Το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών έκανε κάτι απολύτως σωστό. Υπενθύμισε ότι η πολιτική έκφραση δεν παύει να προστατεύεται επειδή κοστίζει χρήματα. Με την απόφασή του στην υπόθεση National Republican Senatorial Committee v. Federal Election Commission, ακύρωσε τους περιορισμούς στις δαπάνες που κάνουν τα κόμματα σε συντονισμό με τους υποψηφίους τους. Η απόφαση ήταν 6 προς 3 και ανέτρεψε ένα προηγούμενο του 2001. Στην πράξη, ανοίγει έναν νέο κύκλο στην αμερικανική πολιτική χρηματοδότηση.

Περίεργα μας τα λέει ο κ. Χρυσοχοΐδης. «Οι γνωστοί ανόητοι και αμετανόητοι παίζουν με ανθρώπινες ζωές. Ακόμη και όταν παίζεις με τα γκαζάκια κινδυνεύουν οι ανθρώπινες ζωές. Τους αξίζει σύλληψη, δίκαιη δίκη για να μάθουν να μην παίζουν με τις ανθρώπινες ζωές», δήλωσε. Θυμίζοντας έντονα τον «ημιπιτσιρικά» του κ. Βούτση… Στα «άλλα» διαβάστε για τις κινήσεις ομογενών βουλευτών των ΗΠΑ και του Κογκρέσου για να μπει φρένο στον Σουλτάνο, τα F-35 και τη Γαλάζια Πατρίδα.

Πλησιάζει η 11η επέτειος του δημοψηφίσματος που έφερε τη χώρα πιο κοντά από ποτέ στο χείλος της πτώχευσης και της εξόδου από την Ευρώπη. Η φετινή επέτειος έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί έρχεται λίγες μόνον μέρες από την ίδρυση της ΕΛΑΣ από τον Αλέξη Τσίπρα.

Ένας ακόμη αθώος νεκρός, θυσίασμα στο φρικώδες θυσιαστήριο που έχουν στήσει κάποια καλοζωισμένα καλόπαιδα, που εμφορούνται από τη φασιστική νοοτροπία του «ουδείς είναι αθώος». Και που έχουν χρίσει εαυτούς επαναστάτες σε καθεστώς πλήρους δημοκρατίας (με τα όποια στραβά της). Η Βάγια Νέστορα υπέκυψε στα βαριά και πολλαπλά εγκαύματα που της προκάλεσε η επίθεση με γκαζάκια στο σπίτι της. Έκανε το έγκλημα να έχει κόρη που πολιτεύεται με τη ΝΔ.   

Πολλά έχουν ακουστεί και γραφτεί για τα δημόσια WiFi και τους κινδύνους που εγκυμονούν. Και το λογικό θα ήταν κάποιος να υποθέσει ότι πρέπει να τα αποφεύγει πάση θυσία. Ένα public WiFi ωστόσο δεν αποτελεί από μόνο του κίνδυνο για τον χρήστη του. Αρκεί να χρησιμοποιείται σωστά.

«Γνωστοί, ανόητοι και αμετανόητοι» δήλωσε για τους τρομοκράτες της Θεσσαλονίκης ο υπουργός που έχει επιφορτιστεί με την ευθύνη της δημόσιας ασφάλειας. Είναι ο ίδιος υπουργός που συνέλαβε την 17 Νοέμβρη, αλλά από τότε χαϊδεύει τα παιδιά της ακροαριστεράς, χαρακτηρίζοντάς τα «ακτιβιστές». Υπάρχει πρόβλημα! Ούτε ακτιβιστές είναι, ούτε «παιδιά» που κάνουν το αγροτικό τους στις παρυφές της παρανομίας. Ώρα να τελειώνει αυτή η πλάκα με τους «ακτιβιστές» που γυρίζουν στους δρόμους ως ναζιστικά τάγματα θανάτου, αναζητώντας σήμερα Εβραίους και αύριο οποιονδήποτε αντιφρονούντα. Από χτες δεν μιλάμε πια για «πλάκα». Χύθηκε αίμα...

Η επικείμενη πλημμυρίδα εισαγωγών εταιρειών στα κινεζικά χρηματιστήρια τονίζει την αλματώδη πρόοδο της χώρας στον τομέα των ανθρωποειδών ρομπότ. Όμως, παρά την υστέρησή τους στον τομέα των πωλήσεων, οι αμερικανικές ανταγωνίστριες δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια.

Οι περισσότερες μεγάλες αλλαγές δεν γίνονται αντιληπτές όταν συμβαίνουν. Αναγνωρίζονται εκ των υστέρων, όταν πλέον έχουν αλλάξει τις ζωές μας. Τα τελευταία στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος καταγράφουν ένα τέτοιο παράδειγμα. Οι καταθέσεις του ιδιωτικού τομέα αυξήθηκαν τον Μάιο κατά 5,3 δισ. ευρώ. Όμως σχεδόν ολόκληρη η αύξηση προήλθε από τις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα, η τραπεζική χρηματοδότηση προς τις επιχειρήσεις αυξάνεται με ρυθμό σχεδόν 10%, ενώ οι πολύ μικρές επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες εξακολουθούν να έχουν αρνητική πιστωτική επέκταση. Πρόκειται για την αποτύπωση μιας βαθιάς αλλαγής που συντελείται στην ελληνική οικονομία.

Ας επιλέξουμε από τις δύο δημοσκοπήσεις που δημοσιοποιήθηκαν προχθές αυτήν της MARC. Όχι γιατί μας αρέσει περισσότερο, αλλά γιατί δίνει εκτίμηση ψήφου και επομένως μας δίνει μια προσέγγιση εκλογικού αποτελέσματος. Δεν αφήνει στην άκρη τους αναποφάσιστους, κρατώντας σε μικρότερα ποσοστά τα άλλα κόμματα, κάτι που επιτρέπει αυθαίρετες αναλύσεις επί μη υπαρχόντων στην ουσία αποτελεσμάτων.

Δεν πρόκειται για οποιοδήποτε αιγυπτιακό ιερό. Δεν μιλάμε για ένα από τα πάρα πολλά ιερά της αρχαίας Αιγύπτου, αλλά για ένα που βρίσκεται εδώ, στην Ελλάδα. Και αυτό ακόμα δεν είναι το μοναδικό. Κάποτε, όμως, ξεχώριζε ανάμεσα στα άλλα.

Συντονισμένη η επίθεση κατά τριών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Απόδειξη πως κάποιο κέντρο σχεδίασε τις επιθέσεις με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Διόλου τυχαίο το γεγονός πως αυτές οι επιθέσεις ακολούθησαν την αντισημιτική περιπολία της ντροπής του Ρουβίκωνα. Ήταν μια κλιμάκωση - απάντηση απέναντι στην καταδίκη αυτής της περιπολίας. Συγχρόνως οι τρομοκράτες ήθελαν να προκαλέσουν μια γενικότερη αναταραχή στη ζωή της Θεσσαλονίκης μέσα στην τουριστική περίοδο.

Ο πολιτικός αναλυτής, Ανδρέας Δρυμιώτης, μιλά στο Liberal και τον Χρήστο Θ. Παναγόπουλο για την δολοφονική επίθεση με γκαζάκια εναντίον των στελεχών της ΝΔ, συνδέοντας την πολιτική βία με την τοξικότητα του δημόσιου λόγου και την ανοχή απέναντι στον Ρουβίκωνα. Σε ό,τι αφορά δημοσκοπήσεις, εκτιμά πως παραμένει εφικτός ο στόχος της αυτοδυναμίας για τη ΝΔ, σχολιάζει την επανεμφάνιση του Τσίπρα, τις αδυναμίες Ανδρουλάκη και το νέο κόμμα Σαμαρά.

Το κόμμα του (ακόμη) ανατέλλοντος ηλίου έχει θέσεις και προτάσεις συχνά οξυδερκείς. Έχει στελέχη, και της παλαιότερης και της νεότερης γενιάς, με πείρα, ικανότητες και πολιτικό διαμέτρημα, πολλά εκ των οποίων θα προκαλούσαν τη ζηλοφθονία των άλλων κομμάτων.

Κάθε φορά που η δημόσια συζήτηση στρέφεται στην οικονομία και τα μεγάλα δομικά προβλήματα της ανάπτυξης, η Αριστερά επιστρέφει στην ίδια, κλασική συνταγή: τη στοχοποίηση των «εχόντων» μέσα από εύκολους συμβολισμούς. Η πρόσφατη ρητορική για φόρους σε σκάφη, πισίνες και πολυτελή αυτοκίνητα δεν αποτελεί έκπληξη, είναι η γνωστή πολιτική εντυπωσιασμού που παρουσιάζει την τιμωρητική φορολόγηση ως «κοινωνική δικαιοσύνη». Στην πράξη, όμως, αυτή η προσέγγιση είναι η επιτομή ενός υφέρποντος λαϊκισμού. Τοξικοποιεί τον δημόσιο διάλογο, επενδύει στον κοινωνικό αυτοματισμό και καλλιεργεί τον φθόνο.

Μην τα βάζετε με τον Νύχτα. Μην χλευάζετε την Ξενογιαννακοπούλου. Και μην μέμφεστε τον Κοκοτσάκη ή τον Φαραντούρη. Μήτε τον Πάνο Παναγιωτόπουλο και τον Αργύρη Ντινόπουλο (που διαβάζω ότι μάλλον πάμε στον Σαμαρά) να μην κατηγορήσετε. Ο καθένας σε τούτη την κοινωνία ψάχνει τρόπο να επιβιώσει και άπαντες στο πολιτικό σύστημα που ζούμε ψάχνουν το σκαλοπάτι που θα τους κάνει βουλευτές. Αν καταφέρουν να γίνουν βουλευτές, όλα παίζονται. Αυτό πιστεύει το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας.