Κάποτε στην Πελοπόννησο, υπήρχε μια πολύ σπουδαία πόλη. Ευημερούσε για πολύ καιρό και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης σε όλη την Ελλάδα. Ήταν γνωστή για την λατρεία του Ολύμπιου θεού της θάλασσας και τις μυθικές της καταβολές. Γνώρισε, όμως, κάποια στιγμή την καταστροφή και χάθηκε μέσα στο πέρασμα του χρόνου…
Ένας από τους γιους του Ποσειδώνα, ήταν ο βασιλιάς των Αιγιαλιαίων και κυβερνούσε τις περιοχές της Αχαΐας και της Κορινθίας. Αυτός, ήταν ο Σελινούντας. Στο βασίλειο του Σελινούντα, λοιπόν, έφτασε μια μέρα ένας νέος, ο Ίωνας. Ο βασιλιάς τον υποδέχτηκε θερμά. Τον συμπάθησε τόσο πολύ, που τον άφησε να μείνει μόνιμα στο βασίλειό του.
Ο Σελινούντας είχε μια κόρη, η οποία έπρεπε να νυμφευθεί για να συνεχιστεί η βασιλεία. Έτσι, την πάντρεψε με τον Ίωνα, ο οποίος στη συνέχεια έγινε ο διάδοχος του θρόνου. Για να τιμήσει την σύζυγό του, αλλά και την απίστευτη τύχη του, ο νέος βασιλιάς ίδρυσε μια πόλη, στην οποία έδωσε το όνομα της βασίλισσάς του, Ελίκη.
Η Ελίκη, έγινε η νέα πρωτεύουσα του βασιλείου των Αιγιαλιαίων και η γενέτειρα της αρχαίας ελληνικής φυλής των Ιώνων, οι οποίοι απέκτησαν το όνομά αυτό από τον βασιλιά τους. Εκτοπίστηκαν, όμως, από την πόλη τους όταν έφτασε εκεί μια άλλη φυλή, οι Δωριείς. Κατέφυγαν στην περιοχή της Αττικής. Μετά από αυτήν την εισβολή, η πόλη κατοικούνταν από Αχαιούς.
Έξω από το φάσμα του μύθου, η πόλη της Ελίκης ακολούθησε σταθερά ανοδική πορεία εξέλιξης από την στιγμή της ίδρυσής της. Κατείχε έναν από τους σπουδαιότερους ναούς λατρείας του θεού της θάλασσας, ο οποίος εκεί αποκαλούνταν «Ελικώνιος Ποσειδώνας». Λόγω του μεγαλοπρεπούς αυτού ναού, ο οποίος φιλοξενούσε εντός του ένα άγαλμα υπερφυσικών διαστάσεων, έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα λατρείας του, με επισκέπτες από όλο τον ελλαδικό χώρο.
Η ύπαρξη του ναού, καθώς και η συμμετοχή της στην Αχαϊκή Δωδεκάπολη (ένωση δώδεκα πόλεων της αρχαίας Αχαΐας), οδήγησαν στο να γίνει το σημαντικότερο θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο ολόκληρης της Πελοποννήσου. Απέκτησε πλούτο και μπόρεσε μέχρι και να κόψει τα δικά της νομίσματα και να ιδρύσει αποικίες στην Νότια Ιταλία και την Μικρά Ασία.
Οι καλές της μέρες, όμως, θα τελείωναν ξαφνικά. Λέγεται, ότι κάποιες μέρες πριν την καταστροφή, γιγάντιες στήλες φωτιάς εμφανίστηκαν γύρω απ’ την πόλη. Όλα τα ζώα της έφυγαν και ανέβηκαν στην ακρόπολή της, την Κερύνεια. Μια χειμωνιάτικη μέρα του 373 π.Χ., η γη άρχισε να σείεται. Η θάλασσα άρχισε να φουσκώνει. Ένας φοβερός σεισμός τράνταξε την περιοχή και ένα τεράστιο τσουνάμι κατάπιε ολόκληρη την πόλη.
Η Ελίκη καταποντίστηκε στην θάλασσα. Από πηγές μαθαίνουμε, ότι στάλθηκαν πλοία από τις άλλες πόλεις για να βοηθήσουν τους επιζώντες. Κανένας δεν βρέθηκε. Κανένας δεν επιβίωσε. Οι αρχαίοι έριξαν το φταίξιμο στους ίδιους τους κατοίκους της Ελίκης, οι οποίοι αρνήθηκαν ίσως να ασχοληθούν με κάποια θέματα που απασχολούσαν τις αποικίες τους και έτσι γνώρισαν την οργή και την κατάρα του θεού τους, του Ποσειδώνα.
Από και εκεί και πέρα, έχουν ειπωθεί πολλά ανά τους αιώνες για την καταποντισμένη πόλη. Επισκέπτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας και της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος και ο Παυσανίας, που επισκέφθηκαν την πόλη περίπου 150 χρόνια μετά την καταστροφή, έγραψαν ότι έβλεπαν ακόμα τις οροφές των κτηρίων της και το χέρι του αγάλματος του Ποσειδώνα, το οποίο δυσκόλευε τους ψαράδες να κάνουν τη δουλειά τους.
Λόγω, μάλλον, των περαιτέρω φυσικών διεργασιών στην περιοχή, η πόλη συνέχισε να καλύπτεται και να βυθίζεται, μέχρι την στιγμή που σταμάτησε να αναφέρεται στα γραπτά των διάφορων περιηγητών ή να μην φαίνεται πλέον μέσα από το νερό. Υπήρξαν άνθρωποι που υποστήριξαν επίσης, ότι από εκείνη εμπνεύστηκε ο Πλάτωνας την ιστορία της Ατλαντίδας.
Η πόλη ξεχάστηκε. Η μόνη μαρτυρία της ύπαρξής της, ήταν οι αρχαίες πηγές, με βάση τις οποίες γίνονταν ανά διαστήματα διάφορες έρευνες για την εύρεσή της. Ο γνωστός αρχαιολόγος Σπύρος Μαρινάτος είχε εκφράσει ότι είχε αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες στη διάρκεια αυτού του εγχειρήματος. Όπως, βέβαια, και αυτοί που το επιχείρησαν μετά από αυτόν.
Μετά από τόσους αιώνες αναζήτησής της, η πόλη ανακαλύφθηκε τελικά το 2004, όταν ήρθαν στο φως θεμέλια ναού. Ενός ναού, που πλέον ταυτίζεται με την Γεωμετρική και Αρχαϊκή φάση του ναού του Ελικώνιου Ποσειδώνα. Ένα στρώμα καταστροφής, με κεραμίδες στέγης, χρονολογήθηκαν και αντιστοιχούν με την χρονολογία του τρομερού καταποντισμού. Η άλλοτε χαμένη Ελίκη, επιτέλους εμφανίστηκε και μέχρι σήμερα συνεχίζει να προσφέρει μέσω των ανασκαφών πολύτιμες πληροφορίες και ευρήματα.
Βιβλιογραφία:
