Όπως ένα τελεσίγραφο που ουδέποτε υπήρξε τελεσίγραφο. Θα μου πείτε πως Τραμπ είναι αυτός και όπως θέλει βαφτίζει τις καταστάσεις που δημιουργεί. Αλλά δε γίνεται να ισχυρίζεται πως αποκλείει μια περιοχή που έχει προλάβει άλλος να την αποκλείσει. Πέραν του πρακτικού προβλήματος με τι τρόπο ελέγχεις το πλοίο που έχει προορισμό τα Στενά του Ορμούζ. Τελικά και ο αποκλεισμός θα έχει την τύχη του τελεσιγράφου του πλανητάρχη.
Φυσικά, μετά από ενάμισι χρόνο στην εξουσία, είναι πλέον γνωστός ο τρόπος που διαχειρίζεται τα ζητήματα με τα οποία καταπιάστηκε. Χειρισμοί που υπονομεύουν το κύρος του προέδρου της μοναδικής υπερδύναμης του πλανήτη. Και δε θέλω να αναφερθώ στις μοναδικές του αποτυχίες να στηρίξει στις εθνικές εκλογές τους υποψήφιους της προτίμησής του. Μέχρι στιγμής σχεδόν όλοι ηττήθηκαν.
Υπάρχει περίπτωση στον πόλεμο με το Ιράν να ακολουθεί μια στρατηγική, έστω εκ των υστέρων διαμορφωμένη; Με βάση τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, όχι. Πρώτον, διότι ο ίδιος έχει μια αντίληψη για την πολιτική που ουσιαστικά αναιρεί όλα τα βασικά της γνωρίσματα και δεύτερον, διότι δεν υπάρχει δίπλα του μια ομάδα που θα τον συμβουλεύσει για αυτά τα κρίσιμα ζητήματα. Έτσι, διαμορφώνει τις πολιτικές του με βάση την εκάστοτε ημερήσια διάθεσή του.
Τη μια μέρα αποθεώνει έναν ηγέτη και την επομένη τον μειώνει με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. Άνοιξε μέτωπο ακόμα και με τον Πάπα. Είμαι σίγουρος πως δεν γνωρίζει την ειρωνική ερώτηση του Στάλιν «και πόσες μεραρχίες έχει αυτός ο Πάπας;», διότι υπάρχει ένα ενδεχόμενο να μην έχει ακούσει τίποτα για τον Στάλιν.
Θα μου πει κάποιος πως μετά τον Ρέηγκαν ποιος Αμερικανός πρόεδρος στα μεγάλα ζητήματα είχε μια ξεκάθαρη στρατηγική; Όλοι είχαν, ασχέτως αν αυτή μας άρεσε ή δεν μας άρεσε. Ακόμα και η ανεκδιήγητη «Αραβική άνοιξη» ήταν μια στρατηγική που απέτυχε παταγωδώς. Όμως κάπου απέβλεπε. Σήμερα ο Τραμπ πού αποβλέπει στον πόλεμο του Ιράν; Το τι υποστηρίζουν οι διαπραγματευτές του δημοσίως ελάχιστη σημασία έχει, διότι αποδείχθηκαν όλοι αυτοί εντελώς αναξιόπιστοι.
Βέβαια, υπάρχει μια μικρή μερίδα αναλυτών η οποία, πίσω από τη διελκυστίνδα των διαπραγματεύσεων, βλέπει ένα σχεδιασμό που αναφέρεται στην πλήρη κατάρρευση εντός των προσεχών ημερών της ιρανικής οικονομίας, όπως είχε προειδοποιήσει τους Φρουρούς της Επανάστασης, πριν από δεκαπέντε μέρες, ο Μασούντ Πεζεσκιάν. Υπεραισιόδοξο σενάριο, διότι και αν συμβεί δε θα φέρει και την κατάρρευση του καθεστώτος. Πιθανόν όμως να επιδεινώσει τη διαπραγματευτική του θέση.
Σημειωτέον, πως το τελευταίο χρονικό διάστημα τη δημόσια τάξη στην Τεχεράνη την τηρούν οι σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, που με τα Ντάτσουν έχουν καταλάβει την ιρανική πρωτεύουσα. Όπως γράφει ένας Ιρανός του εξωτερικού στο Διαδίκτυο, η Τεχεράνη θυμίζει τη Ράκκα του ISIS.
Συνεπώς: ουδεμία έκπληξη στις τακτικές κινήσεις του πλανητάρχη. Κινούνται στο γνωστό μοτίβο. Ημιτελείς προσπάθειες, με αβέβαια κατάληξη.
ΥΓ. Η Μελόνι ακύρωσε την αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ. Φυσικά είναι εντελώς διαφορετική η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας και οι ανάγκες της. Όσοι δεν το κατανοούν αυτό και επιζητούν μια παρόμοια πολιτική και από την πατρίδα μας, στερούνται και της στοιχειώδους αντίληψης των πραγμάτων.
