Ένα σκληρό ντέρμπι για τη δεύτερη θέση, καθώς οι δύο αντίπαλοι αρχίζουν να διαπιστώνουν ότι οι κοινός χώρος που διεκδικούν είναι σημαντικός. Για αυτό και άρχισαν οι πρώτες βολές. Πολύ λογικά ο Α. Τσίπρας θα θελήσει να κατατάξει το κόμμα Καρυστιανού στη θρησκευόμενη Δεξιά και η κυρία Καρυστιανού να επιδιώξει να αποκτήσει προσβάσεις σε εκείνο το κοινό της ριζοσπαστικής Αριστεράς που δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στο «ριζοσπαστική» παρά στην «Αριστερά». 

Η Μαρία Καρυστιανού είναι ένα φωτογενές άτομο και αναμφισβήτητα διαθέτει μια κάποια χαρισματικότητα. Δεν είναι τυχαίο που ξεχώρισε από το σύνολο των υπολοίπων γονιών. Ωστόσο έγινε σύμβολο και της αποδόθηκε ο άτυπος τίτλος της «μάνας των Τεμπών».

Στην Ελλάδα η φράση «δεν εμπιστεύομαι κανέναν» έχει γίνει σχεδόν αυτόματη αντίδραση. Δεν εμπιστευόμαστε πολιτικούς, δικαιοσύνη, δημόσια διοίκηση, ούτε καν στατιστικά στοιχεία. Αυτή η δυσπιστία δεν είναι μόνο ψυχολογική. Είναι θεσμικό πρόβλημα και αναπτυξιακό βαρίδι. Μια νέα μελέτη με τίτλο «Growth Experiences and Trust in Government» – στα ελληνικά «Εμπειρίες ανάπτυξης και εμπιστοσύνη στο κράτος» – φωτίζει ακριβώς αυτό το σημείο.

Ήδη με την πρώτη θητεία Τραμπ το είχαμε καταλάβει. Παρά ταύτα, η Ενωμένη Ευρώπη αποκοιμήθηκε με την απατηλή βεβαιότητα ότι δεν θα συμβεί δεύτερη φορά. Όταν όμως ο Τραμπ και οι εθνικιστικές ομφαλοσκοπικές απόψεις του επανήλθαν στο προσκήνιο ήταν ήδη αργά. Η Ευρώπη είχε ήδη εξασθενήσει. Το ζήτημα, όπως ορθώς παρατηρούν εκείνοι που βλέπουν τους άμεσους κινδύνους, δεν είναι απλώς οι Ηνωμένες Πολιτείες, με Τραμπ ή χωρίς.

Η πρόληψη της τύφλωσης και η καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες οφθαλμικής υγείας, αποτελεί ειδικότερη έκφανση του δικαιώματος στην υγεία, ενισχύοντας την ουσιαστική ισότητα και προάγοντας την κοινωνική συνοχή.

Δεν πρόκειται για τον νέο πολιτικό έρωτα του ελληνικού λαού. Πρόκειται για τον απόλυτο πολιτικό έρωτα, τον δημιουργό, τον συστατικό θα έλεγα, του νέου ελληνικού λαού.

Το χειρότερο δυνατό σενάριο σε αυτήν τη φάση για την Ελλάδα είναι μια κρίση στις σχέσεις Ευρώπης και ΗΠΑ, κατά την οποία θα αναγκαστούμε να πάρουμε θέση. Σήμερα πατάμε σε δύο βάρκες, στις συμφωνίες με τις ΗΠΑ και στο «μαξιλάρι» της ΕΕ.  Χρειαζόμαστε και τα δύο, δεν μας κάνει μόνο ο ένας ή ο άλλος. Η κρίση της Γροιλανδίας, εφόσον επιδεινωθεί και δεν βρεθεί μια αμοιβαία αποδεκτή λύση, θα μας εκθέσει σε έναν από τους δύο εταίρους μας. Ή και στους δύο!

Ο Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος, πρόεδρος του Επιχειρηματικού Συμβουλίου Ελλάδος-Λατινικής Αμερικής, επί 22 χρόνια CEO της Ιntralot και ιδρυτής της Inspiring Earth μιλά στο Liberal και τον Β. Κώτση για τη νέα εμπορική συμφωνία Ευρώπης και Mercosur.

Ξεπερνώντας -και μάλιστα κατά πολύ- τους στόχους που είχε θέσει, η Geely Αuto ξεπέρασε τα 3,0 εκατομμύρια παραδόσεις νέων οχημάτων το 2025, σημειώνοντας αύξηση 39% και νέο ιστορικό ρεκόρ πωλήσεων, στοιχείο που δείχνει την εντυπωσιακή δυναμική του μεγάλου κινέζικου Oμίλου.

Όλοι γνωρίζουμε ένα από τα διασημότερα αξιοθέατα της Ιταλίας, τον Πύργο της Πίζας. Μάλλον, ακριβέστερα, τον Κεκλιμένο Πύργο της Πίζας. Γνωρίζουμε, όμως, τι έχει περάσει όλους αυτούς τους αιώνες; Από αρχιτεκτονικής άποψης, έχει την ομορφιά της ρομανικών κτισμάτων της εποχής του. Έχει, όμως, και κλίση… Τι πήγε λάθος;

Θα είναι η έκπληξη της χρονιάς! Ο Αντώνης Σαμαράς συνομιλεί με την Μαρία Καρυστιανού. Η συνάντησή τους έγινε σε καλό κλίμα. Λέγεται, λοιπόν, ότι εξετάζεται το σενάριο ο Αντώνης να δηλώσει την υποστήριξή του στον «αγώνα της Μαρίας Καρυστιανού». Είναι ένα σενάριο που αν επιβεβαιωθεί θα δώσει πολιτική νομιμοποίηση στη Μαρία σε ένα κοινό με το οποίο σήμερα δεν συνομιλεί και θα της επιτρέψει να φλερτάρει με διψήφια νούμερα. Το club του καπνεργοστασίου, πάντως, ποντάρει πολλά στην Μαρία. Και το παιχνίδι είναι κυρίως γεωπολιτικό. Γράφει ο Ανάλγητος.

Το βιβλίο αυτό φωτίζει μια από τις πιο κρίσιμες και ταυτόχρονα πιο παρεξηγημένες στιγμές της νεότερης βαλκανικής ιστορίας. Στο επίκεντρο βρίσκεται το έτος 1914, μια χρονιά που λειτουργεί ως προοίμιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ως ανοιχτό ιστορικό τραύμα για τη Βόρειο Ήπειρο και την ευρύτερη περιοχή.

Η εικόνα της παράδοσης του βραβείου Νόμπελ από την Μαρία Κορίνα Ματσάδο στον Ντόναλντ Τραμπ, στα μάτια μου ήταν σοκαριστική. Και για εκείνη που το παρέδωσε, αλλά και για κείνον που το αποδέχτηκε χαμογελώντας αυτάρεσκα. Θα πείτε, εδώ ζούμε πράγματα πρωτοφανή και επικίνδυνα σε πλανητική κλίμακα, η μεταβίβαση ενός βραβείου σε πείραξε; Σε επίπεδο συμβολισμών και χαρακτήρων, η εικόνα του παραφουσκωμένου σαν χριστουγεννιάτικο γάλο Τραμπ να «τσιμπάει» το Νόμπελ ήταν τραγική.

Από τη μία πλευρά υπάρχει το πλήθος των ανόητων που καθημερινά φλυαρούν στα κοινωνικά δίκτυα, πλειοδοτώντας σε φθηνό πατριωτισμό. Ανοησίες του τύπου «στρίβουν εύκολα τα F-35» ή «μας πούλησαν φρεγάτες χωρίς φουγάρα». Λες και οι Belh@ra κινούνται καίγοντας κάρβουνο για να διαθέτουν τρία φουγάρα, όπως το «Γεώργιος Αβέρωφ». Από την άλλη πλευρά έχουμε τους ανόητους «πουρκουάδες» της Αριστεράς και τις θεωρίες τους.

Διάβασα πρόσφατα για τις γερμανικές «αυτοκινητουπόλεις» και τη δημοσιονομική ασφυξία που αντιμετωπίζουν. Δεν το εξέλαβα ως ένα ακόμη επεισόδιο της γερμανικής οικονομικής επιβράδυνσης. Το είδα ως ένα καθαρό εργαστήριο ενός βαθύτερου φαινομένου.

Σε φάση εντονότατης έξαρσης βρίσκεται φέτος η εποχική γρίπη στην Ελλάδα, με τα στοιχεία να δείχνουν αυξημένη πίεση στα νοσοκομεία και σοβαρά περιστατικά που καταγράφονται καθ’ όλη τη διάρκεια του Ιανουαρίου.

Ύστερα από δώδεκα μήνες γεμάτους πολιτικές ανατροπές και αποφάσεις με αντίκτυπο τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στη διεθνή σκηνή, ο Ντόναλντ Τραμπ επιβεβαιώνει ότι δεν προτίθεται να ακολουθήσει συμβατικές νόρμες διακυβέρνησης.

Ζούμε χωρίς αμφιβολία σε παράξενους καιρούς. Η μεταπολεμική τάξη και ασφάλεια που ήταν επι σειρά ετών ο κανόνας, φαίνεται να είναι τώρα η εξαίρεση. Σταθερές πλέον δεν υπάρχουν και αυτό δεν προοιωνίζει τίποτα καλό.

Σε καθεστώς αυξημένης εγρήγορσης βρίσκεται η Άγκυρα μπροστά στις εξελίξεις στο Ιράν, καθώς το ενδεχόμενο κατάρρευσης της θεοκρατίας του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και ένα πιθανό επακόλουθο χάος συγκρούονται ευθέως με τα στρατηγικά της συμφέροντα. Η Τουρκία συγκαταλέγεται στις χώρες που θα επηρεαστούν περισσότερο από μια σοβαρή αποσταθεροποίηση του Ιράν, φοβούμενη ότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες συνέπειες τόσο για την ίδια όσο και για την ευρύτερη περιοχή, ανοίγοντας πολλαπλούς και δύσκολα διαχειρίσιμους «αγνώστους Χ».