Επειδή προφανώς και το βιβλίο του Τσίπρα κούρασε -φαίνεται αυτό στην κατακόρυφη πτώση του ρυθμού των πωλήσεών του, πέραν του ευλόγως αναμενόμενου μετά τη λήξη της εορταστικής περιόδου-, άρα θα κούρασαν και οι δικές μου αναφορές σε αυτό, θα ολοκληρώσω σήμερα, εστιάζοντας σε κάτι έσχατο, αλλά καθόλου ασήμαντο: στην υπέρτατη πολιτική του πρωτοβουλία, για να αναδιαμορφώσει τα θεσμικά θεμέλια την πολιτικής ζωής της χώρας.
Η οποία, με τον τρόπο που δρομολογήθηκε, αλλά και που παρουσιάζεται στο βιβλίο, δείχνει την πολιτική ελαφρότητα ή την ασχετοσύνη του- επαναλαμβάνω, με κίνδυνο να ξαναενοχλήσω κάποιους ισοπεδωτικούς, όχι ατάλαντου- άνδρα. Αναφέρομαι στις αναθεωρητικές του Συντάγματος προτάσεις που κατέθεσε το κόμμα του στην Εθνική Αντιπροσωπεία στις 2 Νοεμβρίου του 2018 και συζητήθηκαν μέσα στο 2019.
Λοιπόν…
Αφενός μεν δεν είχε ιδέα για τις ακριβείς συνταγματικές («θεσμικής ανόρθωσης») προτάσεις του κόμματός του! Για παράδειγμα, υποστηρίζει -σελ. 527- πως θα απαγορευόταν στο ίδιο πρόσωπο να κάνει περισσότερες από τρεις πρωθυπουργικές θητείες. Αυτό που προτεινόταν, όμως, ήταν η απαγόρευση τέταρτης ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗΣ …ΒΟΥΛΕΥΤΙΙΚΗΣ θητείας και αυτό υπό την προϋπόθεση πως η καθεμία από τις τρεις προηγούμενες είχαν διαρκέσει άνω των 32 μηνών! (Είναι αστείο, δε, να διερωτηθεί κανείς αν ο Τσίπρας γνώριζε ποιο υπήρξε το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα που είχε εισαγάγει ανάλογη -μάλλον ορθή κατά την άποψή μου- απαγόρευση: εκείνο της Χούντας, το μηδέποτε εφαρμοσθέν, του 1968…)
Αφετέρου δε, είναι αδιανόητη η αδυναμία του τότε πρωθυπουργού να συλλάβει πόσο καταστροφικό θα ήταν αν είχαν υιοθετηθεί οι -πραγματικές, όχι αυτές που ο ίδιος εξέλαβε ως τέτοιες- προτάσεις του τότε κόμματός του. Έτσι…
Πρώτον, υπεραμύνεται της προταθείσης απαγόρευσης να ορίζονται πρωθυπουργοί εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα, «για να μη γίνονται τραπεζίτες» (η εμμονή του με τον Παπαδήμο). Πού να φανταστεί πως η προσφυγή σε τέτοιες προσωπικότητες μπορεί να είναι -και πράγματι υπήρξε σε κάποιες περιστάσεις- για πολλούς λόγους εθνικά χρήσιμη; Πώς να ξέρει π.χ. ο ανιστόρητος πως, 4 μόλις χρόνια μετά το φοβερό 1922, η «πρωθυπουργοποίηση» ενός εξωκοινοβουλευτικού -του Αλέξανδρου Ζαΐμη- κατέστησε δυνατή την κατευναστική των παθών συγκυβέρνηση βενιζελικών και αντιβενιζελικών;
Πώς να γνωρίζει ότι ένας εξωκοινοβουλευτικός και μάλιστα …τραπεζίτης -ο Δημήτριος Μάξιμος, επικεφαλής κυβέρνησης στην οποία μετείχαν 7 εν ενεργεία πολιτικοί αρχηγοί, διό και «επτακέφαλη» αποκληθείσα- οριστικοποίησε την προσάρτηση των Δωδεκανήσων στην πατρίδα μας; Ενώ και του τραπεζίτη Παπαδήμου η κυβέρνηση, διασφαλίζοντας τεράστια κοινοβουλευτική στήριξη, πέτυχε τη μεγαλύτερη στην παγκόσμια ιστορία περικοπή χρέους χωρίς πιστωτικό γεγονός, κάτι που τόσο εύσχημα παρασιωπά ο Τσίπρας;
Δεύτερον, προβάλλει πολύ θετικά -αυτό κι αν συνιστά ουσιαστική αποδοχή του εγκληματικού χαρακτήρα της στάσης του τον Δεκέμβριο του 2014- την πρόταση το 2018 του ΣΥΡΙΖΑ για αποσύνδεση της προεδρικής εκλογής από την πρόωρη διάλυση του κοινοβουλίου. Ανάθεμα με αν κατάλαβε κάτι. Η πρότασή τους ήταν οι ψηφοφορίες στο κοινοβούλιο να επαναλαμβάνονται επί …έξι μήνες, που σημαίνει πως όλο αυτό το διάστημα η πολιτική ζωή θα βρισκόταν στην περιδίνηση της αναζήτησης ΠτΔ. Ο οποίος, εφόσον οι ψηφοφορίες απέβαιναν ατελέσφορες, τελικά κατά την πρόταση θα εκλεγόταν από το λαό!
Ποια λοιπόν πολιτική σταθερότητα παρείχε η προτεινόμενη ρύθμιση; Θα μπορούσε να σταθεί κυβέρνηση, της οποίας θα ηττάτο ο προεδρικός υποψήφιος; Δεν θα πηγαίναμε μετά τις προεδρικές και σε κοινοβουλευτικές εκλογές, αν μη τι άλλο γιατί ο νεοεκλεγείς πρόεδρος θα διέλυε τη Βουλή στην οποία θα πλειοψηφούσε το κόμμα που δεν τον στήριξε;
Τέλος, τρίτον εκθειάζει την τότε προταθείσα θεσμοθέτηση δημοψηφίσματος λαϊκής πρωτοβουλίας, χωρίς συνειδητοποίηση πως μια τέτοια ρύθμιση θα καθιστούσε την πολιτική ζωή της χώρας έρμαιο των συμφερόντων κάθε ισχυρού κατόχου γνωμοδιαμορφωτικής ισχύος, π.χ. καναλάρχη, ιδιοκτήτη δημοφιλούς ΠΑΕ, μεγιστάνα του Τύπου, ολιγάρχη του πλούτου κ.λπ… Και ας αφήσουμε, ιστορικά, πως τα δημοψηφίσματα προσέφεραν την ισχύ τους στους δύο Ναπολέοντες και τον Χίτλερ, ενώ λόγω του θεσμού αυτού η Ελβετία έγινε η τελευταία χώρα του δυτικού κόσμου, η οποία -μόλις το …1971- παρεχώρησε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες!
Τώρα λοιπόν ο πολιτικός αυτός, με τα τόσα ελλείμματα, φιλοδοξεί να ξαναεμφανιστεί ως σωτήρας του τόπου. Και το δραματικό είναι πως είναι πολύ καλύτερος από όλους τους άλλους σημερινούς διεκδικητές της πρωθυπουργίας…
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του έργου «Ελευθέριος Βενιζέλος, Πλαστουργός Ιστορίας, ο άνθρωπος, ο θρύλος, το πολιτικό αποτύπωμα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι επίσης συγγραφέας του έργου «Το πολιτικό Σύστημα των ΗΠΑ, Ένας ιδιόρρυθμος δικομματισμός», που εξεδόθη το 2012 από τις εκδόσεις Πατάκη. Το νέο βιβλίο του «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης: Μια περίοδος, 10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
