Έ, όχι και ο Παχλαβί, αλλά νοσταλγία για τον Άσαντ
Τους αριστερούς δεν τους πιάνεις από πουθενά. Από τη μια σου λένε πως υποστηρίζουν τους Ιρανούς πολίτες στον αγώνα τους για ελευθερίες, αλλά αμέσως βάζουν ένα όριο: όχι και επιστροφή του Παχλαβί. Από την άλλη μεριά, μετά τα όσα γίνονται στη βορειοανατολική Συρία με τους Κούρδους, δειλά - δειλά, οι ίδιοι άνθρωποι αρχίζουν να νοσταλγούν το καθεστώς του Άσαντ. Για το Ιράν, δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Το καθεστώς αντέχει διότι στηρίζεται στην ωμή βία και η αντιπολίτευση, ως συγκροτημένη εναλλακτική, δεν υπάρχει.