Τι κρύβεται πίσω από την όξυνση της ρητορικής της Τουρκίας για το τρίγωνο Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ εξηγεί ο Θ. Τσίκας μιλώντας στο Liberal και την Ευ. Μπίφη. Ούτε πόλεμος ούτε ειρήνη: Η νέα φάση στη σύγκρουση με το Ιράν.

Η άγνωστη στη χώρα μας μάρκα DENZA, που ανήκει στον κινεζικό όμιλο BYD, αποφάσισε να μπει πολύ δυναμικά στην ευρωπαϊκή αγορά με το Z9GT, ένα μεγάλο μοντέλο τύπου shooting brake σπορ μοντέλο που διατίθεται τόσο ως αμιγώς ηλεκτρικό όσο και ως plug-in hybrid. Το Z9GT ενσωματώνει ό,τι καλύτερο έχει στο τεχνολογικό της οπλοστάσιο η BYD ενώ παράλληλα προσφέρει επιδόσεις supercar με 0-100 km/h σε μόλις 2,7 δευτερόλεπτα (!) και τελική ταχύτητα 270 km/h.

Όπως ένα τελεσίγραφο που ουδέποτε υπήρξε τελεσίγραφο. Θα μου πείτε πως Τραμπ είναι αυτός και όπως θέλει βαφτίζει τις καταστάσεις που δημιουργεί. Αλλά δε γίνεται να ισχυρίζεται πως αποκλείει μια περιοχή που έχει προλάβει άλλος να την αποκλείσει. Πέραν του πρακτικού προβλήματος με τι τρόπο ελέγχεις το πλοίο που έχει προορισμό τα Στενά του Ορμούζ. Τελικά και ο αποκλεισμός θα έχει την τύχη του τελεσιγράφου του πλανητάρχη. Φυσικά, μετά από ενάμισι χρόνο στην εξουσία, είναι πλέον γνωστός ο τρόπος που διαχειρίζεται τα ζητήματα με τα οποία καταπιάστηκε.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, υφιστάμενα και υπό εκκόλαψη, ενώ θεωρητικά ο χρόνος για τις επόμενες εκλογές λιγοστεύει, διαμορφώνουν τη φυσιογνωμία και στρατηγική τους, όχι ως θεσμικοί πυλώνες του πολιτικού συστήματος, αλλά ως «παίκτες» reality δευτέρας διαλογής.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έσπασε προχθές ένα ταμπού. Με ένα οργισμένο post επιτέθηκε ανοιχτά στους ίδιους ανθρώπους που μέχρι χθες λειτουργούσαν ως ψηφιακή αυλή του, ως ιερατείο του κινήματος MAGA, και ως μηχανισμός πειθαρχίας κάθε εσωτερικής αμφισβήτησης. Ο Tucker Carlson, η Candace Owens, η Megyn Kelly και ο Alex Jones δεν ήταν τυχαίοι επικριτές. Ήταν φωνές του οικοσυστήματος που τον λιβάνιζε επί χρόνια. Και όμως, η διαφωνία τους για τον πόλεμο με το Ιράν αρκούσε για να τους καταγγείλει περίπου ως αποστάτες και να τον καταγγείλουν ως προδότη.

Πολλοί, όπως, για παράδειγμα οι τηλεοπτικοί πανελίστες και, προφανώς, τα εξέχοντα μέλη των αντιπολιτεύσεων, πιστεύουν ότι οι τιμές πρέπει να μείνουν σταθερές, παρά την εξελισσόμενη ενεργειακή και γεωπολιτική κρίση. Ελέγχουν το κράτος, δια της κριτικής που ασκούν προς την εκάστοτε διακυβέρνηση, επειδή δεν κάνει τα απαραίτητα προς τούτο. Σύμφωνα με αυτή τη γραμμή κριτικής, το κράτος/κυβέρνηση πρέπει (α) να ελέγξει τους επιχειρηματίες ώστε να μην «εκμεταλλεύονται» τις περιστάσεις, δηλαδή να μην κερδοσκοπούν και (β) να κρατήσει σταθερές τις τιμές.

Ο σκληρός πυρήνας της ΝΔ μετρήθηκε επί Αντώνη Σαμαρά. Είναι εκεί κάπου στο 18%. Από εκεί μέχρι το 41% του 2023 υπάρχει έντονη η συνεισφορά του κέντρου και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτό αποτυπώθηκε το 2023, όταν ένας στους 3 ψηφοφόρους του 41% ψήφιζε προσωπικά Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο πόλεμος της προσωπικής φθοράς του κ. Μητσοτάκη έχει αιτία. Είναι ο μόνος τρόπος για να στείλουν τη ΝΔ στο δρόμο του ΠΑΣΟΚ. Και η ευκαιρία της ΝΔ για μια νέα τετραετία κρύβεται στη διατήρηση του προσωπικού κεφαλαίου του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ότι ο Πούτιν ποντάρει στην αποσταθεροποίηση της Ευρώπης και της Ελλάδας είναι γνωστό. Το έργο το είδαμε στα Τέμπη με τους χιλιάδες ψεύτικους λογαριασμούς στα social media. Όταν όμως η Rossiyskaya Gazeta στοχοποιεί την κυβέρνηση επικαλούμενη τις έρευνες της Λάουρα Κοβέσι, τότε μιλάμε για πρόκληση. Πρόκειται για το επίσημο μέσο ενημέρωσης του Πούτιν. Από εκεί παίρνουν «γραμμή» οι Ρώσοι αξιωματούχοι.

Κάθονται εκεί στα γραφεία του Ινστιτούτου Τσίπρα επί της λεωφόρου Αμαλίας και διαλογίζονται περί του μέλλοντος. «Θα το κάνουμε ή δεν θα το κάνουμε το καινούριο κόμμα; Και πότε θα το κάνουμε; Πριν ή μετά το καλοκαίρι; Ποιον πάμε να προλάβουμε; Τον Ανδρουλάκη ή την Καρυστιανού; Και τι ακριβώς θα πρεσβεύει αυτό που θα κάνουμε, αν το κάνουμε; Αριστερό θα ναι, κεντρώο, σοσιαλδημοκρατικό ή αντισυστημικό; Στα πρώτα του βήματα θα είναι Κόμμα, Κίνημα, Κίνηση ή εκλογική πρωτοβουλία; Και πώς θα πρωτοεμφανιστεί;».  

Εκτός από την Τεχνητή Νοημοσύνη και την πληθωριστική «φούσκα» των πάντων, δύο από τις σημαντικότερες εξελίξεις της τρέχουσας δεκαετίας (2020–2030), που σηματοδοτούν την περίοδο στην οποία έχουμε εισέλθει, είναι οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στο Ιράν. Αμφότερες οι πολεμικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν ως εύκολες, ολιγοήμερες αποστολές: από τη Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας και από τις ΗΠΑ–Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Κατέληξαν, όμως, σε μεγαλοπρεπή «φιάσκο» για τις υποτιθέμενες, αλλά και πραγματικές, υπερδυνάμεις.

Τα σενάρια για τις εξελίξεις στον πόλεμο στο Ιράν δεν είναι και τόσο αισιόδοξα. Πού να βγάλεις όμως άκρη όταν κύριοι αντίπαλοι είναι ένα επικίνδυνο αυταρχικό θεοκρατικό καθεστώς και ένας πρόεδρος των ΗΠΑ που κάθε του κίνηση δημιουργεί κινδύνους και νέα προβλήματα, έχοντας φέρει πλήγματα στη συμμαχία της Δύσης, ξεπλένοντας τον Πούτιν που καταστρέφει την Ουκρανία και κάνοντας τον πρόεδρο Σι να χαμογελά.

Ο έναστρος ουρανός της Κωνσταντινούπολης και ο ψυχρός βοριάς του Βοσπόρου συνέθεσαν το ιδανικό σκηνικό για τη νύχτα της Ανάστασης. Στον περίβολο του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, στην καρδιά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είχε στηθεί η εξέδρα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς κατάνυξης.

Έχουμε συνηθίσει να λέμε «Χριστός Ανέστη» και να απαντάμε «Αληθώς Ανέστη». Έχουμε συνηθίσει να ακολουθούμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα μαγειρέματος κάθε Μεγάλη Βδομάδα. Βάφουμε αυγά. Κόκκινα μάλιστα. Φτιάχνουμε τσουρέκι. Αυτόν τον ιδιαίτερο τύπο άρτου. Γιατί όμως;