Οι ίδιοι που κριτικάρουν τον πρόεδρο Τραμπ, όχι πάντοτε αδίκως εν πολλοίς, εύχονται να επιτύχει στους σκοπούς του. Τουλάχιστον τους ομολογημένους. Άλλωστε κανείς δεν γνωρίζει ποιοι ακριβώς είναι οι «άλλοι» σκοποί του. Είναι άλλωστε αμφίβολο αν το έχει και ο ίδιος ξεκαθαρίσει στο μυαλό του. Σε τελευταία ανάλυση όμως, όλοι είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι μπορεί οι ΗΠΑ να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά», αλλά και την κάνουν για λογαριασμό όλων των κρατών που πιστεύουν στην ανοικτή κοινωνία και δημοκρατία.
Η ασάφεια στόχων και μέσων είναι, εξάλλου, απολύτως αναμενόμενη σε μια τόσο μακρά πολεμική εμπλοκή. Ειδικά όταν μιλούν τα στρατιωτικά μέσα, αφού στην πράξη δεν πρόκειται παρά για τη συνέχεια της ατέρμονης διπλωματικής σύγκρουσης, για να αντιστρέψουμε το ρητό.
Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος δεν σταματά με το «πάτημα ενός κουμπιού». Θα ήταν αφελές να εξηγήσουν δημοσίως οι Αμερικανοί τι πρόκειται, με ποια σειρά και με ποια, ακριβώς, μέσα, να κάνουν στην ευρύτερη περιοχή.
Είναι σίγουρο πως κάτι πιο βαρύ και πιο σημαντικό, πρέπει να γίνει. Όσο το Ιράν θα επιδιώκει την εξαφάνιση του Ισραήλ και την υποταγή των γειτόνων του στον φόβο επιθέσεων, όσο μετακινείται κοντύτερα στην κατοχή πυρηνικής απειλής, όσο πιστεύει πως μπορεί να ελέγχει το πέρασμα του Ορμούζ, τόσο θα χρειάζεται να συνεχιστεί ο πόλεμος με όλα τα μέσα.
Δεν είναι η πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία της Δύσης που ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης κάθε χώρας, αντιτίθεται στην εμπλοκή του δικού τους κράτους. Λογικό. Γι αυτό οι εκάστοτε ηγεσίες των κρατών, δίσταζαν, σε αντίστοιχες περιστάσεις, να εμπλακούν με άμεσο τρόπο, δηλαδή με τη διάθεση στρατευμάτων και άλλων πολεμικών μέσων.
Ακόμη κι όταν έβλεπαν με σαφήνεια, προς τα που πάει το πράγμα. Ακόμη κι όταν κανείς δεν είχε μείνει που να μην κατανοεί ποιοι είναι οι άδηλοι ή πρόδηλοι σκοποί παρόμοιων επιθετικών, δηλαδή απειλητικών, καθεστώτων.
Στο μεταξύ βεβαίως, η ζημιά και τις δικές μας κοινωνίες και οικονομίες βαθαίνει και όσο αυτό συμβαίνει τόσο θα απλώνεται η ανησυχία. Όποιος αντέξει περισσότερο...
Υπάρχει όμως κάποιος μεταξύ των επικριτών του Τραμπ που ειλικρινώς πιστεύει πως πρέπει να παραδώσουμε τον έλεγχο των Στενών στους Φρουρούς του θεοκρατικού καθεστώτος; Μάλλον δεν υπάρχει και γι αυτό κανείς δεν ισχυρίζεται κάτι παρόμοιο.
Άρα, η «κατάληψη» των Στενών, με όποιο μέσο είναι πρόσφορο, καθίσταται μονόδρομος. Η εγκατάσταση κανόνων ελεγχόμενης ναυσιπλοΐας, προφανώς από τη μόνη δύναμη που διαθέτει τα μέσα για να επιχειρήσει την εφαρμογή τους και να τηρήσει τους κανόνες που θα απομειώσουν την ισχύ του «πραγματικού πυρηνικού όπλου» των Ιρανών, όπως ακούω πολλούς να το αποκαλούν, είναι οι Αμερικανοί.
Η κατάσταση προσφέρει ευκαιρίες. Σε όσους, όπως η Ελλάδα, δεν μπορεί να αποφύγει την κατάλληλη εμπλοκή της και στους άλλους που, αν και φοβικοί, τρομάζουν μήπως μείνουν «στην απέξω», όταν, κάποια στιγμή, έλθει η ώρα της μοιρασιάς.
Το σημείο αφετηρίας των σημερινών συγκρούσεων βρίσκεται πολλά χρόνια πίσω. Τουλάχιστον πενήντα. Και με σημαντικές διαφορές αλλά μια πάντα ομοιότητα. Μπορεί οι τρομοκράτες του ISIS, που αιματοκύλισαν δεκάδες χώρες, να μην «συμφωνούσαν» με τους μουλάδες του Ιράν, αλλά οι δικές μας κοινωνίες την πλήρωσαν το ίδιο τραγικά.
Προφανώς γι αυτό, η υποστήριξη που παρέχει το καθεστώς της Τεχεράνης στην διεθνή τρομοκρατία είναι πιο «προσεκτική» και επιδιώκει να καλύπτεται με τον μανδύα της παλαιστινιακής «άμυνας» ή άλλα παρόμοια. Το αποτέλεσμα και οι επιπτώσεις των θρησκευτικών ενεργειών στο όνομα του Ισλάμ, ελάχιστα διαφέρει σε ό,τι αφορά την ασφάλεια των δικών μας, και πάλι, κοινωνιών.
Με δύο λόγια: η συνέχιση του πολέμου είναι δεδομένη. Τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν ποικίλουν, όχι όμως ως προς το αποτέλεσμά τους. Η παγκόσμια αναταραχή έχει ακόμη πολλά επεισόδια.
