11ος χρόνος
ημέρα 3813η
ημέρα 3813η
Παρασκευή ,
10 Απριλίου 2026
10 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Η Ειρήνη μπορεί να περιμένει
Η εκεχειρία είναι μια συνήθης φάση των πολεμικών επιχειρήσεων. Προφανώς δεν εγγυάται την ειρήνευση. Ειδικά αυτή η εκεχειρία και ειδικά μεταξύ αυτών των μερών, που φαίνονται να την αποδέχτηκαν. Σημαντική είναι η εκεχειρία για εκείνον που βλέπει τα τραύματά του να πληθαίνουν, να μεγαλώνουν και, σταδιακά, να γίνονται ανίατα. Λιγότερο σημαντική είναι για αυτόν που έχει το πάνω χέρι. Μπορεί μάλιστα να του φανεί χρήσιμη αν διαπιστώσει κάποιες, μάλλον σοβαρές, δυσλειτουργίες στην πολεμική του μηχανή. Έτσι, για να βρει τον χρόνο που χρειάζεται για να διορθώσει και να αυξήσει το άγχος στην άλλη πλευρά.
Η σχολή Ρασπούτιν και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία
Όσο περνούν οι μέρες και ξεκαθαρίζει η εικόνα, φαίνεται πως κάποιοι μέσα στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (Ελληνικό τμήμα) επιδιώκουν, με τον τρόπο που παρεμβαίνουν, να αναδιαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα. Να το πω διαφορετικά. Οι δικογραφίες που έστειλαν δεν λειτουργούν δευτερογενώς πολιτικά, αλλά εστάλησαν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελέσουν ένα ενιαίο πολιτικό γεγονός. Μάλιστα το ενδεχόμενο επαναλήψεως παρόμοιων πολιτικών μεθοδεύσεων - διότι για μεθοδεύσεις πρόκειται - επιβάλλει στην ελληνική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει αυτές τις μεθοδεύσεις με πολιτικό τρόπο.
Ο ενιαίος ΦΠΑ είναι πιο δίκαιος από τον «κοινωνικό» λαβύρινθο
Η Cristina Enache, σε άρθρο της στο Tax Foundation, βάζει το δάχτυλο εκεί που πονά η ευρωπαϊκή φορολογική υποκρισία. Το πρόβλημα του ΦΠΑ δεν είναι μόνο πόσο υψηλός είναι. Είναι και το πόσο πολύπλοκος έχει γίνει. Και η πολυπλοκότητα δεν είναι τεχνικό ατύχημα. Είναι πολιτική επιλογή. Κάθε μειωμένος συντελεστής, κάθε εξαίρεση, κάθε ειδικό καθεστώς, κάθε «ευαισθησία» που γράφεται στον νόμο με καλή πρόθεση και καταλήγει σε μόνιμη στρέβλωση, φορτώνει βάρος στην οικονομία και ανταμείβει όχι τον παραγωγικότερο, αλλά τον καλύτερα διασυνδεδεμένο.
Οι σχέσεις Ευρώπης - ΗΠΑ πιέζουν την Ελλάδα
Ευτυχώς, τις πρώτες πρωϊνές ώρες της Μεγάλης Τετάρτης δεν καταστράφηκε ένας πολιτισμός χιλιάδων ετών, όπως είχε απειλήσει ο πρόεδρος Τράμπ. Αυτό που έχει κλονιστεί - αν δεν έχει ακόμη καταστραφεί - στη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Τραμπ είναι οι σχέσεις εμπιστοσύνης της Αμερικής με τους συμμάχους της. Για την Ευρώπη οι ΗΠΑ ήταν η ηγέτιδα δύναμη του ελεύθερου κόσμου. Η προστάτιδα της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο δυτικός κόσμος δεν καταστρέφει πολιτισμούς. Υπερασπίζεται τις αξίες του και τον πολιτισμό του.
Κάντε λίγη υπομονή, τον ρίχνουμε μετά την Ανάσταση
Συμβουλή του γράφοντος προς το εξοργισμένο κοινό της χώρας. Κάντε τώρα ένα διάλειμμα λίγων ημερών, ζήστε την Ανάσταση, απολαύστε το Πάσχα, χτίστε ωραίες στιγμές και φτιάξτε αναμνήσεις με την οικογένεια σας, την παρέα σας, τους συγγενείς σας, κι από Τρίτη που θα επιστρέψετε, ρίχνετε τον Μητσοτάκη. Δεν χάλασε δα ο κόσμος για ένα τετραήμερο. Στο τέλος-τέλος, Πάσχα έκαναν οι Έλληνες και στην Κατοχή, και μέσα στον Εμφύλιο, και μέσα στην Χούντα, και τον καιρό των μνημονίων. Άντεξαν. Δεν θ’ αντέξουμε τώρα μισή βδομάδα ακόμα, κι ας είναι ο Κυριάκος πολύ χειρότερος απ’ όλους τους προηγούμενους;
Ο Τσίπρας και αν εγέρασε…
Ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως το λάθος που έκανε το 2015 ήταν ότι δεν έκλεισε τις τράπεζες από την επόμενη των εκλογών που κέρδισε. Προκειμένου να ψαρέψει στα θολά νερά των οικονομικά αναλφάβητων, αγνοεί πως τις τράπεζες τις έκλεισαν οι καταθέτες, οι οποίοι απέσυραν μαζικά τις καταθέσεις τους λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του και στην κυβέρνησή του. Αυτό που διδάχθηκε από την κρίση της δεύτερης χρεοκοπίας του 2015, την οποία ο ίδιος προκάλεσε, είναι πως τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα αν είχε επιβάλει capital controls από τον Φεβρουάριο, ώστε οι καταθέτες να μην μπορούν να αποσύρουν τις καταθέσεις.
Εισαγγελείς χωρίς Ασυλία
Οι εισαγγελείς παραπέμπουν στον ανακριτή και οι ανακριτές στον δικαστή. Το δικαστήριο αποφασίζει. Μέχρι τότε, όπως ορθώς -αλλά στην πράξη πλημμελώς - υπέμνησε η ανακοίνωση της ευρωπαϊκής εισαγγελίας: «Όλα τα εισαγγελικού ενδιαφέροντος πρόσωπα τεκμαίρονται αθώα μέχρι αποδείξεως της ενοχής τους στα αρμόδια ελληνικά δικαστήρια». Της ενοχής τους; Αν κριθούν αθώοι, οι τόσοι ή κάποιοι βουλευτές των οποίων, ορθώς και ταχύτατα, αίρεται η ασυλία προκειμένου να απαντήσουν στις ερωτήσεις της προανάκρισης, τι ευθύνη έχουν όσοι φροντίζουν, αυτές τις μέρες, να έχουν ήδη καταδικάσει άπαντες στο πυρ το εξώτερον;
15 μονάδες πίσω και ζητά εκλογές! Άβυσσος…
Το να βρίσκεται το κόμμα σου 15 μονάδες πίσω από το κόμμα που κυβερνά, η δημοτικότητά σου να εφάπτεται του εδάφους κι εσύ και οι συνεργάτες σου να ζητάτε εκλογές, αυτό πραγματικά κινείται σε ένα σουρεαλιστικό επίπεδο. Η πολιτική αυτοκτονία δεν υπακούει σε καμία λογική. Θα μπορούσε ένας φίλος του Νίκου Ανδρουλάκη να τον ρωτούσε επάνω σε ποια πραγματικά δεδομένα βασίζει τη θέση του για εκλογές.
Ρουσφέτι: Το πρόβλημα δεν είναι η κουλτούρα, αλλά οι θεσμοί
Κάθε φορά που συζητάμε για το ρουσφέτι, η δημόσια κουβέντα πέφτει στην ίδια παγίδα. Άλλοι λένε ότι φταίνε οι πολίτες, επειδή ζητούν εξυπηρετήσεις. Άλλοι κατηγορούν τους πολιτικούς, επειδή τις προσφέρουν. Και οι δύο απαντήσεις αστοχούν. Το ρουσφέτι δεν είναι πρωτίστως ηθικό πρόβλημα. Είναι θεσμικό. Δεν γεννιέται από κάποιο εθνικό ελάττωμα.
Ποιοι υπερπράκτορες; Καλύτερος ο πράκτορας ΘΒ 000!
Η απόφαση του Δικαστηρίου για τις παρακολουθήσεις αναγνωρίζει ότι μόλις 5 άτομα από τα δεκάδες που στοχοποιήθηκαν από το Predator έπεσαν στην παγίδα του μολυσμένου λογισμικού. Μας λέει, δηλαδή, ότι σε αυτήν τη χώρα ούτε μια παρακολούθηση της προκοπής δεν μπορεί να γίνει! Ή τουλάχιστον εκείνοι που επιχείρησαν αυτήν τη συγκεκριμένη παρακολούθηση συναγωνίζονται τον πράκτορα ΘΒ 000. Όχι ότι δεν υπάρχει θέμα. Και άλλοι κάνουν τη «δουλειά» καλύτερα, όπως η αρμόδια υπηρεσία της Αστυνομίας που συστάθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ και «έπιασε» την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αν έμπαινε κοριός και αλλού;
Για να δούμε την λίγο πιο μεγάλη εικόνα. Η ιστορία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις εμπλοκές έντεκα πολιτικών προσώπων, βουλευτών και υπουργών, είναι η αποκάλυψη μιας κρυφής αλλά πασίγνωστης αλήθειας. Αλλά και μερικής αλήθειας. Για τους περίπου 500.000 αγρότες που έχει η χώρα, το πολιτικό σύστημα βρέθηκε να τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Και να εξηγεί τα ανεξήγητα. Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο ποιοι μιλούσαν με ποιους και για ποιον λόγο.
Τι έκανες για μας όταν μπορούσες;
Η άποψη ότι ένας υπουργός, όσο δεν είναι βουλευτής, δεν έχει κίνητρο να υφαρπάζει ψήφους μέσω ρουσφετιών, ακούγεται εύλογη σε πρώτο επίπεδο, αλλά δύσκολα επιβεβαιώνεται στην πράξη. Η πολιτική δεν λειτουργεί με στεγανά χρονικών φάσεων. Αντιθέτως, η επιδίωξη επανεκλογής αποτελεί διαρκές κίνητρο, ακόμη και κατά τη διάρκεια της υπουργικής θητείας. Άλλωστε, όταν ο υπουργός επιστρέψει στα έδρανα του Κοινοβουλίου και μπει εκ νέου στο «κυνήγι του σταυρού», θα βρεθεί αντιμέτωπος με το γνώριμο ερώτημα: «Τι έκανες για μας όταν μπορούσες;». Η πρόταση για το μοιάζει περισσότερο με ημίμετρο.
Να ακούς τον κεντρικό «σου» τραπεζίτη
Η Τράπεζα της Ελλάδος, δηλαδή η κεντρική τράπεζα της χώρας, που διαχειριζόταν το εθνικό νόμισμα (μέχρι την είσοδό μας στην Ευρωζώνη) και επόπτευε τη λειτουργία των εμπορικών τραπεζών (ειδικά μετά το 1988 και την εφαρμογή του Σχεδίου Καρατζά), υπήρξε, σε αυτή τη μακρά ιστορική διάρκεια, μια άξια κεντρική τράπεζα. Κυρίως γιατί συγκρατούσε, άλλοτε αποτελεσματικότερα και άλλοτε δυσκολότερα, την εκάστοτε κεντρική κυβέρνηση (και το κομματικό σύστημα) από καταστροφικές, υποταγμένες στην εκλογική συγκυρία, αποφάσεις και ενέργειες.
Δίκη Τεμπών: Νίκη της ομαλότητας
Η δεύτερη ημέρα της δίκης κύλισε με απόλυτη ομαλότητα. Χωρίς κραυγές, χωρίς θεατρικές παραστάσεις, χωρίς επεισόδια. Γιατί; Διότι επικράτησε η θέληση των περισσοτέρων. Όλων αυτών που θέλουν να διεξαχθεί η δίκη και να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Όλων αυτών που δε θέλουν να συμπράξουν σε πολιτικά παιχνίδια συγκεκριμένων προσώπων. Επί πλέον σημαντική ήταν η παρέμβαση των Δικηγορικών Συλλόγων - έστω καθυστερημένα - καθώς και της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.
Έχει δίκιο ο Χατζηδάκης για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία;
Η συζήτηση άνοιξε έπειτα από την παρέμβαση του Κωστή Χατζηδάκη για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να ζητά από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να επισπεύσει τις διαδικασίες. Και το ερώτημα είναι απλό: όταν μια υπόθεση αγγίζει την ίδια τη λειτουργία του κράτους και πρόσωπα της εξουσίας, μπορεί η καθυστέρηση να θεωρείται θεσμικά αθώα; Η απάντηση είναι όχι. Και γι’ αυτό, στο συγκεκριμένο σημείο, ο Κωστής Χατζηδάκης έχει δίκιο.
Από καθαρή τύχη και μόνο…
Η πρόταση Μητσοτάκη περί ασυμβίβαστου υπουργικού και βουλευτικού αξιώματος έχει μια απολύτως λογική βάση. Την ίδια ώρα έχει και αρκετά τεχνικά προβλήματα, τα οποία, φανταζόμαστε ότι θα λυθούν μέσα από τον δημιουργικό διάλογο στη Βουλή. Τι όχι; Δεν θα γίνει έτσι; Δεν ενδιαφέρονται, δηλαδή, οι άλλοι πολιτικοί για την καλύτερη λειτουργία του πολιτεύματος; Μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενδιαφέρεται; Δεν είναι έτσι. Και αυτό θα αποδειχτεί περίτρανα στο Κοινοβούλιο. Εκεί που λύνονται όλα τα θεσμικά θέματα. Εσείς τι νομίζετε, δηλαδή. Ότι λύνονται στα clubs και στα γραφεία των ιδιοκτητών των τηλεοπτικών καναλιών;
Πότε θα είχε νόημα το αίτημα για εκλογές
Ο Μητσοτάκης το ξανάπε χθες. Εκλογές το 2027. Έχει μια μανία με την θεσμικότητα ο άνθρωπος, είναι ολοφάνερο. Ακόμα και σε μια από τις πιο ζόρικες στιγμές της πρωθυπουργικής του θητείας, την ώρα που έκανε μια ρηξικέλευθη πρόταση που αφορά την ουσία της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, δεν παρέλειψε να το πει κι αυτό. Η τετραετία θα ολοκληρωθεί. Κι όσο αυτός το λέει, οι απέναντι αρχίζουν να παπαγαλίζουν εκνευριστικά το αντίθετο. Εκλογές τώρα, φύγετε τώρα, εκλογές αμέσως.
Ο πόλεμος αποκάλυψε την τουρκική «φούσκα»
Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν αποκάλυψε τις στρατιωτικές αδυναμίες της Τουρκίας ενώ εξέπληξε τη διεθνή κοινή γνώμη με τις δυνατότητες της Ελλάδας. Αποκάλυψε πως η Τουρκία δεν διαθέτει στοιχειώδη αντιπυραυλική προστασία ενώ η Ελλάδα κατάφερε να προσφέρει προστασία από την Σαουδική Αραβία, την Ερυθρά Θάλασσα, την Ν.Α. Μεσόγειο μέχρι τα μισά Βαλκάνια. Η Ελλάδα κατάφερε να στείλει στην Κύπρο σε 24 ώρες δύο φρεγάτες ενώ σε λίγες ώρες 4 F-16, την ώρα που μεσαίες δυνάμεις όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία χρειάστηκαν αρκετές μέρες.
Για ποιον πολεμά ο πρόεδρος Τραμπ;
Μη νομίσετε ότι γνωρίζω κάτι περισσότερο από όσα γνωρίζουμε όλοι εμείς που παρακολουθούμε, με απορία συχνά, τις εξελίξεις στο νέο μέτωπο. Απλώς φουντώνει η αγωνία στην προσπάθεια να καταλάβουμε τι μπορεί να μας περιμένει την επόμενη μέρα. Προφανώς, δεν είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω -θα ήταν ύποπτο, αν μπορούσα- πως όσα κάνει ο Τραμπ ωφελούν τον άλλο πρόεδρο, τον Πούτιν.
Ιράν: Πιστεύουν ότι νικούν
Δεν αναφέρομαι στους εγχώριους γεωπολιτικούς αναλυτές, των οποίων η πλειοψηφία εκθειάζει τις αρετές του θεοκρατικού καθεστώτος, μέχρι και τους Πέρσες επικαλούνται. Αναφέρομαι σε ό,τι αποκαλείται η ιρανική ηγεσία, καθώς είναι άγνωστο αν υπάρχει ένα ενιαίο κέντρο ή διάφοροι διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης αποφασίζουν κλεισμένοι στα υπόγειά τους, κατά το δοκούν. Το κακό με αυτούς τους ανθρώπους είναι πως πιστεύουν ότι κερδίζουν τον πόλεμο. Ποια είναι η συνέπεια αυτής της αυταπάτης;
Να μπει φρένο στο κράτος
Η επόμενη συνταγματική αναθεώρηση δεν έχει αξία αν περιοριστεί σε διακηρύξεις. Το Σύνταγμα υπάρχει για να βάζει όρια στην εξουσία. Και σήμερα το πιο αναγκαίο όριο είναι δημοσιονομικό. Η Ελλάδα χρειάζεται έναν καθαρό κανόνα που να μην επιτρέπει στην εκάστοτε κυβέρνηση να αυξάνει τις συνολικές κρατικές δαπάνες με ρυθμό ταχύτερο από την αύξηση του ΑΕΠ. Η πρόταση είναι απλή και απολύτως λογική. Να κατοχυρωθεί συνταγματικά ότι η ετήσια αύξηση των κρατικών δαπανών δεν μπορεί να υπερβαίνει τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας.
Από το 50 -25- 25 στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Προσοχή στον Γορίλα!
Ένα πρωί πέσαμε όλοι από τα σύννεφα, ανακαλύπτοντας ότι στην Ελλάδα κυριαρχεί το ρουσφέτι. Ότι ο βουλευτής είναι πολυτιμότερος από τον γιατρό. Αν δεν έχεις γιατρό μπορεί και να σωθείς! Θα στον βρει ο βουλευτής. Αν δεν έχεις όμως βουλευτή, πού πας! Πέσανε από τα σύννεφα ακόμη και οι συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Παπαδήμου, όταν κυριαρχούσε το… 50 -25-25!
Ρουσφέτια και διδάγματα
Στις εκλογές του 1996 (ακριβώς πριν 30 χρόνια), ως συντάκτης του ελεύθερου πολιτικού ρεπορτάζ, πρότεινα στο κανάλι που εργαζόμουν να παρακολουθήσω με μια κάμερα έναν βουλευτή μεγάλου κόμματος και να καταγράψω σε 24ωρή βάση τον τρόπο που έκανε την προεκλογική του εκστρατεία. Η πρόταση εγκρίθηκε, ο βουλευτής βρέθηκε (γνωστότατος και με μεγάλη πελατεία) και το άλλο πρωί νωρίς-νωρίς, 7.30 με την τσίμπλα στο μάτι, ήμουν έξω απ’ το γραφείο του «για να ξεκινήσουμε με επίσκεψη σε λαϊκή».
