Οι σκηνές κατά την επίσκεψη του υπουργού Υγείας Α. Γεωργιάδη, στο κρατικό νοσοκομείο της Νίκαιας, όπου φανατικοί κομμουνιστές μαζί με άλλους «μπαχαλάκηδες» του επιτέθηκαν και χρειάστηκε η επέμβαση της αστυνομίας, είναι χαρακτηριστικές των τελευταίων μηνών.
Το ίδιο συμβαίνει σε κάθε επίσκεψη, με πρόσχημα τις ελλείψεις στη Δημόσια Υγεία. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν, όμως, πως τα τελευταία χρόνια οι δαπάνες για τη Δημόσια Υγεία έχουν διπλασιαστεί από 4 σε 8 δισ. ευρώ, το προσωπικό έχει αυξηθεί, ενώ δεκάδες κτήρια και κλινικές ανακαινίζονται και θυμίζουν ακριβά ιδιωτικά θεραπευτήρια.
Αλήθεια είναι επίσης πως ο Α. Γεωργιάδης «προκαλεί» τους διαμαρτυρόμενους, μη κρυβόμενος όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί του. Όταν τους βλέπει με τα πανό και τον αργόσυρτο ρυθμό απαγγελίας των συνθημάτων - ίδιον της διανοητικής και πολιτικής νωθρότητας του εγχώριου αριστερισμού - τους πλησιάζει και τους ρωτά ποια ακριβώς είναι τα αιτήματά τους. Τις περισσότερες φορές τους πιάνει αδιάβαστους, γεγονός που ερεθίζει περαιτέρω την επιθετικότητά τους.
Ακόμη και άνθρωποι σαν κι εμένα, που δεν παρακολουθώ από κοντά τις εξελίξεις στη Δημόσια Υγεία, έχουν την πεποίθηση πως λαμβάνουν χώρα σημαντικές αλλαγές.
Τα τελευταία δέκα χρόνια έχασα και τους δύο γονείς μου και χρειάστηκε, να τους συνοδεύσουμε δεκάδες φορές στις δημόσιες δομές υγείας, καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ώρου. Έχω αποκτήσει έτσι μια εικόνα τόσο των πλεονεκτημάτων όσο και των αδυναμιών του δημόσιου συστήματος υγείας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της αναμονής 9 - 10 ώρες στα επείγοντα κάποιου εφημερεύοντος νοσοκομείου μαθαίνω πως έχει μειωθεί στο μισό. Για όποιον βιώσει δεκάδες φορές αυτή τη διαδικασία τούτο συνιστά πρόοδο.
Πιστεύω πως οι υπηρεσίες που προσφέρει το ΕΣΥ αρχίζουν να στέκονται άνετα δίπλα σε εκείνες πολλών πλουσιότερων χωρών.
Αν υπάρξει και μια στοιχειώδης αναδιοργάνωση του τρόπου λειτουργίας και αξιολόγησης του προσωπικού, μπορεί να καταστεί σημείο αναφοράς και παράδειγμα.
Αυτές, βέβαια, μπορεί να είναι υποκειμενικές κρίσεις.
Γι’ αυτό, πριν από λίγες μέρες, ρώτησα συνάδελφο με τον οποίο ξεκινήσαμε μαζί τη δημοσιογραφία πριν από 3 - 4 δεκαετίες, ο οποίος ασχολείται με το ρεπορτάζ της Υγείας όλα αυτά τα χρόνια, αν πράγματι επιχειρούνται αλλαγές και αν βελτιώνεται η κατάσταση ή αν είμαι θύμα αυθυποβολών και προπαγάνδας στα κοινωνικά δίκτυα.
Η απάντησή του ήταν πως πράγματι γίνονται σημαντικά βήματα και πως, πέρα από αυτά που βλέπουμε, τα αποτελέσματα θα φανούν σε 2 - 3 χρόνια. Ο Γεωργιάδης, αντί να κρύβει ζητήματα κάτω από το χαλί, προσπαθεί να υλοποιήσει μεταρρυθμίσεις, πολλές από τις οποίες αποτελούν και μνημονιακές υποχρεώσεις.
Εξ ου και οι αντιδράσεις μιας «συμμορίας της μιζέριας», η οποία φοβάται πως, αν βελτιωθεί η απόδοση και η εικόνα της Δημόσιας Υγείας, θα απωλέσει ερείσματα πολιτικής και κοινωνικής επιβίωσης.
Όπως μου αναλύθηκε ανησυχούν επίσης πως η εφαρμογή κάποιου συστήματος αξιολόγησης στο ιατρικό προσωπικό θα καταβαραθρώσει τους επαγγελματίες συνδικαλιστές και «μπαχαλάκηδες».
Η ψηφιακή καταγραφή π.χ. των αποτελεσμάτων των θεραπειών και των επεμβάσεων κάθε γιατρού, σε συνδυασμό με τα υλικά που χρησιμοποιεί, (πέραν του ελέγχου των δαπανών) αποτελεί σημαντική βάση αξιολόγησης. Μια ματιά σε μια τέτοια βάση δεδομένων θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καθρέφτης για την επάρκεια και αποδοτικότητα κλινικών, νοσοκομείων, γιατρών και βοηθών.
Μου έλεγε ο συνάδελφος, που γνωρίζει καλά τα της υγείας, πως μόνο από τον αριθμό των συρραπτικών που καταναλώνει κάθε γιατρός για να κλείσει μια τομή παρόμοιας εγχείρησης μπορεί ο υποψήφιος ασθενής να αξιολογήσει την εμπειρία του.
Είναι προφανές, λοιπόν, γιατί υπάρχουν αντιδράσεις σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης.
Τέλος, η σφοδρότητα των αντιδράσεων εναντίον του Α. Γεωργιάδη, έχει να κάνει και με τον σαφή τρόπο με τον οποίο δηλώνει ιδεολογικός αντίπαλος της Αριστεράς και της ιδεολογίας της.
Η φοβικότητα της Δεξιάς και του Κέντρου απέναντι στην ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς, μεταπολιτευτικά, έχει γίνει συνήθεια υποταγής, και οι αντιδράσεις ξενίζουν.
Για να εδραιωθεί η Δημοκρατία μετά το 1974 χρειάστηκε η αποχουντοποίηση. Υποθέτω πως η χώρα για να αφήσει πίσω τα αίτια της μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας και να διεκδικήσει μια θέση στο ανταγωνιστικό διεθνές στερέωμα χρειάζεται μια νέα «αποχουντοποίηση» από τους θύλακες της αριστερής αντίδρασης που ονειρεύονται μαζοχιστικά* εμφυλίους καθώς γνωρίζουν πως τους χάνουν.
Υ.Γ: Αριστερός μαζοχισμός*: όρος του υπογράφοντος που επιχειρεί να κατανοήσει και να περιγράψει τα βαθύτερα κίνητρα της αριστερής ιδεολογίας μετά το 1990. Μετά την υποστολή των κόκκινων σημαιών στο Κρεμλίνο, η κομμουνιστική και σοσιαλιστική ιδεολογία χρεοκόπησαν και ενταφιάστηκαν και επίσημα.
Το μόνο που απέμεινε στα πολιτικά και ιδεολογικά λείψανα της Αριστεράς, ώστε να διατηρούν το κοινό τους συσπειρωμένο και οι ηγεσίες να απολαμβάνουν τα οικονομικά και πολιτικά προνόμια που προσφέρουν οι αστικές δημοκρατίες, είναι η λατρεία των μαρτύρων και των νεκρών ηρώων.
Από τα Τέμπη και τη Γάζα έως το Πολυτεχνείο και κάθε κοινωνική ή πολιτική ένταση, η Αριστερά αναζητεί νεκρούς και θύματα, προκειμένου να αντλήσει λόγους ύπαρξης και πολιτικής νομιμοποίησης.
Επιπλέον, ο «αριστερός μαζοχισμός», σε μια διευρυμένη έννοια, αποτελεί πολιτικο - ιδεολογικό όρο που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη στάση κατά την οποία άτομα ή ρεύματα της Αριστεράς υποστηρίζουν πολιτικές, ιδέες ή κοινωνικές επιλογές που:
Βλάπτουν τα ίδια τα κοινωνικά στρώματα που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται (π.χ. εργαζόμενους, χαμηλά εισοδήματα, εθνικά συμφέροντα).
Ο όρος συνήθως υπονοεί:
- Υπερβολική αυτοκριτική ή ενοχοποίηση της Δύσης ή της ίδιας της χώρας τους
- Ανοχή σε φαινόμενα που δημιουργούν κοινωνικό κόστος (π.χ. ανομία, ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές)
- Ιδεολογική προτεραιότητα των αρχών έναντι των πρακτικών συνεπειών
- Τάση να θεωρείται κάθε θυσία ηθικά ανώτερη, ακόμη κι όταν οδηγεί σε δυσμενέστερα αποτελέσματα
Αν θέλεις, μπορώ να στο μετατρέψω και σε άρθρο γνώμης δημοσιογραφικού ύφους (πιο ρέον, πιο «αιχμηρό»).
Μαζοχισμός*: είναι ο όρος που περιγράφει την ψυχολογική ή συμπεριφορική τάση ενός ατόμου να αντλεί ικανοποίηση - συναισθηματική, ηθική ή ακόμη και σωματική - μέσα από τον πόνο, τη στέρηση, την ταπείνωση ή την αυτοθυσία.
Ο όρος προέρχεται από το όνομα του Αυστριακού συγγραφέα Leopold von Sacher-Masoch (19ος αιώνας), ο οποίος περιέγραψε λογοτεχνικά τέτοιες συμπεριφορές.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Κίνητρα για επαγγελματικά ταμεία
Καλησπέρα σας Κύριε Στούπα,
Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο διαβάζω για κίνητρα για την ενίσχυση των επαγγελματικών ταμείων αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει ψηφιστεί κάποιος νόμος.
Κατά την ταπεινή μου άποψη και προκειμένου να πραγματοποιηθεί κάποια τομή (χωρίς φυσικά να καταφέρουμε να γίνουμε Ολλανδία στον τομέα αυτό!!!).
Ένα καλό κίνητρο θα ήταν να μην εκπίπτει το σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών υπέρ επαγγελματικών ταμείων από την φορολόγηση (από εργοδότη και εργαζόμενο) αλλά το διπλάσιο αυτού. Για να το θέσω με εμένα σαν παράδειγμα άμα ήξερα λόγω αυτής της υπεραποσβεσης(!!) ότι άμα αυξήσω 20 ευρώ την κράτηση μου το πληρωτέο που χάνω κάθε μήνα από την τσέπη μου θα παρέμενε το ίδιο με πριν την ψήφιση της φόρο απαλλαγής, ήταν σίγουρο ότι θα το έκανα, όπως άμα αυτό το κίνητρο για τα επαγγελματικά ταμεία προωθούνταν σωστά από το υπουργείο εργασίας και την εκάστοτε κυβέρνηση ο αριθμός των ασφαλισμένων θα ήταν σημαντικά υψηλότερος και όχι στον πάτο της ΕΕ.
Οικονομολόγος δεν είμαι αλλά δεν θεωρώ ότι το κόστος αυτού του φοροκινητρου θα ήταν δυσβάσταχτο για τον προϋπολογισμό. Τέλος θα ήθελα να σημειώσω ότι σύμφωνα με τις οικονομικές καταστάσεις του επαγγελματικού ταμείου που ανήκω το συντριπτικό ποσοστό του αποθεματικού είναι επενδυμένο σε ελληνικά ομόλογα, μετοχές που διαπραγματεύονται στο ελληνικό χρηματιστήριο και καταθέσεις σε ελληνικές τράπεζες, οπότε τα δικά μου 20 ευρώ παραπάνω, κάθε μήνα, άμα γινόντουσαν από αρκετούς θα συνέδραμαν και στην οικονομία της Χώρας.
Με εκτίμηση,
Κ. Β.
Υ. Γ. Άμα κρίνετε ότι θα μπορούσατε να αναρτήσετε στην στηλη σας την σκέψη μου μόνο τα αρχικά. Σας ευχαριστώ!!!
