Ένας πίνακας ο οποίος θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει την κατάσταση των Ιρανών πολιτών από την Επανάσταση του 1979 και εντεύθεν, είναι η «Κραυγή» του Έντβαρντ Μουνκ. Είναι η ίδια κραυγή που τους κινεί και εδώ και ένα και πλέον δεκαπενθήμερο συμμετέχουν σε διαδηλώσεις ζητώντας πίσω τη ζωή τους.

Στο Ιράν ένα θεοκρατικό καθεστώς πυροβολεί τον ίδιο του τον λαό. Εκατοντάδες νεκροί, χιλιάδες τραυματίες, δεκάδες χιλιάδες συλλήψεις. Γυναίκες κατεβαίνουν στον δρόμο γιατί αρνούνται να ζουν κάτω από τη μαντίλα του κράτους. Νέοι φωνάζουν «ελευθερία» γνωρίζοντας ότι μπορεί να είναι η τελευταία τους λέξη. Η εικόνα είναι καθαρή. Πρόκειται για μια ωμή, απροκάλυπτη σύγκρουση ανάμεσα σε ανθρώπους που ζητούν στοιχειώδη δικαιώματα και σε ένα θεοκρατικό ολοκληρωτισμό.

Με αυτή την «αρχή» πορεύτηκε ο κόσμος από τον Ψυχρό πόλεμο ως τις μέρες μας. Τις μεγάλες δυνάμεις τις ενδιέφερε πρωτίστως η συνοχή των ζωνών ευθύνης τους, αδιαφορώντας για τον τρόπο που θα γινόταν αυτό. Έτσι, βρέθηκαν δικτάτορες και σκοτεινές, αδίστακτες προσωπικότητες επικεφαλής κρατών που ανήκαν στους δύο συνασπισμούς. Όμως, υπήρχε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν έναν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, στην ακραία έκφρασή του, αλλά ήταν ταγμένοι σε αυτόν.

Μια βουβαμάρα απλώνεται σαν καταχνιά στην Ευρώπη και την Ελλάδα για την αιματοβαμμένη εξέγερση του Ιρανικού λαού. Σίγησαν οι κατάρες, ο πόνος για τον λαό που σκοτώνεται.

Μπορεί ο Πρωθυπουργός να αντιμετωπίσει τα τηλε-οργισμένα μπλόκα και να δώσει λύσεις στα συντεχνιακά προβλήματά τους, όταν οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησής του δεν τα κατάφεραν; Μπορεί. Με δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι να αποκαλύψει στις «αντιπροσωπείες» των αγροτών τι πραγματικά συμβαίνει στις «τσέπες» της αγροτικής οικονομίας. Η δεύτερη είναι να πείσει, ώστε να πιέσουν αυτοί τα «δικά τους» κόμματα και να υποστηρίξουν την πρότασή του για τη συγκρότηση διακομματικής επιτροπής που θα προτείνει Σχέδιο Αναδιοργάνωσης του Πρωτογενούς Τομέα.

Εκατομμύρια Ιρανές έχουν βγει στους δρόμους και προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους δεκαετίες απίστευτης καταπίεσης από ένα βάναυσο καθεστώς. Η αριστερά θα προσπαθήσει να σας πείσει ότι την μαντίλα την έβαλαν εθελοντικά οι Ιρανές, για να στηρίξουν το καθεστώς των μουλάδων. Είναι ψέμα. Η αλήθεια αποτυπώνεται καθημερινά στους δρόμους. Οι επαγγελματίες ανθρωπιστές της Δύσης σιωπούν για τους εκατοντάδες νεκρούς. Δεν τους ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στηρίζουν ακόμη και τέρατα, όπως οι μουλάδες, αρκεί να πλήττεται η Δύση και ο καπιταλισμός.

Σας προτρέπω να διαβάσετε προσεκτικά και ως το τέλος την σαββατιάτικη ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού με τον αστείο τίτλο «Το Σύνταγμα σε Κατάσταση Πολιορκίας!». Πρόκειται για έναν υπέροχο αχταρμά, που όμοιούς του έχει ακούσει κανείς μόνο από κάτι θυμόσοφους του καφενείου, αφού έχουν καταναλώσει και δύο-τρία τσίπουρα. Η μάνα των Τεμπών επιχειρεί να απαντήσει προκαταβολικά στην κριτική που της γίνεται ότι ασχολείται μονοθεματικά με τα Τέμπη, τη Δικαιοσύνη και το άρθρο 86, αλλά με ποιον τρόπο; Σε μία μόνο ανάρτησή της, χωράνε σχεδόν τα πάντα.

Στην Ελλάδα έχει παγιωθεί μια ιδιότυπη αντίφαση: σχεδόν όλοι δηλώνουμε υπέρ των μεταρρυθμίσεων, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι αυτές αφορούν κάποιον άλλον. Η κοινωνική συναίνεση στην αλλαγή εξαντλείται συχνά στο επίπεδο της ρητορικής, ενώ στην πράξη κάθε μεταρρύθμιση που αγγίζει κατεστημένα συμφέροντα ή εδραιωμένες πρακτικές αντιμετωπίζεται ως απειλή. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των τελευταίων κυβερνήσεων είναι η επίτευξη διατηρήσιμων δημοσιονομικών πλεονασμάτων, τα οποία συμβάλλουν στη μείωση του δημόσιου χρέους χωρίς να οδηγούν την οικονομία σε ύφεση.

Οι εξεγέρσεις στο Ιράν ήταν αναμενόμενες. Σε αυτή τη συνθήκη, δύο εκδόσεις που κυκλοφορούν στα ελληνικά, διαφορετικές ως προς τη μέθοδο και το ύφος, λειτουργούν συμπληρωματικά και μπορούν να διαβαστούν σαν ένα άτυπο δίπτυχο.

Το πραγματικό δίλημμα των εκλογών του ’27 θα είναι Μητσοτάκης με τα σωστά και τα λάθη του ή ένα τσίρκο Μεντράνο που θα πάει τη χώρα 20 τουλάχιστον χρόνια πίσω. Και τότε δεν μας σώζει ούτε η γερόντισσα απ’ τη Συρία. 

Επειδή προφανώς και το βιβλίο του Τσίπρα κούρασε, άρα θα κούρασαν και οι δικές μου αναφορές σε αυτό, θα ολοκληρώσω σήμερα, εστιάζοντας σε κάτι έσχατο, αλλά καθόλου ασήμαντο: στην υπέρτατη πολιτική του πρωτοβουλία, για να αναδιαμορφώσει τα θεσμικά θεμέλια την πολιτικής ζωής της χώρας.

Ένα ιδιαίτερα σύνθετο και φορτισμένο πολιτικά σκηνικό κλήθηκε να διαχειριστεί η κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες στο αγροτικό μέτωπο, με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και το βαρύ πρόστιμο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις αγροτικές επιδοτήσεις να λειτουργούν ως καταλύτης εξελίξεων.

Δυσανεξία στο Κέντρο δηλώνουν κάποιοι υπουργοί. Ξεχνούν ότι χωρίς το Κέντρο δεν θα έβλεπαν υπουργείο. Σε άλλα θέματα, περισσότερο σοβαρά: Η συνεργασία μας με το Ισραήλ περνάει σε άλλα επίπεδα. Δεν αρέσει στον Ταγίπ και στην ελληνική Αριστερά! Η άλλη λύση, την οποία και προφανώς προτείνουν οι πολέμιοι της συνεργασίας  είναι να πέσουμε στα πόδια του Σουλτάνου και να εκλιπαρούμε για έλεος. Στο μεταξύ ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρέπει να προσέχει πολύ! Όπως και ο διεθνής ιμπεριαλισμός. Ο Σύλλογος δασκάλων και νηπιαγωγών της Σαλαμίνας καραδοκεί. Το παράλογο των αγροτών με το ρεύμα. Γράφει ο Ανάλγητος!

Η ολοκαίνουργια, έκτη στη σειρά, γενιά του Renault Clio, του best seller ευρωπαϊκού μοντέλου για το 2025, μπαίνει στις εκθέσεις της μάρκας με κινητήρες βενζίνης και full hybrid τεχνολογία, στοχεύοντας να γράψει ιστορία και να γίνει ακόμα μια φορά σημείο αναφοράς στην κατηγορία των σούπερμινι.

Το αγροτικό πρόβλημα, όπως όλα τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν την Ελλάδα, Παιδεία, Δημόσια Διοίκηση, Ασφαλιστικό, παραμένει άλυτο. Κύριες αιτίες ο αχαλίνωτος κομματισμός και η αδυναμία όλων των κυβερνήσεων, μετά το 1981, να διαμορφώσουν και να εφαρμόσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αγροτικής μεταρρύθμισης. Ακόμη χειρότερα, οι άφθονοι πόροι που εισέρευσαν στον αγροτικό τομέα με την ΚΑΠ, αντί να συμβάλουν στον εκσυγχρονισμό της αγροτικής οικονομίας, συνέβαλαν, με τη συνενοχή και σύμπραξη όλων των Κυβερνήσεων, στην εξειδίκευση των Ελλήνων αγροτών στην εξαπάτηση των κοινοτικών οργάνων.

Η πορεία της Γαλλίας εντός του έτους εξαρτάται από την αλληλεπίδραση τριών παραγόντων: την οικονομική διαχείριση υπό δημοσιονομικούς περιορισμούς, την κοινωνική ειρήνη και τις πολιτικές ανακατατάξεις εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2027.

Η γρίπη συγκαταλέγεται στις πιο μεταδοτικές ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και κάθε χρόνο προκαλεί αυξημένη επιβάρυνση στα συστήματα υγείας, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες.