Η εικόνα είναι βγαλμένη από το χέρι του Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλου. Ο ζωγράφος μάς αποκαλύπτει δύο πράγματα: στο πρώτο επίπεδο, φαίνεται η συγκίνηση του ανθρώπου μπροστά στη φύση. Ο περαστικός, εντυπωσιασμένος από τα χρώμα της δύσης στον ανοιχτό ορίζοντα, σηκώνει το κινητό για ν’ αποθανατίσει τη στιγμή. Μπορεί οποιαδήποτε εικόνα, όσο μικροσκοπική ή απροσπέλαστη κι αν είναι στο ανθρώπινο οπτικό πεδίο να βρίσκεται πια στο "χέρι του", πάντα όμως θα έλκεται από την εικόνα που δεν χρειάζεται φίλτρα, από το τοπίο που προσφέρεται απλόχερα αν σηκώσει το βλέμμα από το κινητό.
Υπάρχει κι ένα άλλο, δεύτερο επίπεδο που δείχνει προς τη μεριά του ζωγράφου. Τώρα, γινόμαστε εμείς παρατηρητές και φανταζόμαστε τον δημιουργό να συνεχίζει την ίδια, άχρονη πράξη της ζω-γραφικής, της αναπαράστασης δηλαδή που δεν επιδιώκει να συλλάβει το στιγμιαίο, αλλά να το μεταθέσει σε διάρκεια. Τότε η εικόνα παύει να είναι καταγραφή και γίνεται πράξη σκέψης.
Σε αυτή τη σιωπηλή μετατόπιση συναντιέται το έργο με το παρόν μας. Απέναντι στην ψηφιακή εικόνα που γεννιέται και σβήνει σχεδόν ταυτόχρονα, η ζωγραφική επιμένει ως χειρονομία αντίστασης στον χρόνο που τρέχει. Δεν ανταγωνίζεται την ταχύτητα ούτε την ευκρίνεια. Προτείνει όμως έναν άλλο ρυθμό θέασης, έναν χρόνο «κατοίκησης» της εικόνας στο πεπερασμένο.
Έργο του Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλου
Η αξία της ζωγραφικής δεν έγκειται μόνο στο τι δείχνει, αλλά στο ότι μας επιτρέπει να παρακολουθήσουμε πώς ένα βλέμμα συγκροτεί τον κόσμο. Δεν λέει «κοίτα τι είδα», αλλά «κοίτα πώς είδα». Και αυτό το «πώς» – το ίχνος του χεριού, η αβεβαιότητα της γραμμής, η συγκίνηση ή όποια άλλη αίσθηση του ζωγράφου – είναι που επαναφέρει την εμπειρία στη σφαίρα του ανθρώπινου. Όχι ως θέαμα, αλλά ως σχέση.
Στο χαρτί, ο χρόνος της παρατήρησης συμπυκνώνεται και παραμένει παρών, δεν εξαφανίζεται με το σβήσιμο της οθόνης. Κι έτσι, μέσα από την άχρονη πράξη του ζωγράφου, το έργο επιστρέφει σε εμάς ως πρόσκληση: να σταθούμε, να δούμε, και να αποδεχθούμε ότι κάποιες εικόνες δεν προορίζονται να περάσουν.
Ο Κ.Π. ζωγραφίζει τον Τσαρούχη δείχοντας ότι η ζωγραφική διαστέλλει τον χρόνο
Την ίδια αυτή εικόνα, πλάι σε πρόσωπα οικεία του ζωγράφου και σε όψεις της καθημερινότητάς του, στα Βραχνέικα Πατρών ή σε δρόμους και στέκια της Αθήνας, μοιράζεται ο Παπατριανταφυλλόπουλος στο ζωγραφικό ημερολόγιο της χρονιάς που κυκλοφορεί με την εκτυπωτική φροντίδα της Macart. Δεν πρόκειται για επιλογή θεμάτων, αλλά για εικόνες που στέκονται ισότιμα, όπως οι μέρες που διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς ιεράρχηση.
Έργο του Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλου
Πάντοτε με συγκινεί αυτή η χειρονομία. Στις σελίδες του ημερολογίου, εκτός από έργα δικά του και της Έλσας Ζαχαράκη, βρίσκει σταθερά χώρο για να προτείνει το έργο ενός νέου δημιουργού. Φέτος έχει επιλέξει την Ελένη Αναγνώστου, μια ταλαντούχα δεκαεξάχρονη μαθήτρια του Καλλιτεχνικού Σχολείου Αθηνών. Ο χρόνος ως χώρος άσκησης μακάρι να της σταθεί σύμμαχος· να της επιτρέψει να δουλέψει, να δοκιμαστεί, και να αφήσει τη ζωγραφική να ωριμάσει μαζί της, χωρίς παρακάμψεις και χωρίς βιασύνη.
Έργο της Ελένης Αναγνώστου
Θα το βρείτε σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία.
Κεντρική φωτ.: Έργο του Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλου
