Τέτοια μέρα, την επομένη ενός μεγάλου τελικού, η πολιτική αρθρογραφία είναι εκ των πραγμάτων άχαρη. Ποιος θα έχει διάθεση να διαβάσει για πολλοστή φόρα για τον χρόνο των εκλογών ή την κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ και το φιάσκο της Κοβέσι. Η σημερινή μέρα θα είναι αφιερωμένη στην κριτική του αγώνα Αργεντινής-Ισπανίας. Το μεγάλο καφενείο του Διαδικτύου είναι γεμάτο από προπονητές του πληκτρολογίου -σε αυτούς περιλαμβάνω και τον εαυτό μου- οι οποίοι θα αναλύσουμε κάθε επίμαχη φάση του αγώνα, τις κινήσεις των προπονητών και την αναμέτρηση του Μέσι με τον Γιαμάλ.
Φυσικά, όταν γράφονται αυτές οι γραμμές ο τελικός δεν έχει καν αρχίσει, οπότε σκέφτηκα να αναφερθώ στο πώς ο Μέσι έκανε διαχείριση των δυνάμεών του στον ημιτελικό με την Αγγλία.
Είναι 39 χρόνων και αντιλαμβάνεται, διότι είναι ευφυής, πως αυτά που έκανε πριν από μερικά χρόνια δεν μπορεί να τα κάνει και σήμερα. Τι του απομένει, αν θέλει να παραμείνει ο ηγέτης της Εθνικής Αργεντινής σε όλη τη διάρκεια του ματς; Να κάνει προγραμματισμένη συντήρηση δυνάμεων μέχρι τη μια ώρα του αγώνα και να φορτσάρει στη συνέχεια, μέχρι τη λήξη του. Αυτό ακριβώς έκανε με επιτυχία κατά τον ημιτελικό. Σε αυτήν την επιλογή του το ρίσκο δεν είναι αμελητέο, διότι η αντίπαλη ομάδα μπορεί να έχει ήδη δημιουργήσει ένα αποτέλεσμα που θα είναι πολύ δύσκολα αναστρέψιμο. Αλλά τέτοιας στρατηγικής σημασίας επιλογές έχουν πάντα το ρίσκο τους.
Το ίδιο σημαντική με τον αθλητισμό είναι και η διαχείριση των δυνάμεων στην πολιτική. Πρώτα -πρώτα ένας ηγέτης θα πρέπει να έχει το γνώθι σαυτόν. Να γνωρίζει τις αντοχές πρωτίστως τις δικές του και αναλόγως να κάνει τις κινήσεις του. Αν οι δυνάμεις του είναι ισχνές-- και προφανώς δεν αναφέρομαι στην ηλικιακή του κατάσταση- τότε οφείλει να τις κρατήσει για την τελική ευθεία. Δηλαδή αν ο προγραμματικός του λόγος πάσχει, αν η επικοινωνία του με το δυνητικό κοινό του δεν αντέχει στον χρόνο, τότε «κτυπά και φεύγει» την κρίσιμη και καθοριστική στιγμή.
Μια συνταγή που δεν ακολούθησε, προφανώς λόγω πολιτικής απειρίας, η Μαρία Καρυστιανού. Όλοι οι σχολιαστές επεσήμαναν την αδυναμία, εκ μέρους της, εκφοράς ενός συγκροτημένου προγραμματικού λόγου, κάτι που καθιστούσε μονόδρομο την εξαγγελία του κόμματός της σε χρόνο πολύ κοντά στις εκλογές. Διαφορετικά το δυνητικό της ακροατήριο, που κυμαινόταν άνω του 30%, θα διασκορπιζόταν, καθώς δεν υπάρχει η πολιτική ουσία που θα το κρατούσε στη διάρκεια δίπλα της. Έτσι σήμερα μετρά το δημοσκοπικό ποσοστό της κάπου μεταξύ 6-8%.
Αυτό το λάθος θέλει να αποφύγει ο Α. Σαμαράς. Παλιά καραβάνα, γνωρίζει τα όριά του. Γνωρίζει πότε θα κτυπήσει. Το ρίσκο που αναλαμβάνει από αυτή τη διαχείριση των πολιτικών του αντοχών είναι να έχει ήδη διαμορφωθεί μια κατάσταση που θα περιορίζει στο ελάχιστο την επιρροή του. Δηλαδή ο χρόνος να δουλέψει σε βάρος του. Αλλά είπαμε, οι ζόρικες επιλογές είτε στον αθλητισμό είτε στην πολιτική έχουν και τα ρίσκα τους.
