Για αρκετούς αναλυτές ο αποκλεισμός του Ορμούζ θα μετατρέψει μια περιφερειακή σύγκρουση σε δυνητικά παγκόσμια και πολύ δύσκολα οι τιμές του πετρελαίου, του LNG, των λιπασμάτων και του ηλίου θα παραμείνουν στα σημερινά επίπεδα. Γιατί η αγορά θεωρεί αυτό το σενάριο υπερβολικά ακραίο.

Δεν είναι απλώς ένα καινούργιο αμιγώς ηλεκτρικό μοντέλο προσανατολισμένο στην αστική χρήση. Το εντελώς νέο Raval, που θα δούμε να λανσάρεται εμπορικά σε πολύ λίγο από τώρα, αποτελεί μια στρατηγική κίνηση για την CUPRA και σηματοδοτεί το πέρασμα σε μια επόμενη φάση ανάπτυξης. Με μήκος λίγο πάνω από τα 4 μέτρα και τιμή εκκίνησης που αναμένεται κοντά στις 26.000 ευρώ, το Raval θα προσπαθήσει να φέρει την ηλεκτροκίνηση πιο κοντά σε ένα ευρύτερο κοινό, χωρίς να εγκαταλείπει τον σπορ και οδηγοκεντρικό χαρακτήρα που αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο του DNA της μάρκας.

Η ήττα του Βίκτορ Όρμπαν δεν είναι μια συνολική ήττα της πολιτικής του ατζέντας. Και σίγουρα δεν είναι λόγος για πανηγυρισμούς από όσους θέλουν να παρουσιάσουν το αποτέλεσμα ως θρίαμβο του προοδευτισμού επί της συντηρητικής Ευρώπης. Αυτή είναι η εύκολη και λάθος ανάγνωση. Ο Όρμπαν δεν ηττήθηκε επειδή οι Ούγγροι απέρριψαν μονομιάς κάθε στοιχείο της πολιτικής του. Ηττήθηκε επειδή, ύστερα από 16 χρόνια στην εξουσία, πίστεψε ότι το κράτος του ανήκει. Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της κάλπης.

«Ούτε η Ελλάδα ούτε η Ελληνοκυπριακή διοίκηση χρειάζονται στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και η Νότια Κύπρος έχει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποια στρατηγική λογική θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αναζήτηση αυτού του είδους της συνεργασίας, είναι κάτι που ούτε αυτοί μπορούν να μου εξηγήσουν.» Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών σε τηλεοπτική του συνέντευξη. Το να αντικρούσουμε τα επιχειρήματα του Χακάν Φιντάν δεν έχει κανένα νόημα. Η δουλειά του αυτή είναι.

Η τρέχουσα εκλογική τετραετία λήγει την άνοιξη του 2027, ενώ η επόμενη τοποθετείται λογικά το 2031. Οι επικεφαλής των βασικών πολιτικών σχηματισμών σήμερα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Κυριάκος Βελόπουλος και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εμβόλιμα προσπαθούν να προστεθούν ο Αλέξης Τσίπρας, η Μαρία Καρυστιανού και ο Αντώνης Σαμαράς. Για να έχει κάποιος τη μεγάλη εικόνα των πολιτικών εξελίξεων τα επόμενα χρόνια, πρέπει να υποθέσει ποιοι από τους παραπάνω θα είναι οι βασικοί πολιτικοί αντίπαλοι στις πρώτες εκλογές μετά το 2030.

Οι ίδιοι που κριτικάρουν τον πρόεδρο Τραμπ, όχι πάντοτε αδίκως εν πολλοίς, εύχονται να επιτύχει στους σκοπούς του. Τουλάχιστον τους ομολογημένους. Άλλωστε κανείς δεν γνωρίζει ποιοι ακριβώς είναι οι «άλλοι» σκοποί του. Είναι άλλωστε αμφίβολο αν το έχει και ο ίδιος ξεκαθαρίσει στο μυαλό του. Σε τελευταία ανάλυση όμως, όλοι είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι μπορεί οι ΗΠΑ να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά», αλλά και την κάνουν για λογαριασμό όλων των κρατών που πιστεύουν στην ανοικτή κοινωνία και δημοκρατία. Η ασάφεια στόχων και μέσων είναι, εξάλλου, απολύτως αναμενόμενη σε μια τόσο μακρά πολεμική εμπλοκή. Ειδικά όταν μιλούν τα στρατιωτικά μέσα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Μητσοτάκη δεν είναι η κούραση του εκλογικού σώματος από την επτάχρονη διακυβέρνηση. Είναι η κούραση και η βαρεμάρα των ίδιων των βουλευτών του. Το γράφω μετά λόγου γνώσεως. Οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί να είναι στην εξουσία, θέλουν να φύγουν. Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι απ’ αυτούς. Σίγουρα πάνω από τους μισούς. Αν καθίσετε μαζί τους και κουβεντιάσετε με ειλικρίνεια (και με λίγο τσιπουράκι να βοηθά), θα πάθετε την πλάκα σας απ’ αυτά που θα ακούσετε να λένε. Δεν θέλουν βρε αδερφέ πια, πόσο πιο καθαρά να το πουν;

Η ήττα Όρμπαν στην Ουγγαρία είναι η απάντηση των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στο πανίσχυρο φιλορωσικό δίκτυο που εξαπλώθηκε σαν την πανώλη σε όλη την Ευρώπη. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται και αντιδρούν. Τα διαλυτικά σενάρια του άξονα Πούτιν - Ερντογάν και των συμμάχων τους αφορούν την Ευρώπη από την Ιβηρική χερσόνησο μέχρι το Καστελόριζο. Η Ελλάδα στο στόχαστρό τους. Οι μάχες χαρακωμάτων μέσω των fake news, και των επιχειρήσεων πολιτικής δολιοφθοράς κινητοποιούν τους πολίτες. «Ruszkik haza», όπως έλεγαν και οι επαναστάτες στην Ουγγαρία το 1956.

Η ήττα  Όρμπαν στην Ουγγαρία είναι η απάντηση των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στο  πανίσχυρο φιλορωσικό δίκτυο που εξαπλώθηκε σαν την πανώλη σε όλη την  Ευρώπη. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται και αντιδρούν. Τα διαλυτικά σενάρια του άξονα Πούτιν – Ερντογάν και των συμμάχων τους αφορούν την Ευρώπη από την Ιβηρική χερσόνησο μέχρι το Καστελόριζο. Η Ελλάδα στο στόχαστρό τους. Οι μάχες χαρακωμάτων μέσω των fake news, και των επιχειρήσεων πολιτικής δολιοφθοράς κινητοποιούν τους πολίτες. «Ruszkik haza», όπως έλεγαν και οι επαναστάτες στην Ουγγαρία το 1956. «Ρώσοι πηγαίνετε σπίτι». Αρκετά!

Το πολιτικό σκηνικό των τελευταίων εβδομάδων δεν αφήνει περιθώρια αυταπατών: Η δημόσια αντιπαράθεση διολισθαίνει σταθερά σε ένα τοξικό μοντέλο που υπονομεύει την ουσία της πολιτικής. Μετά τις νέες δικογραφίες οι οποίες προαναγγέλλονταν επί μήνες, επανήλθαμε στα ίδια σενάρια που διαβάζαμε μονότονα όλο το 2025.

Η γεωπολιτική δεν ασκείται πάντοτε με άμεσες συγκρούσεις ή θεαματικές στρατιωτικές κινήσεις. Συχνά, οι πιο αποτελεσματικές στρατηγικές είναι εκείνες που λειτουργούν έμμεσα, επηρεάζοντας τις δομές της παγκόσμιας οικονομίας. Στην καρδιά αυτής της λογικής βρίσκεται ο ρόλος των θαλάσσιων διαύλων – και ιδιαίτερα των Στενών του Ορμούζ, ενός από τα πιο κρίσιμα σημεία στραγγαλισμού της παγκόσμιας ενεργειακής ροής. 

Με τις πρώτες δημοσκοπήσεις μετά τη διαβίβαση των νέων δικογραφιών στη Βουλή να αποτυπώνουν την πίεση που δέχεται η κυβέρνηση, αλλάζοντας «πρόσημο» σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα, όταν πιστωνόταν τη στάση της εν μέσω του πολέμου στο Ιράν, το Μέγαρο Μαξίμου επανακαθορίζει τη στρατηγική του.