Όλες οι πρόσφατες μετρήσεις, με τελευταίες αυτές των GPO και Metron Analysis, δεν αποκάλυψαν κάτι που δεν γνωρίζαμε. Στην εκτίμηση ψήφου, η Νέα Δημοκρατία κινείται σταθερά κοντά στο 30%, ο Μητσοτάκης θεωρείται μακράν καταλληλότερος για πρωθυπουργός κι από κει και πέρα το χάος, με τις θέσεις 2 έως 5 των κομμάτων, να παίζονται στο στοίχημα.
Άγνωστοι Χ είναι τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού που δεν έχουν ακόμα επίσημα ανακοινωθεί αλλά μέχρι στιγμής δεν βλέπουμε να ξεσηκώνουν και τα πλήθη, ειδικά αυτό της Καρυστιανού που εμφανίζεται πλέον με σαφή πτωτική τάση. Αλλά και αυτό του Τσίπρα που φαίνεται να χάνει το momentum και αρχίζει πλέον να κουράζει το ακροατήριο.
Υπάρχει όμως και ένα εύρημα στο οποίο όλως περιέργως, δεν δίνουν πολλοί ιδιαίτερη σημασία. Αφορά σε ένα 37-38% που δηλώνει ότι επιθυμεί σταθερότητα.
Εύρημα που εκ πρώτης όψεως ευνοεί αντικειμενικά τον Μητσοτάκη και την κυβερνητική παράταξη. Που στο κάτω κάτω έχουν ένα σχέδιο κι ένα αφήγημα με το οποίο μπορεί κανείς να διαφωνεί αλλά πάντως υπάρχει. Σε αντίθεση με τους άλλους που δείχνουν να βαδίζουν σε μια κινούμενη άμμο.
Γιατί τι σταθερότητα μπορεί να περιμένει κανείς από ένα ΠΑΣΟΚ όταν τρώγονται μεταξύ τους για τις συνεργασίες και ετοιμάζονται να βγουν μαχαίρια την επόμενη μέρα ;
Τι σταθερότητα να περιμένει από έναν Σύριζα όπου οι περισσότεροι περιμένουν ένα νεύμα Τσίπρα και κάποιοι λοξοκοιτάνε προς το ΠΑΣΟΚ;
Τι σταθερότητα να περιμένει από μια Κωνσταντοπούλου που ακόμα και τα ίδια τα στελέχη της την καταγγέλλουν για εργασιακό bullying και που μόνο με τον περιπτερά της δεν έχει τσακωθεί ακόμα ;
Τι σταθερότητα να περιμένει από μια ΝΕΑΡ που βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης με τους μισούς να θέλουν «λαϊκά μέτωπα» και τους άλλους μισούς αυτόνομη πορεία ; Μέχρι κι ο Μπίστης απηύδησε και την έκανε για άλλες πολιτείες.
Και αν μας επιτραπεί πάντως μια πρόβλεψη, καμία «σύγκλιση» και καμία συνεργασία δεν πρόκειται να υπάρξει στον αιώνα τον άπαντα. Κι ο βασικός λόγος είναι ότι τα συμφέροντα, με τη στενή κομματική έννοια του όρου, είναι σαφώς αντικρουόμενα. Ο καθένας θέλει να κρατήσει το μαγαζί του, με μόνο κοινό στόχο το να φύγει ο Μητσοτάκης. Αλλά αυτό καθόλου δεν φτάνει γιατί υπάρχει και μια μικρή αλλά κρίσιμη λεπτομέρεια: ακόμα κι αν φύγει κάποτε ο Μητσοτάκης, αυτή η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί. Και σχέδιο στην αντιπολίτευση, δεν υπάρχει γι’ αυτό ούτε κατά διάνοια. Μόνο καταγγελτικός λόγος και φαγωμάρα.
Οι επαΐοντες λένε πάντως ότι το αποτέλεσμα των εκλογών, αρχίζει και σχηματοποιείται, ένα περίπου χρόνο πριν αυτές διεξαχθούν. Αλλά στην πολιτική, οι εξελίξεις σπανίως είναι γραμμικές.
Αν λοιπόν δεν συμβούν απρόβλεπτα γεγονότα, ο Μητσοτάκης έχει ένα θεωρητικό ταβάνι της τάξεως του 37-38%, όσων δηλαδή δηλώνουν ότι επιζητούν σταθερότητα.
Και υπάρχει η αίσθηση ότι αρχίζει σε πολύ κόσμο να παγιώνεται πλέον η αντίληψη ότι καλύτερα να έχει κανείς μια κυβέρνηση που έκανε βεβαίως και λάθη αλλά και πολλά σωστά κι έχει να δείξει μετρήσιμο έργο, παρά ένα «ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα».
Γιατί από θαύματα και αυτοδίδακτους Μεσσίες χορτάσαμε. Καιρός όμως τώρα να γυρίσουμε σελίδα και να πάμε μπροστά.
