Όταν γεννιόταν ένα παιδί στην αρχαία Ελλάδα, οι άνθρωποι πίστευαν ότι ολόκληρη η ζωή του καθοριζόταν εκείνη την στιγμή. Με το που ερχόταν στον κόσμο, όλα είχαν κανονιστεί από άλλους. Το πεπρωμένο, ήταν κάτι αναπόφευκτο για τους αρχαίους Έλληνες. Ποιος, όμως, το όριζε;
Τρεις αδελφές. Δεν είναι σίγουρο πώς ήρθαν αυτές στον κόσμο. Κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς λένε ότι ήταν κόρες του Δία και της Τιτανίδας Θέμιδας. Άλλοι, του Ερέβους και της Νύχτας. Ίσως κατάγονταν από την πρώτη θεϊκή γενιά, στην οποία ανήκαν οι γηραιότεροι κυρίαρχοι θεοί.
Σε όποια περίπτωση, οι τρεις αδελφές έμεναν στο παλάτι του Δία, στον Όλυμπο. Αυτές, ήταν οι τρεις Μοίρες. Οι θεές που όριζαν την μοίρα θνητών και αθανάτων και ήξεραν τα μελλούμενα.
Η λέξη «μοίρα», προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα «μείρομαι», το οποίο σημαίνει «παίρνω μερίδιο». Οι Μοίρες ήταν, λοιπόν, αυτές που έδιναν το μερίδιο ζωής που αντιστοιχούσε σε κάθε άνθρωπο και μαζί με αυτό και το μερτικό του στα αποθέματα ευτυχίας και δυστυχίας του κόσμου.
Οι αρχαίοι πίστευαν ότι οι Μοίρες απασχολούνταν με πολλά μέσα στα δώματα του Ολύμπου. Εκτός από την κοινή τους δουλειά, να ασχολούνται με κάθε μωρό που ερχόταν στη Γη, η καθεμία είχε και από μία διαφορετική «ειδίκευση».
Η Κλωθώ, ήταν αυτή που έγνεθε το νήμα της ζωής, αυτή που το δημιουργούσε και συμβόλιζε το παρόν. Η Λάχεσις, συμβόλιζε το παρελθόν, δηλαδή ό,τι κακό ή καλό είχε συμβεί στην ζωή κάθε ανθρώπου. Ήταν αυτή, που κατά την διάρκεια της ζωής, όριζε τι θα έλαχε, τι θα τύχαινε στον καθένα. Η τρίτη και μεγαλύτερη αδελφή, η Άτροπος, ήταν η πιο αμείλικτη. Συμβόλιζε το μέλλον και το τέλος της ζωής, καθώς ήταν αυτή που με το ασημένιο της ψαλίδι έκοβε το νήμα.
Λένε ότι οι Μοίρες ήταν πανίσχυρες. Ήταν ενωμένες αδελφές, οι οποίες αποφάσιζαν για τα πάντα μεταξύ τους. Οι αποφάσεις τους, ήταν τελεσίδικες. Είχαν την ισχύ απαραβίαστου νόμου. Δεν γίνονταν παζάρια και διαπραγματεύσεις. Ακόμα και οι θεοί και ο ίδιος ο Δίας, δεν μπορούσαν να επέμβουν αν είχαν αποφασίσει κάτι οι Μοίρες.
Με αυτά τα δεδομένα, οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν και πολλές επιλογές. Πίστευαν ότι έρχονταν στην ζωή και από εκεί και πέρα τα πάντα ήταν «γραμμένα». Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι αυτοί που ελέγχονταν περισσότερο από τις Μοίρες, ήταν οι ήρωες των αρχαίων επών, των ιστοριών και των μύθων, σε περιπτώσεις που η κάθε γέννηση, η κάθε ζωή και ο κάθε θάνατος, εξυπηρετούσαν κάποιον συγκεκριμένο σκοπό για την όλη πλοκή.
Όπως και να είχε, η λατρεία τους ήταν φυσικά διαδεδομένη. Αφού αποφάσιζαν για την ζωή του καθενός, ο οποιοσδήποτε θα τις παρακαλούσε να είναι ευσπλαχνικές. Έτσι, βωμοί και ναοί προς τιμήν τους βρίσκονταν κοντά σε ναούς άλλων θεών ή μέσα σε ιερά, στην Κόρινθο, στην Σπάρτη, στην Θήβα, στην Σικυώνα και στην Ολυμπία. Εκεί, οι πιστοί μπορούσαν να τους προσφέρουν πρόβατα για θυσίες, μέλι, κρασί και λουλούδια.
Βιβλιογραφία:
