Το όνειρο της εξουσίας είναι να απαγορευτεί πλήρως η ανωνυμία στα social media. Έτσι θα γνωρίζει ανά πάσα ώρα τι σκέπτεται ο κάθε ένας από εμάς και τι ψηφίζει. Σε χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν και η Ρωσία, είναι ευκολάκι. Με ένα νόμο και ένα άρθρο. Στην Δύση αντιστεκόμαστε ακόμη. Η συζήτηση ξεκίνησε με την προστασία των ανηλίκων και επεκτείνεται σε πιο extreme καταστάσεις, όπως η πλήρης ταυτοποίηση των χρηστών. Πρόβλεψη: Αυτό με τους ανήλικους θα περάσει. Σειρά μετά έχουμε οι ενήλικες.
Ότι υπάρχει πρόβλημα στο διαδίκτυο είναι γνωστό. Έχοντας πέσει ο ίδιος προσωπικά θέμα αρκετών fake news και δυσφημιστικών σχολίων, θα ήταν εύκολο να ζητάω το κεφάλι των αμαρτωλών επί πίνακι. Και ανθρώπινο σε ένα μεγάλο βαθμό. Όταν γίνεσαι ο αποδέκτης κακοποιητικών συμπεριφορών, σκέφτεσαι τα παιδιά σου στο σχολείο, την σύζυγό σου στο χώρο εργασίας της. Ξέρεις ότι αυτό που γίνεται έχει αυτόν τον σκοπό, την ηθική σου εξόντωση. Λογικό και ανθρώπινο, λοιπόν, είναι να θέλεις εκείνη την ώρα να σκοτώσεις τους μακελάρηδες που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολογίου.
Ας σκεφτούμε, όμως, τις επιπτώσεις της κατάργησης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Στην πραγματικότητα θα έχει καταργηθεί η ιδιωτικότητα. Το κράτος θα ξέρει με σιγουριά τι σκεπτόμαστε και τι κάνουμε. Και σήμερα ξέρει, αλλά η ταυτοποίηση απαιτεί χρόνο και διαδικασίες που θα πρέπει να γίνουν για έναν - έναν ξεχωριστά. Και τόσος χρόνος και τόσοι πόροι που απαιτούνται δεν υπάρχουν. Αν καταργηθεί η ανωνυμία τα πάντα θα είναι στο πιάτο τους με το πάτημα ενός κουμπιού. Τι σκέφτεται κάποιος σήμερα, τι σκεφτότανε για το ίδιο θέμα πριν ένα ή πέντε χρόνια, τι θα ψηφίσει αύριο. Αν το σκεφτούμε καλά είναι εφιαλτικό. Με τα σύγχρονα εργαλεία που υπάρχουν με την τεχνητή νοημοσύνη, όταν μπαίνουν στο μυαλό μας θα είναι σε θέση και να το κατευθύνουν.
Και οι ανήλικοι; Πιστεύουμε ότι αυτό είναι ένα καλό επιχείρημα από την πλευρά του κράτους. Ποιος μπορεί να αρνηθεί την προστασία των ανηλίκων; Από την άλλη πλευρά, οι ανήλικοι είναι δουλειά των γονέων τους και όχι του κράτους. Το κράτος αναλαμβάνει μόνο όταν οι γονείς βρίσκονται σε προφανή αδυναμία να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό εκθέτει τους ίδιους τους γονείς που το δέχονται αδιαμαρτύρητα. Και επιπλέον, αν θέλει κάποιος να παρακάμψει μια απαγόρευση, θα το κάνει. Αλλά είπαμε. Ποιος μπορεί να πει όχι σε αυτό το μέτρο; Ενώ αν έμενε στην ευθύνη των γονέων για τις πράξεις των ανήλικων τέκνων τους, το οποίο και ισχύει έτσι ή αλλιώς, εκεί να βλέπατε αντιδράσεις. Στην εφαρμογή του νόμου δηλαδή. Οπότε, αν ήθελαν θα έβαζαν τάξη. Όπως συμβαίνει και με τις παράνομες δράσεις χρηστών. Όταν απευθυνθεί κάποιος στην αστυνομία για να βρει τον υβριστή του, θα τον βρει…
Η συζήτηση που γίνεται για το διαδίκτυο δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Γίνεται και στη Γαλλία και παλιότερα στη Γερμανία. Δεν έχω αμφιβολία ότι στο τέλος θα κερδίσει το κράτος, όπως και στο θέμα της κατάργησης των μετρητών. Η Ελευθερία θα είναι σε λίγο καιρό το ζητούμενο. Και το αστείο είναι ότι όλα γίνονται σήμερα στο όνομά της. Και στο όνομα της ευνομίας και της ευταξίας. Ή αλλιώς ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.
Θανάσης Μαυρίδης
