Το κόμμα του (ακόμη) ανατέλλοντος ηλίου έχει θέσεις και προτάσεις συχνά οξυδερκείς. Έχει στελέχη, και της παλαιότερης και της νεότερης γενιάς, με πείρα, ικανότητες και πολιτικό διαμέτρημα, πολλά εκ των οποίων θα προκαλούσαν τη ζηλοφθονία των άλλων κομμάτων. Έχει και μια ιστορία, με στιγμές πολύ μελανές, αλλά και άλλες ολόφωτες∙ με τις δεύτερες να επιστέφονται από την καθοριστική και μέχρι πολιτικής αυτοθυσίας συμβολή του στη σωτηρία του τόπου, την περίοδο κατά την οποία η σωρευμένη και διακομματική δημοσιονομική αφροσύνη χρόνων πολλών είχε πλέον μετατραπεί σε αδυναμία εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.
Έχει όμως και μια -ενδιάμεση- θέση στο ιδεολογικοπολιτικό συνεχές φύσει προβληματική, που το υποχρεώνει να κοιτάζει προς δύο κατευθύνσεις, στην πραγματικότητα να έχει δύο ψυχές∙ καθεμία εκ των οποίων προσφέρεται ως όχημα των φιλοδοξιών καιροσκόπων και αμετροεπών στελεχών του.
Είναι λοιπόν και αυτή η «γεωγραφική» τοποθέτησή του που εν πολλοίς προσδιορίζει αυτό που δεν έχει: (Έντιμη) σχέση με την πραγματικότητα. Διαρκώς προβάλλει διακηρύξεις ή στοχεύσεις διεπόμενες από την αντίληψη «αφού οι τοποθετήσεις μας συγκρούονται με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα»!
Ειδικότερα…
1. Τα στελέχη του -αδιάφορα για τον σαρκασμό της ιστορίας- αναπαράγουν ως εφικτό και διεκδικήσιμο στόχο την εκλογική πρωτιά, «έστω» με μια ψήφο διαφορά.
2. Τον στόχο αυτόν -καμώνονται πως- θεωρούν επιτεύξιμο, έχοντας ως επικεφαλής τον μόνο πολιτικό αρχηγό του οποίου η καταμετρώμενη «πρωθυπουργησιμότητα» δεν υπολείπεται απλώς, φτάνει δεν φτάνει το ήμισυ της δημοσκοπικά καταγραφόμενης εκλογικής προοπτικής του κόμματός του.
3. Στην περίπτωση επίτευξης του εν λόγω στόχου (της πρωτιάς) θεωρούν δυνατόν να συγκροτήσουν «προοδευτική» συγκυβέρνηση. Λες και τα τείχη που καθημερινά υψώνουν προς όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις θα καταρρεύσουν σαν την πολυκατοικία των Πετραλώνων, εφόσον το ΠΑΣΟΚ καταλάβει την πρωτιά. Ή, εναλλακτικά, αυτή η μία ψήφος που θα του τη δίνει την επιθυμητή προήγηση θα καταστήσει τους μελλοντικούς κυβερνητικούς εταίρους του έτοιμους να αποδεχθούν τον πυρήνα του δικού του κυβερνητικού προγράμματος…
4. Θεωρούν πως η κοινωνία θα θεωρήσει αποδεκτό -από ένα κόμμα του ενδιάμεσου χώρου πλέον, με κυβερνητικό πραγματισμό αποκτηθέντα λόγω παθημάτων- τον ισχυρισμό, τον είπε μάλιστα χθες μιλώντας στον Τσίμα και ο σοφός Σκανδαλίδης, «εμείς σώσαμε μια φορά τη χώρα, δεν χρειάζεται να το ξανακάνουμε…» (Προσωπικά μου θύμισε τον γυμνασιάρχη Ολύμπιο του Καραγάτση, ο οποίος θεωρούσε πως δια παντός εξόφλησε το χρέος του, εφόσον άπαξ επιτέλεσε το συζυγικό καθήκον του…)
5. Στο -απευκταίο, αλλά μη «πλήρως» αποκλειόμενο- σενάριο να μην τους δώσει η λαϊκή ψήφος την πρωτιά, θεωρούν πως το κόμμα τους θα μπορέσει να παραμείνει αλώβητο στη θαλπωρή της αντιπολίτευσης. Κάνοντας για μια ακόμη φορά πως δεν αντιλαμβάνονται ότι, εφόσον προκαλέσουν με τη μετεκλογική αδιαλλαξία τους νέα εκλογική αναμέτρηση, αυτή δεν θα τους οδηγήσει στη θαλπωρή των αντιπολιτευτικών εδράνων. Αλλά στην ακόμη μεγαλύτερη θαλπωρή ενός κεφαλαίου της πολιτικής ιστορίας του τόπου: αυτής που ασχολείται με τα κόμματα τα οποία ολοκλήρωσαν την πολιτική τροχιά τους…
Συμπέρασμα: Αν, δια της εμμονής σε παράλληλη προς την πραγματικότητα πορεία, οι στελεχάρες του ΠΑΣΟΚ βρεθούν από μια θέση που τους επιτρέπει να ασκούν πολιτική σε άλλη που τους επιβάλλει να συγγράφουν απολογιστικά απομνημονεύματα, τροφοδοτώντας τη μελλοντική ιστοριογραφία, τότε…
Γι’ αυτή την πορεία προς την πολιτική ανυπαρξία, περισσότερο από την καταφανή ακρισία, θα φταίει η πλεονασματική δειλία και αβουλία: Αφού ένα ΠΑΣΟΚ διακηρυγμένα έτοιμο να προσφέρει μετεκλογικές συγκυβερνήσεις στο πλαίσιο ενός προγραμματικού συμβιβασμού προσδιοριζόμενου από τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς που θα δημιουργήσει η κάλπη, ασφαλώς και θα συκοφαντηθεί. Ίσως και να λεηλατηθεί εκλογικά. Αλλά θα παραμείνει παράγων της δημόσιας ζωής. Ένα ΠΑΣΟΚ καθολικού αρνητισμού, αντλούμενου από ένα παράλληλο σύμπαν, θα γίνει μνήμη. Αντικείμενο διδακτορικών διατριβών όχι πλέον πολιτικών επιστημόνων, αλλά ιστορικών…
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του έργου «Ελευθέριος Βενιζέλος, Πλαστουργός Ιστορίας, ο άνθρωπος, ο θρύλος, το πολιτικό αποτύπωμα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι επίσης συγγραφέας του έργου «Το πολιτικό Σύστημα των ΗΠΑ, Ένας ιδιόρρυθμος δικομματισμός», που εξεδόθη το 2012 από τις εκδόσεις Πατάκη. Το νέο βιβλίο του «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης: Μια περίοδος, 10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
