Η Ιστορία γράφεται συχνά με συμπτώσεις η ατυχήματα.
Κάτι τέτοιο συνέβη και το πρωινό της 22ας Νοεμβρίου 2015 όταν τα συστήματα του παρόχου που διαχειριζόταν την ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ηγεσία της ΝΔ, έπαθαν μπλακ άουτ. Η ψηφοφορία αναβλήθηκε αλλά στο μεταξύ άλλαξαν οι ισορροπίες καθώς ο τότε πρόεδρος τη ΝΔ -αλλά και εκ νέου υποψήφιος- Μεϊμαράκης, αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά το φιάσκο, διορίζοντας ως μεταβατικό πρόεδρο τον Γιάννη Πλακιωτάκη.
Ο Μεϊμαράκης κέρδισε βέβαια τον πρώτο γύρο που έγινε ένα περίπου μήνα μετά με το εμφαντικό 39,8% με τον Μητσοτάκη να ακολουθεί με απόσταση, παίρνοντας μόνο 28,5%.
Αλλά στον δεύτερο γύρο τα πράγματα άλλαξαν. Ο Κυριάκος επικράτησε με 52,4% και κέρδισε πανηγυρικά τη μάχη για την ηγεσία της ΝΔ. Και από τότε, φίλοι κι εχθροί παραδέχονται ότι άλλαξε και ο ρους της Ιστορίας.
Ο Μητσοτάκης δεν ήταν ποτέ το φαβορί αυτής της μάχης. Και για να ακριβολογούμε, ήταν μάλλον το απόλυτο αουτσάιντερ, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1955 μετα τον θάνατο του Παπάγου. Τότε, τον πρώτο λόγο είχαν ο Στέφανος Στεφανόπουλος με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Αλλά ο Καραμανλής κέρδισε και τη συνέχεια της ιστορίας την γνωρίζουμε όλοι. Κυβέρνησε την Ελλάδα για 14 χρόνια ως πρωθυπουργός και άλλα 10 ως πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και από ψωροκώσταινα την έκανε ηγέτιδα δύναμη στη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Ο Μητσοτάκης είναι ήδη πρωθυπουργός μια σχεδόν επταετία. Και από τότε που εξελέγη πρόεδρος της ΝΔ, προηγείται σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις. Ενώ κέρδισε και τρεις εκλογές στη σειρά μαζί με δυο ευρωεκλογές, καταφέρνοντας να εμπνεύσει και κοινό πολύ πέραν αυτού που αυτοπροσδιορίζεται ως δεξιό η κεντροδεξιό . Αυτό ακριβώς είναι και το μυστικό της επιτυχίας. Και αυτό ακριβώς είναι που δεν καταλαβαίνουν oι αντίπαλοί του, εντός και εκτός των τειχών. Οι μεν αγωνιούν γιατί «χάνεται -δήθεν- η ψυχή της παράταξης», οι δε γιατί είναι απελπισμένοι με τις απανωτές ήττες. Και αυτοί οι δεύτεροι, πότε τον αποκαλούν «ακροδεξιό» και πότε «Όρμπαν των Βαλκανίων». Αλλά ένας «Όρμπαν των Βαλκανίων» που πρωτοστάτησε στο να εκδιωχθεί ο πραγματικός Όρμπαν από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και που από τότε του το κρατάει μανιάτικο, έχοντας αρχίσει κολλητιλίκια με τον Ερντογάν. Κι ένας «ακροδεξιός» που έβαλε όλο σχεδόν το μεταρρυθμιστικό ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνησή του και έκανε νόμο του κράτους το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Γι’ αυτό ακριβώς και οι επικριτές του δεν πείθουν.
Η πορεία όμως μετα τις εκλογές του 2019, δεν ήταν πάντοτε ανέφελη. Επτά μόλις μήνες μετα την πρώτη νίκη, ξέσπασε η πανδημία. Και λίγο αργότερα έγινε η απόπειρα εισβολής στον Έβρο. Και μετα η κρίση με το Ορούτς Ρέις , οι μεγάλες φωτιές που κατέκαψαν Έβρο, Εύβοια και Ρόδο, οι υποκλοπές, τα Τέμπη, ο Daniel με τον Elias, αυτά τα καθάρματα που έφεραν τεράστιες καταστροφές στη Θεσσαλία. Και πιο πρόσφατα ο ΟΠΕΚΕΠΕ.
Παρα την εξαιρετική πρώτη τετραετία, οι χειρισμοί σε κάποια ζητήματα δεν ήταν πάντοτε επιτυχείς. Ενώ και η δεύτερη τετραετία ξεκίνησε νωθρά με ένα ανεξήγητα εκτεταμένο rotation στο κυβερνητικό σχήμα. Μετα τα Τέμπη υπήρξε επίσης παροιμιώδης αδράνεια που επέτρεψε να διαδοθούν τερατώδεις θεωρίες συνωμοσίας. Και η ιστορία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν απαράδεκτη από όλες τις απόψεις. Διορθωτικές κινήσεις έγιναν μεν, αλλά εκ των υστέρων. Κι εκεί χάθηκε ίσως πολύτιμος χρόνος και αναλώθηκε πολιτικό κεφάλαιο. Αλλά τέλειοι και αλάνθαστοι ηγέτες δεν υπάρχουν παρά μόνο στη φαντασία κάποιων . Ή αν υπάρχουν είναι μόνο αυτοί οι χασομέρηδες πολυπράγμονες στα κοινωνικά δίκτυα που ομιλούν επί παντός του επιστητού.
Κατά τ’ άλλα χρέος, φόροι και ανεργία μειώθηκαν εντυπωσιακά, αποδόθηκε η επενδυτική βαθμίδα, παραδόθηκαν μεγάλα δημόσια έργα και πολλά άλλα είναι σε εξέλιξη, ανακατασκευάζονται εκ βάθρων νοσοκομεία και κέντρα υγείας, ανακαινίζονται σχολεία, μπήκε μια τάξη στα πανεπιστήμια, ψηφιοποιήθηκαν υπηρεσίες, ενισχύθηκαν οι ένοπλες δυνάμεις όσο ποτέ άλλοτε, η χώρα άλλαξε πίστα γεωπολιτικά.
Ωραία όλα αυτά αλλά τώρα τι θα ρωτήσει κάποιος. Γιατί, πράγματι υπάρχει γκρίνια σε μια μερίδα του κόσμου. Αλλά και φθορά υπάρχει αν και θα ήταν παράξενο να μην υπήρχε έπειτα από 7 χρόνια στην εξουσία. Και εκ πρώτης όψεως τα νούμερα δείχνουν ότι δύσκολα θα υπάρξει νέα αυτοδυναμία στις πρώτες τουλάχιστον εκλογές. Αλλά μια ματιά στον περίγυρο φτάνει για να πέσει κανείς σε μαύρη απελπισία. Εκτός πια κι αν πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί να κυβερνηθεί από τον Δούκα, τον Φαραντούρη, τον Βελόπουλο, τη Τζάκρη ή την Καρυστιανού με τη γερόντισσα. Προτείνω να σοβαρευτούμε. Η Δημοκρατία δεν έχει προφανώς αδιέξοδα αλλά και οι μεγαλύτεροι αυτοχειριασμοί εθνών στην Ιστορία, έγιναν πάντοτε με απολύτως αγνές προθέσεις.
Το πραγματικό δίλημμα επομένως των εκλογών του ’27 θα είναι Μητσοτάκης με τα σωστά και τα λάθη του ή ένα τσίρκο Μεντράνο που θα πάει τη χώρα 20 τουλάχιστον χρόνια πίσω. Και τότε δεν μας σώζει ούτε η γερόντισσα απ’ τη Συρία.
