Οι Ευρωπαίοι κρεμούν την Ελλάδα στα μανταλάκια για την υπόθεση παραβίασης των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας με αφορμή την υπόθεση του εφοπλιστή Γιώργου Προκοπίου και της Dynagas.
Ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά, με απλή αριθμητική, γιατί η αριθμητική δεν έχει ιδεολογία.
Οι βόρειοι τρέμουν τη Ρωσία και δεν διστάζουν να κάνουν τα στραβά μάτια για την Τουρκία η οποία απειλεί την Ελλάδα.
Η Τουρκία διατηρεί casus belli κατά της Ελλάδας από το 1995. Τριάντα ένα χρόνια. Επίσημη απειλή πολέμου από τρίτη χώρα κατά κράτους - μέλους της Ένωσης, καταχωρημένη σε απόφαση κοινοβουλίου. Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μετριούνται σε εκατοντάδες ετησίως. Οι παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ έγιναν μπροστά στις κάμερες. Η μισή Κύπρος -κράτος-μέλος της ΕΕ, να το θυμίσω στους αφηρημένους- τελεί υπό στρατιωτική κατοχή από το 1974.
Η ευρωπαϊκή απάντηση σε όλα αυτά; «Διάλογος». «Αυτοσυγκράτηση». «Αποφυγή κλιμάκωσης».
Και τώρα, ξαφνικά, οι Βρυξέλλες ανακάλυψαν την πυγμή τους. Όχι, απέναντι στον Ερντογάν. Απέναντι στην Αθήνα. Επειδή τόλμησε να βάλει ενστάσεις στο 21ο πακέτο κυρώσεων, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της ναυτιλίας της, ενός κλάδου που ελέγχει πάνω από το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας και αποτελεί το μοναδικό πεδίο όπου η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη και όχι επαρχία της περιφέρειας.
Να συνεννοηθούμε: δεν γράφω συνηγορία υπέρ κανενός εφοπλιστή. Αν κάποιος παραβιάζει κυρώσεις, υπάρχουν θεσμοί, έρευνες, δικαστήρια. Ας αποδειχθεί. Το πρόβλημά μου είναι αλλού: στο ότι η ευρωπαϊκή αυστηρότητα λειτουργεί με δυο μέτρα και δυο σταθμά.
Γιατί όταν η Γερμανία έχτιζε επί δεκαπέντε χρόνια τους Nord Stream 1 και 2 και δενόταν χειροπόδαρα στο ρωσικό αέριο, αυτό δεν λεγόταν «υπονόμευση της ευρωπαϊκής ασφάλειας». Λεγόταν «ενεργειακή πολιτική». Όταν η Ουγγαρία και η Σλοβακία εξαιρούνται μονίμως από το εμπάργκο πετρελαίου, αυτό λέγεται «ρεαλισμός». Όταν η Ελλάδα ζητάει να μη χαρίσει το μερίδιο αγοράς της ναυτιλίας της σε στόλους τρίτων χωρών, λέγεται «παραβίαση».
Αλληλεγγύη δύο ταχυτήτων. Στην πρώτη ταχύτητα τα σύνορα της Βαλτικής. Στη δεύτερη τα σύνορα του Αιγαίου.
Και εδώ είναι το ζουμί. Οι συμμαχίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, είναι εταιρείες αμοιβαίων συμφερόντων. Αν η ΕΕ απαιτεί από τον Έλληνα φορολογούμενο να χρηματοδοτεί την άμυνα της Ανατολικής Ευρώπης και από τον Έλληνα εφοπλιστή να χαρίζει ναύλα στους Κινέζους, οφείλει να αποδείξει έμπρακτα ότι θεωρεί εξίσου ευρωπαϊκό το FIR Αθηνών με τον εναέριο χώρο της Εσθονίας. Αλλιώς, ας μην απορεί όταν οι «παραμελημένοι» εταίροι αρχίσουν να κάνουν ταμείο μόνοι τους.
Το «μαγαζί» δεν το διαλύουν μόνο οι απ έξω. Το διαλύουν και οι συνεταίροι, όταν πάψουν να πιστεύουν ότι μετράνε ισότιμα στη μοιρασιά.
Θα μου πείτε: φταίνε μόνο οι Βρυξέλλες; Όχι βέβαια. Φταίμε κι εμείς. Επί δεκαετίες στέλναμε στην Ευρώπη κυβερνήσεις που πήγαιναν στα Συμβούλια Κορυφής όπως ο κακομαθημένος ανιψιός στον πλούσιο θείο: με το χέρι απλωμένο και το κεφάλι σκυμμένο. Ζητούσαμε πακέτα, ΕΣΠΑ, εξαιρέσεις και ανοχή στα ελλείμματα και σε αντάλλαγμα υπογράφαμε ό,τι μας σέρβιραν, χωρίς να διαπραγματευτούμε ποτέ σοβαρά τα στρατηγικά μας.
Η αξιοπιστία στις συμμαχίες, όπως και στις αγορές, χτίζεται με ισολογισμούς, όχι με επαιτεία. Όποιος εμφανίζεται μονίμως ως ζητιάνος, δεν πρέπει να παραπονιέται όταν τον αντιμετωπίζουν ως τέτοιο.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Άποψη: Γιατί πέντε χρόνια θητεία;
Κύριε Στούπα, καλησπέρα σε σας και τη φιλόξενη στήλη σας.
Στην κεντρική πολιτική οι κυβερνήσεις κρίνονται κάθε τέσσερα χρόνια. Γιατί ένας δήμαρχος να απολαμβάνει πέντε χρόνια και τρεις μήνες θητείας; Και ακόμη περισσότερο, γιατί οι δημότες να είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν πάνω από πέντε χρόνια για να απαλλαγούν από μια αποτυχημένη δημοτική αρχή; Η αυτοδιοίκηση χρειάζεται λογοδοσία, όχι παρατεταμένη ασυλία. Διότι αν μια δημοτική αρχή αποδειχθεί αναποτελεσματική, οι δημότες δεν έχουν πρακτικά κανέναν τρόπο να την αλλάξουν μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Η πενταετής θητεία ίσως είναι ευλογία για έναν καλό δήμαρχο που θα επανεκλεγεί. Για έναν κακό, όμως, μετατρέπεται σε ποινή για ολόκληρη την πόλη. Οι δημότες δεν εκλέγουν κάποιον για να τον υπομένουν πέντε χρόνια και τρεις μήνες, αλλά για να υπηρετεί αποτελεσματικά την πόλη. Όταν αυτό ΔΕΝ συμβαίνει, η τετραετία είναι πολύ πιο υγιής για τη δημοκρατία. Η πενταετία δεν είναι προϋπόθεση για να ολοκληρωθούν τα έργα, όπως συχνά ακούγεται αλλά ένας και βάλε επιπλέον χρόνος εξουσίας.
Εξίσου προβληματικό είναι ότι, μετά τις εκλογές, η απερχόμενη δημοτική αρχή παραμένει στη διοίκηση για περίπου τρεις ακόμη μήνες. Όταν οι πολίτες έχουν ήδη αποφασίσει ότι θέλουν νέα διοίκηση, είναι εύλογο να τίθεται το ερώτημα αν χρειάζεται τόσο μεγάλο μεταβατικό διάστημα. Κάθε επιπλέον μήνας παραμονής της απερχόμενης αρχής απαιτεί ισχυρή θεσμική αιτιολόγηση που τώρα δεν υπάρχει καθότι οι δημοτικοί υπάλληλοι και οι υπηρεσίες δεν αλλάζουν μετά τις εκλογές. Αν τα οικονομικά στοιχεία, οι συμβάσεις και οι αποφάσεις είναι νόμιμα και διαφανή, μια νέα δημοτική αρχή μπορεί να ολοκληρώσει το οικονομικό έτος χωρίς πρόβλημα. Αντίθετα, όσο μεγαλύτερη είναι η μεταβατική περίοδος, τόσο περισσότερο απομακρύνεται η άσκηση της εξουσίας από τη λαϊκή εντολή.
Όταν ένας υποψήφιος δήμαρχος ζητά την εμπιστοσύνη των δημοτών, θα πρέπει ήδη να έχει σχέδιο διοίκησης, οργανόγραμμα, συνεργάτες και προτεραιότητες. Αν δεν γνωρίζει ούτε ποιοι θα αναλάβουν τις βασικές ευθύνες του δήμου, τότε γιατί ζητά να εκλεγεί;
Ποιος ωφελείται όμως από τη συγκεκριμένης παράταση της θητείας των τοπικών αρχόντων; Σίγουρα όχι οι δημότες, οι οποίοι δεν μπορούν στο ενδιάμεσο να αντιδράσουν αφού μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Ή μάλλον μπορούν. Να πάνε για μπάνιο την ημέρα των εκλογών για να γκρινιάζουν τα επόμενα πέντε χρόνια, όπως έκαναν οι Αθηναίοι (και όχι μόνο…)
Κ.Ζ.
