Η Τουρκία επιχειρεί να περικυκλώσει την Ευρώπη εξωτερικά και να τη διαβρώσει εσωτερικά, χειραγωγώντας τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που διαβιούν εντός αυτής. Η πολιτική τάση που ηγεμονεύει στη γείτονα δεν πιστεύει στις δυτικές αξίες και θεωρεί πως η Δύση βρίσκεται σε παρακμή. Προσπαθεί να αναπληρώσει η ίδια το κενό που αφήνει η συρρίκνωση της δυτικής ισχύος στην περιοχή, προς όφελός της.
Στόχος της ερντογανικής Τουρκίας είναι η αναβίωση κάποιου είδους Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τους Τούρκους να ηγούνται ευρύτερων σουνιτικών πληθυσμών και κρατών και, επί ίσοις όροις ή ισχύος, να διαπραγματεύονται με τη Δύση ως περιφερειακή υπερδύναμη.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο, δεν μπορεί η Ελλάδα να διατηρεί τη δυνατότητα να ανοίγει ή να κλείνει τον διακόπτη του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Ούτε μπορεί το Ισραήλ να έχει αποφασιστικό λόγο και να δρα κατά βούληση στις διευθετήσεις της Μέσης Ανατολής.
Ο έλεγχος των Στενών του Βοσπόρου είναι περιορισμένης αξίας, εφόσον η Ελλάδα ελέγχει το Αιγαίο, ενώ η Αλεξανδρούπολη εξασφαλίζει πρόσβαση προς τον κόσμο για τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Αντίστοιχα, η παρουσία της Κρήτης, της Κύπρου και του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο περιορίζει τη δυνατότητα ελέγχου της εξόδου της Διώρυγας του Σουέζ, η οποία αποτελεί σημαντική ενεργειακή και εμπορική αρτηρία για την Ευρώπη.
Κάποιου είδους «φινλανδοποίηση» της Ελλάδας και η άσκηση επικυριαρχίας επ’ αυτής αποτελούν, υπό αυτή τη λογική, τα πρώτα βήματα για την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή υπερδύναμη.
Ο ευρύτερος στόχος είναι η μείωση και τελικά η υποκατάσταση της δυτικής ισχύος στην περιοχή και τον κόσμο. Η απάντηση των Οθωμανών στις χριστιανικές Σταυροφορίες υπήρξε η επέκταση των οθωμανικών συνόρων στην Ευρώπη και η πολιορκία της Βιέννης. Αντίστοιχα, οι Άραβες είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Η Ευρώπη, από την άλλη πλευρά, όπως και στην περίπτωση της Ρωσίας, μοιάζει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Τις τελευταίες δεκαετίες πέρασε στον λαιμό της (της Ευρώπης) τη θηλιά της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία και έδωσε την άκρη του σκοινιού στα χέρια του Πούτιν.
Κάτι ανάλογο επιχειρεί να κάνει σήμερα και με την Τουρκία. Αγνοεί επιδεικτικά τον πυρήνα των ευρασιατικών γεωπολιτικών επιδιώξεων της Άγκυρας και προσπαθεί να επωφεληθεί από την πρόοδο της αμυντικής της βιομηχανίας και από την κομβική γεωπολιτική της θέση.
Στο πλαίσιο αυτό, πολλές ευρωπαϊκές χώρες εμφανίζονται διατεθειμένες να «τσαλακώσουν» το διεθνές δίκαιο όσον αφορά τα δικαιώματα τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην περιοχή, προκειμένου να εξασφαλίσουν φθηνό εργατικό δυναμικό και φθηνά drones.
Οι νεότερες γενιές των Ευρωπαίων έχουν πάρει διαζύγιο από τη γεωπολιτική και την ιστορία. Αγνοούν τα διδάγματα του Θουκυδίδη, σύμφωνα με τα οποία οι κοινωνίες που δεν μαθαίνουν από την ιστορία τους είναι καταδικασμένες να επαναλαμβάνουν τα λάθη της.
Όταν δουν ξανά την ημισέληνο να κυματίζει έξω από τη Βιέννη, ίσως να είναι αργά. Η Ελλάδα και το Ισραήλ αποτελούν σήμερα τον πρώτο τοίχο ανάσχεσης ενός κύματος που πλησιάζει.
* First we take Manhattan, then we take Berlin
They sentenced me to twenty years of boredom
For tryin' to change the system from within
I'm coming now, I'm coming to reward them
First we take Manhattan, then we take Berlin
(Με καταδίκασαν σε είκοσι χρόνια πλήξης
Για την προσπάθεια να αλλάξω το σύστημα από μέσα
έρχομαι τώρα, έρχομαι να τους ανταμείψω.
Πρώτα παίρνουμε το Μανχάταν, μετά παίρνουμε το Βερολίνο)
Leonard Cohen
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Καλημέρα, Κώστα.
Μαζί με σένα κι εγώ ακούω βερεσέ τη γκρίνια.
«Η στατιστική είναι σαν τη μίνι φούστα: είναι αποκαλυπτική, αλλά κρύβει την ουσία» (Λέβενσταϊν).
Όλο το πολιτικό προσωπικό σχεδιάζει με βάση τους αριθμούς και πέφτει στην πλάνη του μέσου όρου. Όμως, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος, τα σχέδια πέφτουν έξω.
Γιατί;
Παράδειγμα α): Το κράτος λέει: «Δίνω αύξηση μισθού 5%». Είναι πλάνη. Γιατί; Για εκείνον που παίρνει 800 ευρώ δεν είναι αρκετή, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν βγαίνει. Για εκείνον που παίρνει 1.500 ευρώ είναι σχεδόν αδιάφορη.
Παράδειγμα β): Λέει: «Αν σε πιάσω να έχεις αδήλωτο εργαζόμενο, το πρόστιμο είναι 10.000 ευρώ». Για έναν μικροεπιχειρηματία μπορεί να είναι καταστροφή. Για κάποιον που κερδίζει πολλά μπορεί να είναι απλώς ένα κόστος.
Δεν υπάρχει διάκριση ούτε δικαιοσύνη στην αντιμετώπιση των πολιτών.
Όταν συμβαίνει αυτό, ο κάθε πολίτης θεωρεί ότι έχει το εγγενές δικαίωμα να αμυνθεί με όποιο μέσο κρίνει ο ίδιος πρόσφορο, ακόμη και με ανορθόδοξο τρόπο, επειδή θεωρεί ότι το παιχνίδι παίζεται με ετεροβαρείς κανόνες.
Υπάρχουν, πράγματι, δύο κατηγορίες ανθρώπων: οι πολίτες και οι υπήκοοι (οι βολεμένοι ή όσοι επιδιώκουν το βόλεμα).
Οι πολίτες, κατά τη δική μου αντίληψη, βρίσκονται απέναντι σε ένα σύστημα που ευνοεί τους υπηκόους, καθώς αυτοί έχουν κάτι να χάσουν και, επομένως, μπορούν να ελεγχθούν ευκολότερα. Οι πολίτες, με την πραγματική έννοια του όρου, είναι πιο ανεξάρτητοι και λιγότερο ελέγξιμοι.
Πιστεύω πως πλέον αυτές οι δύο δυνάμεις έχουν φτάσει στο απόγειό τους. Αρκεί, ίσως, το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας.
Καλή σου μέρα.
Πάνος
