Στο τελείωμα της άτυπης αλλά πολύ ουσιαστικής Συνόδου Κορυφής, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ήταν όλο χαμόγελα καθώς έφευγε από το Alden Biesen. Όταν ρωτήθηκε αν είναι πλέον καλός φίλος με τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, με τον οποίο εμφανίστηκε δίπλα - δίπλα το πρωί, απάντησε με γελάκι: «Ναι, πάντα». Δυστυχώς, ακόμη σήμερα, είναι πολλά εκείνα που εξαρτώνται από την κρίσιμη ισορροπία του 80χρονου άξονα Γαλλίας-Γερμανίας.

Το εκκρεμές ανάμεσα στη διπλωματία και την αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή μοιάζει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να ταλαντώνεται προς την πρώτη επιλογή. Εν αναμονή νέων συνομιλιών ΗΠΑ-Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα. Το βαλλιστικό οπλοστάσιο στη στρατηγική εξίσωση.

Μια ειλικρινής ερώτηση: Θα ήθελε ο κ. Καραμανλής ή ο κ. Σαμαράς να έχουν πάει στην Άγκυρα και να έχουν θέσει τα εθνικά θέματα με τον τρόπο που τα έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Κάτι κουμπαριές θυμάμαι. Ούτε ο κ. Σαμαράς, ούτε ο κ. Καραμανλής έθεσαν στον Τούρκο Πρόεδρο το θέμα της απειλής πολέμου από την Τουρκία. Οι «παλαιότεροι» δεν αποδείχτηκαν «σοφότεροι» του κ. Μητσοτάκη. Αποδείχτηκαν, όμως, επιπόλαιοι, καθώς έφαγαν αμάσητες «πληροφορίες» που αποδείχτηκαν αναληθείς και επιζήμιες για τη χώρα.

Στην Άγκυρα ο Μητσοτάκης μίλησε και για το casus belli και για τον αφοπλισμό και τον εξοστρακισμό της Χαμάς, προστατευόμενης της Τουρκίας, μπροστά στον Ερντογάν. Από την άλλη μεριά ας θυμηθούμε έναν Παυλόπουλο, ζαρωμένο στην άκρη του καναπέ και τον Ερντογάν δίπλα του, απόλυτο δερβένεγα της εικόνας. Αυτές οι συγκρίσεις κάνουν πάντα καλό. Να θυμούμαστε πού βρισκόμασταν και πού φτάσαμε. Τι συνέβη μέσα σε τόσο σχετικά λίγο χρονικό διάστημα και άλλαξε αυτή η κατάσταση;

Η Κορινθία αποχαιρετά τον Αναστάση Παπαληγούρα. Και μαζί του αποχαιρετά κάτι που στην πολιτική μας ζωή μοιάζει σχεδόν απίθανο: έναν άνθρωπο που δεν μπέρδεψε ποτέ το αξίωμα με το δικαίωμα. Έναν δημόσιο άνδρα που δεν χρησιμοποίησε την εξουσία ως άλλοθι, ούτε την παράταξη ως προίκα. Έναν πολιτικό που δεν χρειάστηκε να υψώσει τη φωνή για να επιβληθεί, γιατί τον πρόδιδε η σιωπηλή ισχύς της συνέπειας.

Πέφτουν οι μάσκες και φανερώνονται τα κίνητρά τους. Είναι που και ο Μητσοτάκης δεν τους κάνει τα χατίρια. Αντίθετα, με τις πολιτικές του τους εκθέτει καθημερινά. Ο Μητσοτάκης ασχολείται με τα σημαντικά, με τα εθνικά θέματα, την αναθεώρηση του Συντάγματος και οι άλλοι με την λάσπη και τα επουσιώδη. Να γιατί η πραγματική μάχη είναι από την δεύτερη θέση και κάτω. Και έτσι θα παραμείνει για πολύ καιρό, μέχρι κάποιος να καταλάβει ότι η πολιτική δεν είναι η αρένα για να επιδεικνύει κανείς το υπερεγώ του και ότι ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται τι ακριβώς του λένε «ανάμεσα στις γραμμές». Γράφει ο Ανάλγητος.

Τελικά τα νησιά του Αιγαίου παρέμειναν στη θέση τους και υπό ελληνική κυριαρχία μετά την συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν. Δεν επαληθεύτηκαν οι ανησυχίες πρώην Πρωθυπουργών που και οι ίδιοι συναντήσεις είχαν με τον Ερντογάν αλλά αποτελέσματα δεν είχαν. Τουλάχιστον η Μαρία Καρυστιανού, θα ενημερώθηκε επί τέλους για την ατζέντα της συνάντησης και θα απέβαλε την «ανασφάλεια, την έκπληξη, την ανησυχία» της αλλά και τα «πολλά ερωτηματικά» που της είχε δημιουργήσει η επίσκεψη, επειδή ο Μητσοτάκης δεν έθεσε το θέμα σε δημόσια διαβούλευση πριν προβεί στην «προσβλητική» συνάντηση. Ποια είναι η γενική εντύπωση των επαϊόντων.

Χθες η Αθήνα μύριζε καμένη πρωτεΐνη. Ένα σύννεφο από χοιρινό, πρόβειο και κοτόπουλο ανέβηκε πάνω από την πόλη και κάθισε πάνω της σαν εθνική ομίχλη. Αν κοιτούσες τον ουρανό ή αν έκανες μια ανάβαση στον Λυκαβηττό, νόμιζες ότι ψήνεται η ίδια η χώρα στα κάρβουνα. Και κάπως έτσι ήταν. Η Τσικνοπέμπτη είναι η μοναδική μέρα που οι Έλληνες συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν ξαναφάει κρέας στη ζωή τους και σαν να μην πρόκειται να ξαναφάνε ποτέ. Μια συλλογική υστερία κατανάλωσης. Λες και αύριο ξεκινά δεκαετής νηστεία.

Η τύχη της Ελλάδας για τις επόμενες δεκαετίες θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την τύχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από την εξέλιξη της Τουρκίας. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποσυντεθεί και η Τουρκία κατορθώσει να σταθεροποιηθεί ως περιφερειακή δύναμη, ανασυνθέτοντας –έστω σε χαλαρή μορφή– μια ζώνη επιρροής τύπου οθωμανικής κληρονομιάς, τα μικρά και δημογραφικά γηράσκοντα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου δεν θα έχουν πραγματικά περιθώρια στρατηγικής αυτονομίας.

Η συνετή δημοσιονομική πολιτική, η σταθερή τροχιά ανάπτυξης, οι μεταρρυθμίσεις και η συνεχής πτώση του χρέους αποτελούν τους λόγους που η Fitch αναβάθμισε την ελληνική οικονομία. Παράλληλα οι προοπτικές είναι ευοίωνες, ωστόσο υπάρχουν κίνδυνοι όπως η δημογραφική κρίση, ενώ το τραπεζικό σύστημα είναι υγιές. Τι αναφέρει σε συνέντευξή του στο Liberal και τον Ν. Ταμπακόπουλο, ο Director Sovereign Rating της Fitch, Greg Kiss.

Ένα ιδιότυπο πορτραίτο του σκηνοθέτη και χορογράφου Δημήτρη Παπαϊωάννου αποτελεί το ντοκιμαντέρ τη Εύας Στεφανή με τίτλο «Η καρδιά του ταύρου».

Μετά τη σύζυγο του δημάρχου της Νέας Υόρκης, η οποία πρωταγωνίστησε σε πολλά αφιερώματα, σειρά έχει η μητέρα του, η διάσημη σκηνοθέτρια Μίρα Ναΐρ.

Τον Έλληνα πρωθυπουργό της τελευταίας επταετίας τον έχω πολύ συχνά αντιμετωπίσει με καχυποψία. Και με διάθεση, για πολλές από τις πολιτικές επιλογές ή συμπεριφορές του, από κριτική έως επικριτική.

Ξεκίνησε λοιπόν εν χορδαίς και οργάνοις, η λεγόμενη διεύρυνση στο ΠΑΣΟΚ και υποθέτουμε ότι ο αρχηγός θα κηρύξει «πανστρατιά» στο συνέδριο, χαράζοντας την πορεία «μέχρι την τελική νίκη». Όλα αυτά βεβαίως αν δεν τον φάνε μέχρι τότε ή τέλος πάντων αμέσως μετά. Τα πρώτα ονόματα των «μεταμελημένων» που ανακοινωθήκαν, μάλλον δεν ξεσηκώνουν τα πλήθη αλλά στέκομαι ιδιαίτερα σε ένα, αυτό του Γιάννη Πανούση. Ο Πανούσης που ήταν παλιά ΠΑΣΟΚ, πήγε μετά στον Συνασπισμό και μετά στη Δημαρ. Αποχώρησε όμως και απ’ τη Δημαρ στα τέλη του 2014, λέγοντας ότι εγκαταλείπει την πολιτική και αφιερώνεται στα ακαδημαϊκά του καθήκοντα.