Δύο πρόσωπα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, τα οποία είχαν ορίσει οι Μοίρες να διαδραματίσουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Μια ένωση που έφερε στον κόσμο έναν θαυμαστό παιδί. Μια αρχαία ιστορία που πλέχθηκε, όπως και πολλές άλλες, με την απίστευτη μαεστρία των προγόνων μας.
Στο νησί της Αίγινας, πρώτος βασιλιάς έγινε ένας από τους γιους του παντοδύναμου Δία, ο Αιακός. Ο Αιακός, μαζί με την γυναίκα του, την κόρη του κενταύρου Χείρωνα, την Ενδηίδα, έκανε δύο γιους. Τον Πηλέα και τον Τελαμώνα.
Ο Αιακός, μετά από διάφορα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο βασίλειό του στην Αίγινα, αναγκάστηκε να εξορίσει τους γιους του. Ο Πηλέας, αφού περιπλανήθηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα, βρέθηκε στην Φθία (αρχαία περιοχή της Θεσσαλίας). Εκεί, λόγω του χαρακτήρα του, έγινε ευνοούμενος του βασιλιά της, του Ευρυτίωνα, ο οποίος τον πήρε στην αυλή του και τον πάντρεψε με την κόρη του, την Αντιγόνη (άλλη Αντιγόνη, όχι η γνωστή του Σοφοκλή). Μαζί της απέκτησε μία κόρη, την Πολυδώρα.
Ακολούθησαν πολλές περιπέτειες για τον Πηλέα και κάποια συνταρακτικά επεισόδια που οδήγησαν αναπόφευκτα σε έναν δεύτερο γάμο, ο οποίος θα προκαλούσε έναν πολύχρονο και πασίγνωστο πόλεμο… Αλλά ας μην προτρέχουμε. Βρισκόμαστε στο σημείο, που ο Πηλέας αρνείται τον έρωτα της βασίλισσας της Ιωλκού, η οποία οργισμένη τον συκοφάντησε τόσο στον δικό της σύζυγο, όσο και στην Αντιγόνη.
Η Αντιγόνη, καταρρακωμένη από τις ψευδείς συκοφαντίες της βασίλισσας της Ιωλκού για την δήθεν απιστία του άνδρα της, αυτοκτόνησε. Έτσι, ο Πηλέας, έγινε πια ο χήρος βασιλιάς της Φθίας.
Σε κάποια σκοτεινή και άπιαστη γωνιά της αβύσσου, ζούσαν οι νύμφες της θάλασσας, κόρες του Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδος και εγγονές του Ωκεανού. Οι επονομαζόμενες Νηρηίδες. Μία από αυτές, όμως, ξεχώριζε στην ομορφιά και το σθένος. Αυτή, ήταν η Θέτις.
Αν, από εδώ και πέρα, μπλέξουμε τις εκδοχές για το πώς ενώθηκαν οι μοίρες του βασιλιά της Φθίας και της πανέμορφης Νηρηίδας, η ιστορία θα πήγαινε κάπως έτσι:
Κάποια στιγμή, λέγεται ότι την Θέτιδα ερωτεύτηκαν τα δύο ισχυρότερα αδέλφια του Ολύμπου, ο Δίας και ο Ποσειδώνας. Τις ορμές τους, όμως, εμπόδισε μια θεά που ανήκε στην γενιά των Τιτάνων, η Θέμις. Η Θέμις προφήτεψε ότι αν η Νηρηίδα ενωνόταν με έναν από τους δύο θεούς, θα γεννούσε έναν παντοδύναμο γιο, με όπλα ισχυρότερα από τους κεραυνούς και από την τρίαινα.
Όπως καταλαβαίνετε, η όρεξη και των δύο κόπηκε μαχαίρι. Μάλιστα, έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να αποτρέψουν έστω και την πιθανότητα να συνέβαινε αυτό που τους είχε πει η Τιτανίδα Θέμις. Έτσι, αποφάσισαν να δώσουν την Θέτιδα σε έναν θνητό.
Επειδή, όμως, η Θέτις σεβόταν την βασίλισσα των θεών, την Ήρα, εκείνη ανέλαβε να της βρει γαμπρό. Χωρίς η μελλοντική νύφη, βέβαια, να γνωρίζει τίποτα για όλα αυτά… Η Ήρα, επέλεξε έναν θνητό με δύναμη, ομορφιά, ευσέβεια. Αυτόν που χαρακτήριζαν ως τον πιο θεοσεβούμενο άνδρα της Θεσσαλίας. Τον Πηλέα.
Οι θεοί τότε, ενημέρωσαν τον Πηλέα για την απόφασή τους. Κανείς δεν μπορούσε να αρνηθεί τις αποφάσεις των Ολύμπιων. Ήταν, όμως, τυχερός. Κάποια νύχτα που περπατούσε στην ακτή, αντίκρισε για πρώτη φορά την Θέτιδα να χορεύει μαζί με τις αδελφές της κάτω από την πανσέληνο και την ερωτεύτηκε παράφορα.
Δεν θα ήταν, όμως, εύκολο να την κατακτήσει. Ο κένταυρος Χείρωνας, τον προειδοποίησε. Του είπε ότι η Νηρηίδα ήταν άγρια, σαν την θάλασσα. Άπιαστη σαν το αδάμαστο θαλασσινό νερό. Οι θεϊκές της ικανότητες, δεν συγκρίνονταν με την θνητή του δύναμη. Θα έπρεπε να υπομείνει πολλά για να την αποκτήσει και όταν θα την έπιανε, δεν θα έπρεπε να την αφήσει από τα χέρια του.
Έτσι ο βασιλιάς της Φθίας, με την βοήθεια του κενταύρου, πλησίασε την ανυποψίαστη θεά και την άρπαξε όταν αυτή καθόταν μόνη στην ακτή. Η Νηρηίδα αντιστάθηκε λυσσασμένα. Άλλαζε συνεχώς. Μεταμορφώθηκε σε φωτιά, σε λιοντάρι, σε φίδι, σε νερό. Μα ο Πηλέας έμεινε εκεί, να την σφίγγει δυνατά μέχρι να υποκύψει. Τελικά, η Νηρηίδα έπαψε να αντιστέκεται και έγινε γυναίκα.
Ο Πηλεάς την πήρε μαζί του στο σπίτι του και άρχισαν οι ετοιμασίες του γάμου. Λέγεται, ότι το θεϊκό πλάσμα της θάλασσας δεν μίλησε καθόλου στον θνητό απαγωγέα του. Πώς να έχεις όρεξη να μιλήσεις όταν σε παντρεύουν με το ζόρι; Ακόμα και αυτή, όμως, δεν μπορούσε να αντιταχθεί στο θέλημα των Ολύμπιων.
Ο γάμος του Πηλέα και τις Θέτιδας ήταν λαμπρός, πλούσιος και κράτησε μέρες ολόκληρες. Καλεσμένοι στις ιερές τελετές και το γλέντι ήταν σχεδόν όλοι οι θεοί του Ολύμπου. Πράγμα σπάνιο για τον γάμο ενός θνητού.
Κάποιος, όμως, έμεινε εκτός. Αν μια θεά δεν την έπαιρνες με τίποτα στον γάμο σου να σου πει και του χρόνου, αυτή ήταν η θεά της ζήλιας και της διχόνοιας, η Έρις. Η Έριδα δεν πήρε πρόσκληση και αυτό ήταν ένα κομβικό γεγονός.
Όταν το έμαθε, έφριξε από το κακό της. Θύμωσε τόσο πολύ, που αποφάσισε να πάρει μια καλή εκδίκηση. Αυτό που προσπάθησαν να αποφύγουν στον γάμο, τελικά τους ήρθε μπούμερανγκ. Από εκεί και μετά, ακολουθεί μια σειρά γεγονότων που οδηγούν αναπόφευκτα στην μεγάλη σύγκρουση Ελλήνων και Τρώων. Τον Τρωικό Πόλεμο.
Ακολουθεί το Μήλο της Έριδος, ο πρίγκιπας Πάρις, η αρπαγή της Ωραίας Ελένης και η γέννηση του ξακουστού και τρανού ήρωα και πρίγκιπα της Φθίας, του Αχιλλέα. Αλλά αυτή, είναι μια άλλη ιστορία…
Βιβλιογραφία:
