Ένας ακόμη αθώος νεκρός, θυσίασμα στο φρικώδες θυσιαστήριο που έχουν στήσει κάποια καλοζωισμένα καλόπαιδα, που εμφορούνται από τη φασιστική νοοτροπία του «ουδείς είναι αθώος». Και που έχουν χρίσει εαυτούς επαναστάτες σε καθεστώς πλήρους δημοκρατίας (με τα όποια στραβά της).
Η Βάγια Νέστορα υπέκυψε στα βαριά και πολλαπλά εγκαύματα που της προκάλεσε η επίθεση με γκαζάκια στο σπίτι της. Έκανε το έγκλημα να έχει κόρη που πολιτεύεται με τη ΝΔ.
Οι αμόρφωτοι Νεάντερταλ, κήρυκες της αντικοινωνικής και απάνθρωπης αυθαιρεσίας, θεωρούν ότι οι «κοινωνικοί αγώνες» είναι βίντεο γκέημ και τα θύματα ψηφιακά πίξελ.
Δεν έχουν επίγνωση ότι αυτά που μαϊμουδίζουν αυτάρεσκα σε περιβάλλον ανοχής της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, κάποιοι άλλοι ψυχωμένοι τα δοκίμασαν σε συνθήκες πραγματικού αντιδημοκρατικού ζόφου, και παίζοντας κορώνα γράμματα τη ζωή τους.
Και άφησαν διδαχές, τις οποίες τα επηρμένα παιδάκια που παίζουν «κλέφτες κι αστυνόμους» με τίμημα τη ζωή ανύποπτων και αθώων πολιτών, δεν γνωρίζουν και δεν έχουν την ευθύνη να γνωρίσουν.
Ο Τσε Γεβάρα στο βιβλίο του για τον ανταρτοπόλεμο (Guerilla Warfare) είχε γράψει ότι «όπου μια κυβέρνηση έχει έρθει στην εξουσία μέσω κάποιας μορφής λαϊκής ψήφου, νοθευμένης ή όχι, και διατηρεί τουλάχιστον την εμφάνιση της συνταγματικής νομιμότητας, η έξαρση του αντάρτικου δεν μπορεί να προωθηθεί, διότι οι δυνατότητες ειρηνικού αγώνα (εκλογές, διαδηλώσεις), δεν έχουν εξαντληθεί».
Φυσικά, η εμπειρία του ήταν από την Κούβα του δικτάτορα Μπατίστα, όπου ο ειρηνικός και κοινοβουλευτικός δρόμος και κάθε διεκδίκηση ελευθερίας την έσκιαζε η φοβέρα της φυλακής ή του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Και ο πρώτος διδάξας το «αντάρτικο πόλης» ο θρυλικός Κάρλος Μαριγκέλα, που εξέδωσε και σχετικό εγχειρίδιο οδηγιών για τους αντάρτες πόλης, αναφέρει ότι αυτά αφορούσαν τη στρατιωτική δικτατορία της Βραζιλίας και των στρατοκρατικών καθεστώτων της Λατινικής Αμερικής.
Εκεί, σε μια στυγνή δικτατορία, ο ένοπλος αγώνας ήταν απαραίτητος και δικαιολογημένος, καθώς το δικτατορικό καθεστώς είχε κλείσει τους ειρηνικούς δρόμους, όπως είναι οι εκλογές, τα συνδικάτα και η πολιτική δράση. Γι’ αυτό οι διδαχές του «εγχειρίδιου» αφορούσαν δράσεις όταν η δημοκρατία έχει καταλυθεί. Σε πραγματικά ανοιχτά κοινοβουλευτικά συστήματα, προτεραιότητα έχει η πολιτική μαζική οργάνωση, όχι η άμεση βία.
Φυσικά, οι δολοφόνοι με τα γκαζάκια (ναι, νομίζουμε δεν σκόπευαν τη δολοφονία, αλλά το αποτέλεσμα έχει σημασία), έχουν πεισθεί από αντιδημοκρατικούς αγκιτάτορες, ότι η δημοκρατία που ζούμε, με όλα ξαναλέμε τα θετικά και τα στραβά της, δεν είναι δημοκρατία, αλλά κεκαλυμμένη δικτατορία που πρέπει να ανατραπεί βιαίως.
Και φυσικά, μπορεί να δρουν αυτόνομα ως κλειστά κυκλώματα φανατισμένων ανεγκέφαλων, αλλά δεν δρουν σε κοινωνικό κενό. Υπάρχουν ευρέα κοινωνικά στρώματα που τους αντιμετωπίζουν με κατανόηση, επιείκεια και ανοχή. Και όταν συλλαμβάνονται, μέσα από ένα στρεβλό φίλτρο διηθείται και υποβαθμίζεται η εγκληματική φύση της πράξης τους, και αναδεικνύονται τα κοινωνικά τους δικαιώματα!
Το θωπευτικό αυτό πλαίσιο ανοχής υπάρχει ευρέως στην ελληνική κοινωνία («καλά τους έκανε η 17 Ν»), αλλά το ενισχύει η Αριστερά.
Προσοχή: Δεν λέμε ότι η κοινοβουλευτική Αριστερά υποθάλπει την τρομοκρατία. Όμως όντας (από)προσανατολισμένη και με υπερευαίσθητες κεραίες μόνο στον τομέα των δικαιωμάτων, αφού με αυτά έχει αντικαταστήσει την παραδοσιακή ατζέντα της, «αγωνιά» θεωρώντας ότι η κατασταλτική δράση της συντεταγμένης Πολιτείας, καταπιέζει τα δικαιώματά των αντικοινωνικών αγωνιστών».
Τι άλλο ήταν η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω πανδημίας, στις πορείες για το «δικαίωμα» του Κουφοντίνα να μεταφερθεί σε φυλακή της αρεσκείας του; Η υποστήριξη στα τσαλιμάκια του με την μούφα «απεργία πείνας», η αγωνιώδης ερώτηση ποιος θα πάρει την ευθύνη αν πεθάνει ο Κουφοντίνας - λες και ο φονιάς ήταν άγουρο παιδί και δεν είχε ο ίδιος την ευθύνη των πράξεών του.
Τι άλλο ήταν η «πατρική» συμπεριφορά του Νίκου Βούτση, που αντί να διατάξει τη σύλληψη των ημιπιτσιρικάδων όταν μπήκαν αυθαίρετα στη Βουλή, μετέτρεψε τα αστυνομικά αυτοκίνητα σε… ταξί, με την εντολή να τους επιστρέψουν στο σημείο που ήθελαν;
Τι άλλο ήταν η ειρωνεία της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που όταν ρωτήθηκε ως Πρόεδρος της Βουλής αν θα εκδώσει κάποια ανακοίνωση για το πρωτοφανές γεγονός, ειρωνεύτηκε τους «συστημικούς» δημοσιογράφους, ρωτώντας εάν ανησύχησαν επειδή μπήκε… «ο λαός στη Βουλή»!
Τι άλλο έδειχνε η γεμάτη κατανόηση αντίδραση του Γιάννη Δραγασάκη (κοτζάμ αντιπροέδρου κυβέρνησης τότε), που όταν ο Ρουβίκωνας διέκοψε ομιλία του στο δημαρχείο Υμηττού εις ένδειξη αλληλεγγύης προς τους καταδικασμένους Νίκο Μαζιώτη και Πόλα Ρούπα, είπε με… ζεστασιά «Αυτά είναι δικά μας παιδιά».
Η αναφορά στον Ρουβίκωνα επουδενί ενοχοποιεί την Οργάνωση για την δολοφονική επίθεση της Θεσσαλονίκης με τη νεκρή μητέρα. Παραδειγματική αναφορά κάνουμε επειδή η Οργάνωση δημιούργησε γεγονότα που έλαβαν δημοσιότητα, τα οποία δημοσίως επίσης έτυχαν ευνοϊκής αντίδρασης.
Ναι το είχε πει και η θρυλική μεγάλη κυρία της ιταλικής Αριστεράς Ροσάνα Ροσάντα. Ότι η τρομοκρατία ανήκει στο άλμπουμ της Αριστεράς. Τότε πολύ αίμα είχε κυλήσει, όμως είδαν το αναποτελεσματικό των αιματηρών δράσεων και των επιπτώσεών τους στη λειτουργία της δημοκρατίας.
Και σταμάτησαν να τους «κατανοούν», γιατί όσο αντιμετωπίζεται με κατανόηση η απολίτικη ανομία, τόσο η ευκολία και η πρόθεση της δολοφονικής παράκρουσης θεριεύει. Η ανοχή στοιχίζει ανθρώπινες ζωές και δεν φέρνει καμιά λύση.
