Ξέρω ότι μπορεί να εκπλαγείτε μ’ αυτά που γράφω, πλην καλύτερα να ξέρουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε παρά να το ανακαλύψουμε κατόπιν εορτής. Κόντρα λοιπόν στις βεβαιότητες σας, εγώ έχω πεποίθηση ότι ο Τσίπρας έχει μαζέψει γύρω του κανονικούς ανθρώπους. Το διαπιστώνω κάθε μέρα από τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις που τους κάνω. Καινούριες φάτσες μπαίνουν στο στούντιο, άγνωστα ονόματα που πρέπει να αποστηθίσουμε, με ιδιότητες και επαγγέλματα για τα οποία πρέπει να ρωτήσουμε. Πλην βλέπω ότι τούτοι εδώ που συστήνονται ως στελέχη της ΕΛ.Α.Σ., αποπνέουν έναν αέρα και εξωτερικεύουν μια συμπεριφορά που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τους παλιούς Συριζαίους που όλοι αγαπήσαμε.
Οι παλιοί σύντροφοι που από το 2008 εισέβαλαν στην πολιτική ζωή και στα τηλεοπτικά στούντιο, έμπαιναν με ύφος βαρύ και κουτσαβάκικο. Ακόμα και οι ευγενέστεροι απ’ αυτούς, ακόμα και οι λίγοι χαμογελαστοί (διότι το συνοφρυωμένο οργισμένο ύφος ήταν ο γενικό σήμα κατατεθέν τους) συνοδεύονταν από μια αύρα εκδίκησης και εμφυλίου. Οι συνομιλητές τους απ’ τα άλλα κόμματα ήταν εχθροί τους, οι δημοσιογράφοι ήταν σιχαμένοι μισθοφόροι του συστήματος.
Είχαν τέτοια τυφλή πίστη στην ιδεολογική τους υπεροπλία και τόση βεβαιότητα για το ηθικό τους πλεονέκτημα, που όχι μόνο δαιμονοποιούσαν κάθε αντίθετη άποψη αλλά στην πραγματικότητα είχαν θεοποιήσει τον δικό τους εαυτό. Δεν είχαν απλή έπαρση, αυτοθεωρούνταν κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας και αδιαφιλονίκητοι φορείς ων νομοτελειών της Ιστορίας. Οπότε όποιος αντιστεκόταν στις ιστορικές νομοτέλειες και σε κείνους που τις εξέφραζαν (καλή ώρα εμείς οι Μενουμερώπηδες), ήταν ή τρελός ή προδότης ή επικίνδυνος.
Εμείς τους βλέπαμε κάθε μέρα, γι αυτό και δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε την αφέλεια του 60% που πίστεψε ότι επρόκειτο για ελπιδοφόρους αγγέλους που θα τον έσωζαν. Οι τύποι, στο σύνολο τους, στην σκέψη τους, στην ορολογία τους, στην καθημερινή τους πρακτική, ήταν σύγχρονες καρικατούρες του εμφυλίου που είχαν ξανα εισβάλει στο προσκήνιο σαν εξαγριωμένα πολιτικά ζόμπι. Κάποιοι απ’ αυτούς μιλούσαν με τόσο καταπιεσμένο μίσος που τρόμαζε. Νόμιζες πως αν άνοιγαν το σακάκι τους, από κάτω θα φαίνονταν τα σταυρωτά φυσεκλίκια τους.
Βεβαίως, αυτή η συλλογική ποιότητα του τότε Συριζαϊκού τσούρμου, έκρυβε μέσα της το σπέρμα της αυτοκαταστροφής του. Δεν ήταν δυνατόν να επιβιώσουν για πολύ στο σύγχρονο κόσμο μας. Εξ ου και έφτασαν στο σημερινό χάλι.
Επανέρχομαι από κει που ξεκίνησα. Ο Τσίπρας λοιπόν σήμερα, δεν έχει τέτοιους τύπους γύρω του. Στην συμπεριφορά, στο ύφος και στην σκηνική τους παρουσία αναφέρομαι, όχι στις πολιτικές θέσεις που διατυπώνουν. Μπορεί να λένε τα ίδια για κοτεράδες και πισινοκολυμβητές, μπορεί να εξαγγέλλουν κυνήγι στους τζιπάδες και στους υψηλοεισοδηματίες, μπορεί δηλαδή να διακινούν την ίδια παλιά και ατελέσφορη συνταγή, αλλά το κάνουν χωρίς να σου κουνάνε το δάκτυλο. Δεν σε κοιτάνε σαν προδότη, σαν πουλημένο ή σαν ταξικό εχθρό που πρέπει να εξοντωθεί. Αυτό δείχνουν τουλάχιστον. Κάθονται και κουβεντιάζουν σαν αστοί, με πλήρη ευγένεια και υπομονή.
Ξέρω ότι πολλοί από τους αναγνώστες της στήλης, με το που ακούνε από το στόμα τους για κυνήγια πλούτου και για καινούρια λεφτόδεντρα, κατ’ ευθείαν μανιάζουν. Οπότε δεν διακρίνουν την διαφορά ύφους των σημερινών Τσιπρικών με τους παλιότερους Συριζαίους. Κάνον λάθος. Η διείσδυση των σημερινών Τσιπρικών σε μη πολιτικοποιημένα ακροατήρια που είναι επιρρεπή στον σύγχρονο λαϊκισμό, μπορεί δυνητικά να αποδειχθεί σημαντική σε βάθος χρόνου, διότι η εξωτερική τους εικόνα και συμπεριφορά δεν παραπέμπει στις δεκαετίες του 50 και του 60. Είναι πιο σύγχρονη, πιο σημερινή.
Μην κοιτάτε που οι πολιτικές τους θέσεις είναι ακόμα ακατέργαστες, το βάθος της πολιτικής τους ανάλυσης ρηχό και η συνδικαλιστική τους ικανότητα μετριότατη, αυτά θα τα σουλουπώσουν σύντομα. Εξ ου και το «πίσω ολοταχώς» που έκαναν τις τελευταίες μέρες για τα θέματα φορολογίας. Τους είπαν να εμφανιστούν ως αντίπαλοι των πλουσίων και κείνοι φορολόγησαν με τα λόγια τους ό,τι υπάρχει και κινείται. Αυτά θα τα φτιάξουν, να το ξέρουμε. Εξάλλου είναι φανερό ότι κάνουν εντατικό φροντιστήριο και ότι μαθαίνουν ερωταπαντήσεις.
Στο στυλ και στο ύφος τους αναφέρομαι. Μήτε απωθεί, μήτε εξοργίζει, μήτε τρομάζει, μήτε παράγει όλα εκείνα τα συναισθήματα που έγιναν η συγκολλητική ουσία του αντι-Σύριζα μετώπου. Μην το υποτιμάτε αυτό, είναι πολύ σημαντικό. Διότι η πλειοψηφία του απολίτικου κόσμου, πρώτα κοιτά το ύφος κι ύστερα διυλίζει τις θέσεις που ακούει, αν τις ακούει.
Βλέποντας τους, αναρωτιέμαι μήπως ο Τσίπρας έκανε κανονικό αντισυριζαϊκό face control για να τους ονομάσει στελέχη. Στο οποίο έκοβε όποιον θύμιζε έστω και αμυδρά το παλιό του κόμμα και το στυλ του.
