Άρχισαν βροχηδόν να δημοσιεύονται οι δημοσκοπήσεις του Μαρτίου. Μετά την Opinion Poll και την Alco, χθες δημοσιεύτηκε και της Interview για την Political.
Δεν έχει σημασία η αναφορά στην πρωτιά της ΝΔ με τα αυξημένα ποσοστά που λαμβάνει σε πρόθεση και εκτίμηση ψήφου. Έχουν σημασία τα ποσοστά επιδοκιμασίας της κυβερνητικής πολιτικής στο φλέγον θέμα των ημερών, την ελληνική στάση απέναντι στα δραματικά γεγονότα της ανατολικής Μεσογείου.
Κάτι που αδυνατεί να κατανοήσει και να αξιολογήσει η αντιπολίτευση, ακόμη και τμήμα του ΠΑΣΟΚ, του οποίου πάντως η ηγεσία φέρθηκε με θεσμική επάρκεια.
Στο ερώτημα της Interview αν οι πολίτες συμφωνούν με την παροχή στρατιωτικής βοήθειας της Ελλάδας στην Κύπρο, το 75% των ερωτηθέντων απαντά ότι συμφωνεί, με μόνο το 22% να διαφωνεί σίγουρα ή «μάλλον».
Συντριπτικό και το ποσοστό της συμφωνίας για την αγορά των φρεγατών τα τελευταία χρόνια. Το 72% απαντά ναι και μάλλον ναι, ενώ το 24% αρνείται και μάλλον αρνείται. Για την εθνική ασφάλεια ανησυχεί το 66% των ερωτηθέντων έναντι του 34% που απαντούν λίγο ή καθόλου.
Η αγορά πολλών και μοντέρνων οπλικών συστημάτων (ναι εξ ανάγκης υπό τον φόβο της Τουρκίας) καθιστά τη μικρή Ελλάδα υπολογίσιμη πλέον στρατιωτική δύναμη στην περιοχή, και αυτό να μην φανεί υπερφίαλο και πομπώδες. Η αναφορά μας γίνεται επειδή για πρώτη φορά οι εταίροι συνειδητοποίησαν ότι η Ελλάδα έχει δυνάμεις να συμβάλει εκεί που αυτοί δεν μπορούν όντας άοπλοι ή ημιοπλισμένοι.
Σε αριθμό μαχητικών αεροσκαφών είμαστε δεύτερη δύναμη στην ΕΕ μετά τη Γαλλία, υπερτερούμε της Γερμανίας και πολλαπλάσια των χωρών αντίστοιχου με εμάς πληθυσμού. Είμαστε δε μακράν πρώτοι σε αριθμό αρμάτων μάχης, ενώ διαθέτουμε μεταξύ άλλων και την πιο ισχυρή φρεγάτα της Μεσογείου.
Όλη αυτή τη θωράκιση, η οποία πλέον επιτρέπει στην Ελλάδα να ασκεί γεωπολιτικό (αμυντικό) ρόλο πέραν του Αιγαίου, και στην Ανατολική Μεσόγειο με σημείο αναφοράς την Κύπρο, η Αριστερά τα κατήγγειλε διαχρονικώς, γιατί ήθελε βούτυρο όχι κανόνια. Το ότι αν δεν έχεις κανόνια δεν θα έχεις και βούτυρο, είναι έξω από τον τρόπο σκέψης τους.
Η κυβέρνηση σημείωσε και μια ακόμη επιτυχία. Πέραν της αυτονόητης υποστήριξης στην Κύπρο, λειτούργησε ως εμβρυουλκός της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Η μία μετά την άλλη οι ισχυρές χώρες άρχισαν να στέλνουν πλοία εις επίδειξιν αλληλεγγύης.
Το γεγονός, πέραν της πρακτικής υποστήριξης στην άμυνα της Κύπρου, είχε μεγάλη συμβολική σημασία. Ήταν η πρώτη εκδήλωση που βάζει τις διστακτικές προς το παρόν, βάσεις μιας μελλοντικής ευρωπαϊκής αμυντικής συνεργασίας.
Η προστασία των συνόρων της Ευρώπης ως τώρα αναφερόταν μόνο σε σχέση με το μεταναστευτικό. Πρώτη φορά γίνεται έμπρακτη αναφορά σε υπεράσπιση κοινοτικών συνόρων από εχθρική επίθεση.
Δεν σημαίνει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική άμυνας θα αρθρωθεί σύντομα και συντεταγμένα. Απλώς Θα ξεκινήσει από μια συμμαχία «προθύμων» με πρωτοπόρους αυτούς έσπευσαν προς βοήθεια της Κύπρου.
Τι είδε από όλα αυτά η αριστερή αντιπολίτευση και τμήμα του ΠΑΣΟΚ; Τον… πρωθυπουργό τη Ισπανίας Πέδρο Σάτζεθ. Τον ανακήρυξαν… αντιστασιακό ήρωα, χωρίς να εξετάσουν ούτε την άνετη γεωπολιτική θέση της χώρας του, ούτε τα βάρη που φέρει, δέσμιος των απαιτήσεων των αριστερών συγκυβερνητών του.
Δυστυχώ για την αντιπολίτευση υπάρχει η έλλειψη ενός ισχυρού «σκιώδους πρωθυπουργού», όπως ήταν ο νυν απέναντι στον πρωθυπουργό Τσίπρα, ο οποίος να έδειχνε τουλάχιστον την εικόνα ισότιμου αντιπάλου.
Παράλληλα πρόκειται περί «συμπτωματικής» αντιπολίτευσης. Καθημερινά με αχρείαστες οξείες ανακοινώσεις κρίνει την κυβέρνηση στην παραμικρή της δράση, επιδίδεται σε κριτική ημέρας, αντί να διαμορφώσει στρατηγική διακυβέρνησης. Έτσι δεν απαντάται το ερώτημα του λαού «εάν ήταν αυτοί στην κυβέρνηση τι διαφορετικό θα έκαναν;».
Και με όσα διακηρύσσουν για την ελληνική στάση στο θέμα του - σαφώς παράνομου αλλά και θανάσιμα υπαρκτού – πολέμου, δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη στον λαό να τους αναθέσει τις τύχες του.
