« Δοξασμένη η Δημοκρατία του Ιράν. Θάνατος στην Αμερική». Αυτό έγραφε στην αγγλική και στο περίπου ένα από τα πλακάτ στη διαμαρτυρία για «την επίθεση των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν» την Κυριακή.  

Έγινε ταχύτερα από όσο κανείς μπορούσε να υπολογίσει. Κέρδισαν όσοι λένε ότι η Μέση Ανατολή είναι δίπλα μας. Ακόμη και η Περσία. Δεν χρειάζεται άλλωστε να ανατρέξουμε στη βαθιά ιστορία που είναι γραμμένη στην πέτρα από τα μέρη μας για να το επιβεβαιώσουμε. Μόνη της η Γεωγραφία θα αρκούσε. Η πρώτη πολεμική αποστολή της νεότευκτης φρεγάτας «Κίμων», μαζί με τα υπόλοιπα τμήματα της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας «στο μέτωπο», επιταχύνει τις εξελίξεις που μας αφορούν. Ευκαιρία βεβαίως να ξεμυτίσουν οι πονηροί ουδετερόφιλοι.

Αλλάζει ριζικά ο τρόπος που σκεφτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε το σινεμά και την παραγωγή ταινιών. Το παραδοσιακό Χόλιγουντ παραμένει ισχυρό, αλλά δεν είναι πια ο μοναδικός παίκτης στο παιχνίδι. Δίπλα του αναδύεται ένα νέο, ευέλικτο και απρόβλεπτο οικοσύστημα δημιουργίας.

Το πιθανότερο είναι ότι η στρατιωτική δράση μιας χώρας εναντίον μιας άλλης παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Πόσο μάλλον η εξόντωση ολόκληρης της ηγεσίας της. Έγραφε ο έγκριτος νομικός Ξ. Κοντιάδης: «Ανεξάρτητα από την αποδοκιμασία του σκοταδιστικού, αυταρχικού, δολοφονικού καθεστώτος του Ιράν, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ εναντίον του παραβιάζει για ακόμη μία φορά το διεθνές δίκαιο και ταυτόχρονα πραγματοποιήθηκε κατά παράβαση του αμερικανικού Συντάγματος».

Αυτό το «κάνω εξωτερική πολιτική λες και γράφω ποιητική συλλογή», έχει πλάκα. Κάθομαι στον καναπέ μου, βυθίζω το χέρι στην σακούλα με τα τσιπς και ενώ μασουλάω ηδονικά βλέποντας πόλεμο στην τηλεόραση, ρίχνω και πέντε κεραυνούς στον Τραμπ και στον Νετανιάχου που αιματοκύλισαν την Μέση Ανατολή. Μετά πάω και ξαπλώνω, σίγουρος ότι το άλλο πρωί θα τα βρω όλα μέσα στο σπίτι ίδια κι απαράλλακτα. Για έλα όμως στη θέση του Μητσοτάκη.

Μια πόλη που σήμερα φημίζεται για την ομορφιά της. Μια πόλη που διέγραψε μια ιδιαίτερη πορεία μέσα στους αιώνες και από ένα σημείο και μετά, ήταν μόνο ανοδική. Η ανοδική αυτή πορεία της, οφείλεται κατά πολύ σε ένα κατασκεύασμα που θαυμάζουμε μέχρι σήμερα.

Καθώς οι στρατιωτικές επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εντείνονται εναντίον του καθεστώτος του Ιράν, δοκιμάζεται μια θεμελιώδης υπόθεση της παγκόσμιας ισορροπίας σχετικά με την πιθανότητα να αναλάβουν πραγματική, στρατιωτική δέσμευση υπέρ του Ιράν οι σύμμαχοι του, η Κίνα και η Ρωσία.