Κάθονται εκεί στα γραφεία του Ινστιτούτου Τσίπρα επί της λεωφόρου Αμαλίας και διαλογίζονται περί του μέλλοντος. «Θα το κάνουμε ή δεν θα το κάνουμε το καινούριο κόμμα; Και πότε θα το κάνουμε; Πριν ή μετά το καλοκαίρι; Ποιον πάμε να προλάβουμε; Τον Ανδρουλάκη ή την Καρυστιανού; Και τι ακριβώς θα πρεσβεύει αυτό που θα κάνουμε, αν το κάνουμε; Αριστερό θα ναι, κεντρώο, σοσιαλδημοκρατικό ή αντισυστημικό; Στα πρώτα του βήματα θα είναι Κόμμα, Κίνημα, Κίνηση ή εκλογική πρωτοβουλία; Και πώς θα πρωτοεμφανιστεί; Με διακήρυξη ή με μανιφέστο; Ποιους θα έχει μέσα; Τι ποσοστό παλιών και τι ποσοστό καινούριων; Να είναι 30%-70% ή να το κάνουμε 20%-80%»;
Αυτές οι αγωνίες κατατρώνε τα σωθικά μου κάθε μέρα. Εμένα, που είμαι ένας απλός παρατηρητής της πολιτικής ζωής, φανταστείτε τι σαράκι έχουν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές. Τύφλα να χει ο πόλεμος και η παγκόσμια ενεργειακή κρίση και η διάλυση των εφοδιαστικών αλυσίδων και οι απειλές Φιντάν και όλα τα υπόλοιπα επουσιώδη. Το μέγα ζήτημα είναι αν το καινούριο Τσιπρικό φασούλι θα εμφανιστεί με διακήρυξη ή μανιφέστο. Διότι άλλη θα ναι η μοίρα του αν έρθει με διακήρυξη κι άλλη η τροχιά του αν σκάσει μύτη με μανιφέστο. Και επίσης, με ποιους ακριβώς όρους θα επισημοποιηθεί η σχέση του Τσίπρα με την κίνηση Κοτσακά-Τσιόκα. Θα είναι ένταξη ή θα λειτουργήσουν ως απλή υποστηρικτική εφεδρεία; Έλα μου ντε.
Το πιο καταπληκτικό το διάβασα χθες, σ’ ένα πολύ εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ συναδέλφου. «Το καινούριο κόμμα του Αλέξη θα είναι αρχηγικό, αλλά όχι προσωποπαγές», λένε στενοί συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού. Εκπληκτικό, ανεπανάληπτο. Είχα καιρό να διαβάσω μεγαλύτερη ασυναρτησία. Και γιατί δεν κάνουν την υπέρβαση -λέω εγώ τώρα- να το κάνουν προσωποπαγές αλλά όχι αρχηγικό; Πλάκα δεν θα χε μια τέτοια ανατροπή; Με κάτι τέτοιες ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες δεν κινείται προς τα μπρός ο τροχός της Ιστορίας;
Αμ το άλλο; Τις επόμενες μέρες λέει, ο Αλέξης θα συναντηθεί επίσημα με τον Φάμελλο και τον Χαρίτση, για να τους ενημερώσει για τους όρους με τους οποίους θα ενταχθούν αυτοί και τα στελέχη των κομμάτων τους στο Τσιπρικό δημιούργημα, όποτε δημιουργηθεί. Προφανώς μετά, εκείνοι θα ενημερώσουν τους Συριζαίους και τους Νεοαριστερίτες για το πότε θα διαλύσουν τα νυν κόμματα τους και πως θα ενταχθούν -όσους ο Αλέξης γουστάρει να ενταχθούν- στο νέο Κόμμα. Αυτό πια δεν έχει ματαγίνει στον αιώνα τον άπαντα. Σκεφτείτε όλη την φάση κι αν δεν πέστε κατ’ ευθείαν στα ψυχοφάρμακα, να μου τρυπήσετε τα μύτη.
Κοιτάξτε, ο Τσίπρας ξεκίνησε μένοντας στη λαϊκή Κυψέλη κι ανοίγοντας το πρώτο του γραφείο στην ταπεινή Κουμουνδούρου. Αφού κατάφερε να ζει τώρα σε βίλλα στο Σούνιο κι να έχει γραφειάρα στην Αμαλίας, φάτσα στον Εθνικό Κήπο, εγώ τον υπολήπτομαι. Έχει πετύχει στη ζωή του, είναι ολοφάνερο. Επίσης καταλαβαίνω ότι στα 52 του βαριέται να κάθεται άπραγος, οπότε θέλει να απασχολείται με κάτι.
Ναι, αλλά κι εμείς οι υπόλοιποι έχουμε τα δικά μας… δουλειές, σκοτούρες, βάσανα. Δεν μπορούμε ν’ ασχολούμαστε με τα σαχλοπαιχνιδάκια του κι ας τα βαφτίζει αυτός μεγάλα και σημαντικά και επαναστατικά. Sorry, αλλά δεν έχουμε χρόνο και διάθεση μήτε να παρακολουθούμε τι κάνει, μήτε να συνδράμουμε. Δεν δυνάμεθα, που έλεγε και ο συγχωρεμένος ο Χάρρυ Κλιν…
