Μην τα βάζετε με τον Νύχτα. Μην χλευάζετε την Ξενογιαννακοπούλου. Και μην μέμφεστε τον Κοκοτσάκη ή τον Φαραντούρη. Μήτε τον Πάνο Παναγιωτόπουλο και τον Αργύρη Ντινόπουλο (που διαβάζω ότι μάλλον πάμε στον Σαμαρά) να μην κατηγορήσετε. Ο καθένας σε τούτη την κοινωνία ψάχνει τρόπο να επιβιώσει και άπαντες στο πολιτικό σύστημα που ζούμε ψάχνουν το σκαλοπάτι που θα τους κάνει βουλευτές. Αν καταφέρουν να γίνουν βουλευτές, όλα παίζονται, όλα είναι ανοικτά. Αυτό πιστεύει το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας, οπότε έτσι κινείται. Κυνικά και απροκάλυπτα. Όλα τα υπόλοιπα είναι για ηθικολόγους και αφελείς.
Ο Αντόνιο Γκράμσι (ο θεωρητικός και θεμελιωτής του ξεχασμένου πια ευρωκομμουνισμού), έλεγε ότι «όποιος δεν έχει προσωπικές φιλοδοξίες, είναι ή τρελός ή επικίνδυνος». Ήθελε να πει ότι η προσωπική ατζέντα του κάθε ανθρώπου είναι σύμφυτη με την φύση μας και ότι είναι προτιμότερο να έχεις δίπλα σου ή απέναντι σου κάποιον που κινείται με προσωπικό σχεδιασμό, παρά κάποιον ιδεοληπτικό ζηλωτή ενός δήθεν ανώτερου σκοπού. Αυτοί συνήθως φέρνουν την απόλυτη καταστροφή.
Θα πείτε βέβαια ότι στις μέρες μας το κακό έχει παραγίνει. Ότι ο πολιτικός κυνισμός έχει χτυπήσει κόκκινο. Ότι η συνολική εικόνα των νυν, των πρώην, των βετεράνων, των καινούριων, των τεχνοκρατών, των λαϊκιστών και πάει λέγοντας, μοιάζει με μπιλιάρδο που μια στεκιά κάνει τις μπίλιες του τραπεζιού να πηγαινοέρχοναι και να αλληλοχτυπιούνται σαν τρελές. Σύμφωνοι, ακριβώς αυτή είναι η εικόνα, αλλά τι νόημα έχει να αναπολούμε ένα άλλο πολιτικό περιβάλλον, ιδανικό και αγγελικά πλασμένο; Αυτούς έχουμε, μ’ αυτούς θα πορευτούμε.
Διότι η χώρα δεν δικαιούται να πει «αν είχα άλλους θα πήγαινα καλύτερα». Ούτε είναι υποχρεωτικά καταδικασμένη να πάει κατά διαόλου επειδή της έτυχαν αυτοί. Απλώς το χαοτικό αυτό σκηνικό με τους πρωταγωνιστές-ντελιβεράδες που δεν υπακούουν σε κανέναν πολιτικό ΚΟΚ, αυξάνει στην νιοστή την ευθύνη του ηγέτη και της κυρίαρχης παράταξης. Ο Κυριάκος, έχοντας τέτοιους δίπλα του και απέναντι του, υποχρεούται να πάει την χώρα μπροστά.
Άμα έχεις Νύχτες και Σαμαράδες γύρω σου, Τσίπρες και Δουκοανδρουλάκηδες απέναντι σου, χρειάζεσαι δεκαπλάσια προσπάθεια για να φέρεις το μισό αποτέλεσμα απ’ αυτό που θα μπορούσες. Αλλά ακόμα κι έτσι, κάτι γίνεται. Ο απλός κοσμάκης μάλλον είναι λιγότερο τρελός από τους πολιτικούς του εκπροσώπους…
