγίζετε την οικονομική πραγματικότητα της χώρας μας και τα, στηριγμένα σε αριθμούς επιχειρήματά σας.
Με αφορμή το χθεσινό σας άρθρο στο Liberal, έχω να σημειώσω τα εξής:
Έχοντας περίπου 25 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, εξειδίκευση στον τομέα της Πληροφορικής (στον οποίο κατέχω MSc από το Πανεπιστήμιο Essex) και Οικονομικών (από το Πανεπιστήμιο Πειραιώς), και έχοντας οργανώσει ιδιωτικά Νοσοκομεία (….) κλπ, αυτό το οποίο μου έχει προκαλέσει εντύπωση, δεν είναι η απουσία εξειδικευμένων στελεχών σε τομείς αιχμής. Είναι η παντελής ανικανότητα των ιδιωτικών επιχειρήσεων να προδιαγράψουν τι ζητούν από αυτούς. Είναι πρόδηλο ότι την επιλογή ειδικευμένου προσωπικού την κάνουν υπάλληλοι με ελάχιστες γνώσεις σε τέτοιους τομείς και οι ίδιες οι επιχειρήσεις προσπαθούν να «αγοράσουν» πολλά προσόντα με χαμηλή αμοιβή. Το χειρότερο δε είναι ότι, σχεδόν πάντοτε, προτιμούν χαμηλού επιπέδου προσωπικό λόγω μικρότερων οικονομικών επιδιώξεων.
Όσο δε πιο εξειδικευμένο είναι το αντικείμενο, τόσο πιο έντονο γίνεται αυτό το χαρακτηριστικό. Δεν μιλώ μόνον για τους νέους επιστήμονες αλλά και για τους εμπειρότερους. Έτσι, είναι σύνηθες το φαινόμενο, οι μεν επιχειρήσεις να «διαμαρτύρονται» ότι δεν βρίσκουν εξειδικευμένο προσωπικό, η δε αγορά εργασίας να είναι γεμάτη από ικανούς ανθρώπους, στους οποίου δεν δίνεται καμία πραγματική ευκαιρία.
Η κατάσταση αυτή νομίζω ότι απηχεί την ελληνική νοοτροπία στο επιχειρείν, από την οποία ξεφεύγουν ελάχιστες ιδιωτικές επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, ακόμα και οι μετρήσεις για το επίπεδο των δεξιοτήτων στον χώρο εργασίας στη χώρα μας, δεν είναι αντιπροσωπευτικές του τι υπάρχει αλλά του τι εργάζεται. Με αυτή την λογική δεν είναι δυνατόν να πολλαπλασιαστεί το ΑΕΠ μας σε τέτοιες εποχές. Ούτε είναι δυνατόν να μιλάμε για brain drain & brain gain, όταν η εσωτερική προσφορά εξειδικευμένων στελεχών δεν χρησιμοποιείται. Γιατί μια χώρα να δημιουργεί υψηλότερο πληθωρισμό επιστημόνων, αφού δεν μπορεί να απορροφήσει ούτε αυτούς που έχει;
Φιλικά,
Δ.Κ.
3) Κόκκινα δάνεια
Καλημέρα Κώστα,
Σε διαβάζω ανελλιπώς εδώ και περίπου 30 χρόνια!
Νέος τότε, είχα ξεκινήσει να εργάζομαι σε χρηματιστηριακή εταιρεία. Η δουλειά μου αυτή τελείωσε το 2015, όταν η «επαναστατική» κυβέρνηση Τσίπρα αποφάσισε να κλείσει τις τράπεζες.
Μαζί με τη σύζυγό μου βρεθήκαμε χωρίς εργασία. Εκείνη εργαζόταν σε τράπεζα η οποία έκλεισε και, αφού λάβαμε τις αποζημιώσεις μας, αναγκαστήκαμε να φύγουμε.
Το 2017 μετακομίσαμε στην Τσεχία, όπου υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει ανάπτυξη και πληθώρα θέσεων εργασίας. Θέλαμε να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, κυρίως στο στεγαστικό μας δάνειο, και να παραμείνουμε ενεργοί επαγγελματικά, καθώς δεν βρισκόμασταν κοντά στη συνταξιοδότηση.
Κανένας από τους κυβερνώντες, τότε ή τώρα, δεν μας ρώτησε ποτέ πώς τα καταφέρνουμε με τις υποχρεώσεις μας. Αντίθετα, όλοι ήθελαν να εισπράττουν κανονικά τους φόρους.
Για να μην σε κουράζω, είμαστε απολύτως συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, χωρίς να έχουμε λάβει καμία επιβράβευση γι’ αυτό, ούτε από τις τράπεζες ούτε από την κυβέρνηση.
Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα διαγκωνίζεται στην επιβράβευση των κακοπληρωτών. Ως πρώην εργαζόμενοι στις τράπεζες γνωρίζουμε πολύ καλά ότι σημαντικό ποσοστό όσων έκαναν χρήση του νόμου Κατσέλη δεν ανταποκρινόταν πραγματικά στα κριτήρια που επικαλούνταν και δήλωνε διαφορετικά εισοδήματα από τα πραγματικά.
Η Νέα Δημοκρατία, αντί να επιμείνει στην κοινή λογική - δηλαδή στην αποπληρωμή των δανείων μέσω ευνοϊκών ρυθμίσεων και επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής - κατάφερε να ξεπεράσει ακόμη και το ΚΚΕ σε λαϊκισμό και, στην ουσία, να παρέχει άτοκη χρηματοδότηση σε όσους είναι ενταγμένοι στο σχετικό καθεστώς προστασίας.
Στη χώρα όπου βρίσκομαι σήμερα, μια πρώην κομμουνιστική χώρα, υπάρχει ήδη όρος στις δανειακές συμβάσεις ότι μετά από τρεις μήνες μη καταβολής των δόσεων, το ακίνητο χάνεται χωρίς δικαστικές διαδικασίες και χρονοβόρες καθυστερήσεις.
Η Ελλάδα ήταν και παραμένει, κατά την άποψή μου, η τελευταία σοβιετία της Ευρώπης, όπως πολύ σωστά έχεις γράψει και στο παρελθόν.
Σε ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και συγγνώμη για τα greeklish.
Υ.Γ. Αν χρειαστεί να δημοσιεύσεις κάτι, σε παρακαλώ να χρησιμοποιήσεις μόνο τα αρχικά μου (Ν.Ν.).
(Οι επιστολές περνάνε από ChatGPT με εντολή για ορθογραφικό και συντακτικό έλεγχο…)
