«Ούτε η Ελλάδα ούτε η Ελληνοκυπριακή διοίκηση χρειάζονται στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα είναι ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και η Νότια Κύπρος έχει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποια στρατηγική λογική θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αναζήτηση αυτού του είδους της συνεργασίας, είναι κάτι που ούτε αυτοί μπορούν να μου εξηγήσουν.» Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών σε τηλεοπτική του συνέντευξη.
Το να αντικρούσουμε τα επιχειρήματα του Χακάν Φιντάν δεν έχει κανένα νόημα. Η δουλειά του αυτή είναι. Να προβάλει τις θέσεις της Τουρκίας και να προσεγγίζει τα γεγονότα από τη δική του οπτική. Όμως θα πρέπει εμείς να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας για τις δικές μας πολιτικές και να αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που ενοχλεί τον Χ. Φιντάν.
Είναι προφανές νομίζω πως την Τουρκία την ενοχλούν οι εξοπλισμοί των Ενόπλων Δυνάμεων της πατρίδας μας, που γίνονται από το 2020 και μετά. Και είναι απολύτως λογικό. Όσο ενισχύεται η άμυνά μας τόσο οι επιθετικοί σχεδιασμοί του εξ ανατολών γείτονα αποκτούν υψηλό βαθμό δυσκολίας στην πράξη. Αυτό το διαπιστώνουν με την υπεροχή που διαθέτει η Ελλάδα στους αιθέρες.
Η αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ έχει έναν πρόσθετο βαθμό ανησυχίας για την Τουρκία. Δε φοβάται μόνον την αγορά των προηγμένων οπλικών συστημάτων που παράγει αυτή η χώρα, οπλικά συστήματα που έχουν δοκιμαστεί στα πεδία των επιχειρήσεων, δηλαδή σε συνθήκες κανονικού πολέμου. Φοβάται κυρίως την επιχειρησιακή συνεργασία με το Ισραήλ. Φοβάται την ανταλλαγή πληροφοριών, τη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων και πάνω απ΄ όλα φοβάται τι θα συμβεί αν ξεδιπλώσει την επιθετική της πολιτική στο Αιγαίο και στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Με το Ισραήλ απέναντι, δύσκολα θα υλοποιήσει τα αναθεωρητικά της σχέδια.
Για αυτόν τον λόγο και φωνάζει. Για αυτόν τον λόγο και προσπαθεί να μας «νουθετήσει».
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως η πατρίδα μας βαδίζει στο σωστό δρόμο. Θωρακίζει την άμυνά της και κυρίως αποκτά την τεχνογνωσία ενός προηγμένου στρατού, του ισχυρότερου της περιοχής. Διότι έχει αποδειχθεί πως σημασία δεν έχουν τα μεγέθη, αλλά πρωτίστως το φρόνημα, δηλαδή η αποφασιστικότητα.
Επάνω στη στρατηγική συνεργασία μας με το Ισραήλ μπορεί να οικοδομηθεί μια εθνική συναίνεση; Μπορεί τουλάχιστον τα δύο συστημικά κόμματα να συμφωνήσουν στην αναγκαιότητά της; Ίσως θα μπορούσε να συμμετάσχει και ένα μικρό κομμάτι της Αριστεράς, στον βαθμό που εγκαταλείψει τις ιστορικές προκαταλήψεις του. Διότι σήμερα είναι κυβέρνηση ο Νετανιάχου—αν αυτός είναι το πρόβλημα—αύριο μπορεί να μην είναι. Όμως το Κράτος του Ισραήλ, με τις πανίσχυρες IDF και την προηγμένη αμυντική του βιομηχανία, θα βρίσκεται πάντα εκεί. Και αυτό ακριβώς φοβίζει τον κάθε Φιντάν.
