Προφανώς δεν είναι αυτονόητη η συμμετοχή της Ελλάδας στις επιχειρήσεις ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον των μουσουλμανικών, εχθρικών προς υμάς, οντοτήτων. Προφανώς υπάρχει διαφορά μεταξύ του ιρανικού κράτους και της Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούτι ή άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων, που μισούν θανατερά τον τρόπο ζωής μας.
Είναι όμως εξίσου προφανές ότι, αργά ή γρήγορα αλλά ήδη εδώ και πολύν καιρό, η αντίθεση υπάρχει και είναι μεγάλη. Επειδή το Ιράν χρηματοδοτεί, υποστηρίζει και υποδαυλίζει ενέργειες και μίσος, πολύ μίσος, εναντίον μας, θα βρεθούμε, τελικά, «απέναντι».
Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τη χθεσινή διαβεβαίωση του υπουργού Εξωτερικών Γεραπετρίτη ότι το ελληνικό κράτος «τάσσεται επί της αρχής υπέρ της καθολικής εφαρμογής του διεθνούς δικαίου, του σεβασμού των δικαιωμάτων των αμάχων και βεβαίως την επιστροφή στη διπλωματία αντί του πολέμου».
Εξίσου εύκολα καταλαβαίνουμε πως η Ελλάδα δεν θα κινηθεί, τουλάχιστον όχι ακόμη, και δεν θα το πράξει από μόνη της, δηλαδή χωρίς να έχει επιδιώξει έναν κάποιο συντονισμό με τα άλλα κράτη της Ενωσης.
Ταυτοχρόνως όμως, όπως άλλωστε δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει στην ίδια δήλωσή του ο Γεραπετρίτης: «Ιδιαίτερα σε σχέση με την ελευθερία της ναυσιπλοΐας, θα ήθελα να επισημάνω το πόσο κρίσιμο είναι όχι μόνο για τις τιμές του πετρελαίου αλλά και για το σύνολο της εφοδιαστικής αλυσίδας να παραμείνουν ελεύθερες οι θάλασσες».
Ηδη άλλωστε, ορθά, εδώ και καιρό, η Ελλάδα συμβάλλει στην επιτήρηση, κατά δύναμιν, της ασφαλούς ναυσιπλoΐας μέσω της επιχείρησης «Ασπίδες». Θα παραμείνουμε τελικά στην ευχή ότι «η Ευρώπη θα πρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβει τον ηγετικό της ρόλο»;
Κανείς δεν βιάζεται να συμφωνήσει με τον πρόεδρο Τραμπ, ούτε να στέρξει στις προ(σ)κλήσεις που αποστέλει προς όποιον (υποχρεωτικά) παρακολουθεί τον ακτιβισμό του. Σίγουρα είναι δύσκολο να αντιληφθείς τις ακροβασίες του παρακολουθήσεις και πρακτικώς αδύνατον να συνεννοηθείς επί στέρεας βάσεως μαζί του. Είναι όμως και θα παραμείνει, ανεξαρτήτως της έκβασης των αμερικανικών εκλογών στο μεσοδιάστημα της προεδρίας του, εμπνευστής και εκτελεστής των αμερικανικών πρωτοβουλιών στην ευρύτερη περιοχή.
Το θέμα όμως επί του οποίου κανείς δεν μπορεί να κινείται βραδέως, είναι η ανάγκη να υπερασπιστούμε, από κοινού, τον κόσμο μας, όπως με κόπους και θυσίες τον έχουμε διαμορφώσει, χωρίς αυτό να συγχωρεί τα εξίσου πολλά λάθη που έχουν υπονομεύσει την πολιτική της Δύσης στα πράγματα της Μέσης Ανατολής.
Μέχρι στιγμής ο πρόεδρος Τραμπ «πέταξε μια ιδέα» σε ό,τι αφορά τον καταμερισμό της προσπάθειας μεταξύ νατοϊκών συμμάχων. Την οποία υπονόμευσε όμως όταν, με την ίδια μονομέρεια που χαρακτηρίζει όλες τις ενέργειές του επί των διεθνών πραγμάτων, αποφάσισε να «επιτρέψει» στον φίλο του Πούτιν την πώληση πετρελαίου, προφανώς για να σταθεροποιηθούν οι τιμές του αργού. Ρώτησε τους ευρωπαίους, οι οποίοι ματώνουν και αγωνιούν για τη μοίρα της Ουκρανίας; Όχι, βεβαίως!
Αρα, η Ευρώπη δικαιούται να κρατά την Αμερική στο περίμενε.Στο μεσοδιάστημα πάντως, η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη να κάνει όσα την συμφέρουν, προφανώς και τη στήριξη της συλλογικής άμυνας εναντίον του Ιράν. Κανένα συμβούλιο αρχηγών δεν απαιτείται για να καταστήσει η Ελλάδα σαφές ότι βρίσκεται στο πλευρό των συμμάχων και φίλων και όχι των μουλάδων του Ιράν. Μακάρι, κι ελπίζω να μην αργήσει αυτή η στιγμή, το μεγάλο αυτό κράτος να επιστρέψει στην κοινότητα των αλληλεξαρτημένων κρατών με ειρηνικούς όρους.
Μέχρις όμως να συμβεί αυτό, παραμένουμε σε αντίπερα όχθες. Ακόμη και χωρίς (ή μήπως έως ότου;) να συμμετάσχουμε στις πολεμικές επιχειρήσεις, οφείλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι, εφόσον χρειαστεί, θα είμαστε εκεί.
