Είναι βαρετή η ενασχόληση με τις δημοσκοπήσεις, που στην Ελλάδα παράγονται εν υπεραυθονία, σε σημείο κορεσμού. Όλες άλλωστε επαναλαμβάνουν τα ίδια. Κυριαρχία Μητσοτάκη στην πρωθυπουργική καταλληλότητα, πρωτοφανή κυριαρχία της ΝΔ, και παντελή αδυναμία αντιπολίτευσης.

Είχα σκοπό να μη γράψω τίποτε απ’ αφορμή τα στιγμιότυπα που ξάφνου εισέβαλαν στην καθημερινότητά μας για να μας θυμίσουν μία από τις πολλές θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όμοια με όλες εκείνες που συνήθως γίνονται στους τόσους πολλούς πολέμους. Όμοια με όσα η Ευρώπη αποφάσισε να αφήσει πίσω της ιδρύοντας την πολιτική και οικονομική Ένωσή της. Είναι όμως τόσο ξεδιάντροπη η εκμετάλλευση εκ μέρους συγκεκριμένων πολιτικών, που δεν είμαι μάλιστα σίγουρος πως δάκρυζαν συχνά για τα «νεκρά παλικάρια.

Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν «χτύπησε τον Τραμπ». Χτύπησε μια ιδέα πολύ πιο επικίνδυνη από μία συγκεκριμένη πολιτική απόφαση ενός προέδρου. Την ιδέα ότι μια «έκτακτη ανάγκη» μπορεί να γίνει μόνιμος μηχανισμός επιβολής δασμών, χωρίς Κογκρέσο, χωρίς σαφή εξουσιοδότηση, χωρίς όρια. Στις 20 Φεβρουαρίου 2026, στην υπόθεση Learning Resources, Inc. v. Trump, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έκρινε με πλειοψηφία 6-3 ότι ο IEEPA, ο νόμος πάνω στον οποίο ο Τραμπ πάτησε για να επιβάλλει μονομερώς τους περίφημους δασμούς του το περασμένο καλοκαίρι, δεν δίνει στον πρόεδρο εξουσία να επιβάλλει δασμούς. 

Η «εποχή των αλλεργιών» φαίνεται πως φέτος έκανε νωρίτερα την εμφάνισή της. Πολλοί άνθρωποι αναφέρουν συμπτώματα όπως φτέρνισμα, ρινική καταρροή, φαγούρα στα μάτια και βήχα ήδη από τα τέλη του χειμώνα. Τι αλλάζει, όμως, και γιατί οι αλλεργίες δείχνουν να προηγούνται χρονικά;

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την ημέρα που τα ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουκρανία. Επρόκειτο για μια στρατιωτική επιχείρηση - εξπρές που απέβλεπε στην αλλαγή καθεστώτος και στην εγκαθίδρυση κυβέρνησης Κουίσλιγκ, κατά τα πρότυπα των πάλαι ποτέ λαϊκών δημοκρατιών. Προφανώς, κάτι δεν πήγε καλά και οι Ρώσοι ακόμα πολεμάνε. Μάλιστα, όπως πληροφορούμαι, το τελευταίο διάστημα έχασαν σημαντικά εδάφη από τις αντεπιθέσεις των ουκρανικών δυνάμεων. Θυμάμαι, υπομειδιώντας, τους εγχώριους αναλυτές να προεξοφλούν πτώση του Κιέβου εντός ολίγων ημερών. Η βεβαιότητα της πρόβλεψής τους εμφανώς έκρυβε και την επιθυμία τους.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναφέρονται με ιδιαίτερη μνεία στην 24η Φεβρουαρίου. Σήμερα κρίνεται αν η Ελλάδα θα είναι ο μεγάλος και κεντρικός παίκτης στο project του Κάθετου Διαδρόμου ή αν ο Διάδρομος θα αποκτήσει μια τεθλασμένη. Αυτό δεν απασχολεί τους Αμερικανούς, αν θα είναι Κάθετος ή και λίγο… στραβός. Τη δουλειά τους θέλουν να κάνουν και εδώ είναι που έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη ευκαιρία για την Ελλάδα. Αρκεί να μην την χάσουμε. Γι αυτό σας λέω. Μεγάλη μέρα η σημερινή. Και κρίσιμη. Γράφει ο Ανάλγητος.

Αυτό το «όποιος δεν είναι με τα λιντσαρίσματα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ, είναι με τον Άδωνι», προσωπικά δεν το ανέχομαι. Είναι πιστή αντιγραφή του προ δεκαετίας «όποιος δεν μαζεύεται στην (πάνω ή στην κάτω) πλατεία, είναι Γερμανοτσολιάς». Και επειδή είδαμε πως κατέληξε για όλους μας εκείνος ο διαχωρισμός σε «πατριώτες» και «προδότες», αλλά και τι δηλητήριο σκόρπισε στην ελληνική κοινωνία το κυνήγι των «Γερμανοτσολιάδων» από τους «απελευθερωτές αντιμνημονιακούς», ένα έχω να πω. Αν δεν σταματήσουν τώρα και με κάθε τρόπο αυτά που είδαμε στην Νίκαια, σύντομα θα τα δούμε να απλώνονται παντού.

Οι σκηνές κατά την επίσκεψη του υπουργού Υγείας Α. Γεωργιάδη, στο κρατικό νοσοκομείο της Νίκαιας, όπου φανατικοί κομμουνιστές μαζί με άλλους «μπαχαλάκηδες» του επιτέθηκαν και χρειάστηκε η επέμβαση της αστυνομίας, είναι χαρακτηριστικές των τελευταίων μηνών. Το ίδιο συμβαίνει σε κάθε επίσκεψη, με πρόσχημα τις ελλείψεις στη Δημόσια Υγεία. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν, όμως, πως τα τελευταία χρόνια οι δαπάνες για τη Δημόσια Υγεία έχουν διπλασιαστεί από 4 σε 8 δισ. ευρώ και το προσωπικό έχει αυξηθεί.

Στην αρχαιότητα, οι κάτοικοι της σημερινής Ελλάδας είχαν με πολλές γιορτές να ασχοληθούν. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα έβρισκαν την ευκαιρία να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους και να επιδοθούν σε χορούς και φαγοπότια.

Η Grace Jin Drexel, κόρη του φυλακισμένου Κινέζου πάστορα Ezra Jin, περιέγραψε στο 18ο Geneva Summit for Human Rights and Democracy, της Γενεύης τη μεγαλύτερη καταστολή ανεξάρτητης χριστιανικής εκκλησίας στην Κίνα εδώ και τέσσερις δεκαετίες.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πάθαινε αλλεργία στην εικόνα των διαδηλωτών με τις γραβάτες. Αλλεργία γενικά στη διαμαρτυρία. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα αντιμετώπιζε οργανωμένες ομάδες που θα απέτρεπαν την είσοδο του Συριζαίου υπουργού Υγείας σε ένα νοσοκομείο, του υπουργού Παιδείας σε ένα σχολείο. Υποψιάζομαι ότι θα μιλούσαν για εκτροπή. Το υποψιάζομαι, επειδή δεν υπήρξε και σωστά κάποιος να το κάνει τότε. Σήμερα συμβαίνει! Ο κ. Γεωργιάδης χρειάζεται «άδεια» για να πάει σε ένα νοσοκομείο.

Η πρόσφατη επίθεση που δέχθηκε ο Άδωνις Γεωργιάδης στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας δεν αποτελεί απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό επιθετικότητας. Εγγράφεται σε ένα ευρύτερο μοτίβο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας: Η πολιτική σύγκρουση τείνει να λαμβάνει τη μορφή ηθικής εχθρότητας.

Ξεκίνησε στην γκαλερί Kourd έκθεση του πρωτοεμφανιζόμενου Κωνσταντίνου Σακελλαρίου

Ουκρανία, τέσσερα χρόνια μετά: Η χαίνουσα πληγή, οι μετέωρες διαπραγματεύσεις, η Ευρώπη που «δεν βλέπαμε», τα όρια της δυτικής στήριξης και ο χρόνος ως διαχρονικό «όπλο» της Ρωσίας. Ο Δρ. Διεθνών Σχέσεων Αφεντούλης Λαγγίδης αναλύει, μιλώντας στο Liberal και την Ευαγγελία Μπίφη, τις ισορροπίες στο πεδίο και τις μεταβαλλόμενες ευρωατλαντικές σχέσεις που συνδιαμορφώνουν το πλαίσιο των εξελίξεων. Η εικόνα του πολέμου, όπως επισημαίνει, εξακολουθεί να καθορίζεται από τις εξελίξεις στο πεδίο.

Όλες οι πρόσφατες μετρήσεις, με τελευταίες αυτές των GPO και Metron Analysis, δεν αποκάλυψαν κάτι που δεν γνωρίζαμε. Στην εκτίμηση ψήφου, η Νέα Δημοκρατία κινείται σταθερά κοντά στο 30%, ο Μητσοτάκης θεωρείται μακράν καταλληλότερος για πρωθυπουργός κι από κει και πέρα το χάος, με τις θέσεις 2 έως 5 των κομμάτων, να παίζονται στο στοίχημα. Άγνωστοι Χ είναι τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού που δεν έχουν ακόμα επίσημα ανακοινωθεί αλλά μέχρι στιγμής δεν βλέπουμε να ξεσηκώνουν και τα πλήθη.

Σήμερα, τα στυλό και τα τετράδια αντικαθίστανται όλο και περισσότερο από οθόνες και πληκτρολόγια στις αίθουσες διδασκαλίας. Αλλά αυτά τα εργαλεία επιτρέπουν να γράφουμε με την ίδια αποτελεσματικότητα; Σε τι διαφέρουν οι δεξιότητες που απαιτούν;