Ξένη λογοτεχνία – Νέες κυκλοφορίες
Όταν τα κοτόπουλα τραγουδούν – Lucie Rico
Μτφρ. Μαρία Γυπαράκη
Εκδόσεις Στιλβή
Σελ. 288
Η Λουσί Ρικό γράφει με ακρίβεια, ψυχραιμία και πλήρη επίγνωση του πόνου που προκαλεί. Στο αλλόκοτα τρυφερό και βαθιά ωμό αυτό μυθιστόρημα, η γραφή μετατρέπεται σε πράξη βίας και η βία σε αφήγηση. Η Πολ, χορτοφάγος κρεοπώλισσα, συνθέτει βιογραφίες για τα κοτόπουλα που σκοτώνει, προσφέροντάς τους μια ύστατη, ειρωνικά ανθρώπινη αξιοπρέπεια πριν καταλήξουν στο πιάτο των καταναλωτών. Οι πελάτες μαζί με κρέας καταναλώνουν ιστορίες, χαρακτήρες, προσωπικότητες.
Το αποτέλεσμα είναι μια δηλητηριώδης αλληγορία για την κατανάλωση, τη λογοτεχνία και τη δυτική ηθική, όπου το γελοίο συνυπάρχει με το εφιαλτικό και το χιούμορ γίνεται όχημα ωμότητας. Η Ρικό δεν χαρίζεται στον αναγνώστη και τον αναγκάζει να λερωθεί, να γελάσει αμήχανα, να αναγνωρίσει τη συνενοχή του. Με αυτό το βιβλίο επιβεβαιώνει τη φήμη της ως μιας από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας, ικανής να συνθλίβει με τρυφερότητα και να μετατρέπει την αφήγηση σε ηθικό πεδίο μάχης.
Ο Μεγάλος Ρέι – Michael Kimball
Μτφρ. Άκης Παπαντώνης
Εκδόσεις Κίχλη
Σελ. 240
Ένα μυθιστόρημα για το βάρος που αφήνουν πίσω τους οι γονείς και για το πόσο δύσκολα αυτό αποτινάζεται, ακόμη κι όταν ο θάνατος μοιάζει να έχει κλείσει τον λογαριασμό. Ο Ντάνι αφηγείται τη ζωή και τον θάνατο του πατέρα του, του ογκώδους και καταπιεστικού Μεγάλου Ρέι, μέσα από αποσπασματικές, κοφτές εγγραφές, σαν να προσπαθεί να βάλει τάξη σε μια μνήμη που αντιστέκεται στη συμφιλίωση. Οι αναμνήσεις ξεπηδούν άτακτα: η βία, η ενοχή, η συνενοχή, αλλά και μια παράδοξη, επίμονη αγάπη.
Με όπλο το σκοτεινό χιούμορ και μια αφοπλιστική ειλικρίνεια, ο Κίμπαλ μιλά για την κακοποίηση, τη συγχώρεση και την αμφιθυμία των οικογενειακών δεσμών χωρίς εξωραϊσμούς ή συναισθηματικούς εκβιασμούς. Το τραύμα αφηγείται και μέσα από την αφήγηση γίνεται κάπως πιο ανεκτό. Ένα βιβλίο σκληρό και τρυφερό ταυτόχρονα, που τολμά να γελά εκεί όπου πονά περισσότερο και αποδεικνύει πόσο ανθεκτική, αλλά και πόσο επικίνδυνη, μπορεί να αποδειχθεί η οικογενειακή κληρονομιά.
Το φως της καρδιάς – Μπάνου Μουστάκ
Μτφρ. Ιφιγένεια Ντούμη
Εκδόσεις Καστανιώτης
Σελ. 370
Δώδεκα διηγήματα, απλωμένα σε τρεις δεκαετίες γραφής, συνθέτουν ένα βιβλίο σπάνιας ηθικής καθαρότητας και αφηγηματικής δύναμης. Η Μπάνου Μουστάκ καταγράφει τη ζωή γυναικών και κοριτσιών στις μουσουλμανικές κοινότητες της νότιας Ινδίας χωρίς εξωτισμούς, διδακτισμό ή εύκολες συγκινήσεις. Με βλέμμα εσωτερικό και βαθιά ανθρώπινο, φωτίζει τις μικρές και μεγάλες εντάσεις της οικογενειακής ζωής, τις σιωπηλές αντιστάσεις, τις καθημερινές ταπεινώσεις και τη βία που ασκούν οι κοινωνικές ιεραρχίες, οι κάστες και η θρησκεία.
Η γλώσσα της είναι δημώδης, πληθωρική, συχνά διαποτισμένη από λεπτό, υπόγειο χιούμορ, ενώ οι ήρωές της -μάνες, γιαγιάδες, παιδιά, σύζυγοι- αποκτούν υπόσταση όχι ως σύμβολα, αλλά ως ζωντανές φωνές μιας συλλογικής εμπειρίας. Το Φως της καρδιάς, τιμημένο με το Διεθνές Βραβείο Booker 2025, είναι λογοτεχνία που γεννιέται από τη βιωμένη πραγματικότητα και επιστρέφει ως πράξη ευθύνης, μνήμης και αξιοπρέπειας. Ένα βιβλίο που διαβάζεται ήσυχα, αλλά αφήνει βαθύ και επίμονο αποτύπωμα.
Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο – Χαρούκι Μουρακάμι
Μτφρ. Χρήστος Καψάλης
Εκδόσεις Ψυχογιός
Σελ. 256
Ο Μουρακάμι γράφει για το τρέξιμο όπως γράφει για τη ζωή: με απλότητα που κρύβει πειθαρχία, επιμονή και βάθος. Σε αυτό το υβριδικό απομνημόνευμα (ημερολόγιο προπόνησης, ταξιδιωτικό χρονικό και στοχασμό) αφηγείται πώς η αντοχή, η επανάληψη και η μοναχικότητα του τρεξίματος διαμόρφωσαν όχι μόνο το σώμα του, αλλά και τη συγγραφική του φωνή. Το τρέξιμο δεν παρουσιάζεται ως άθλος ή αυτοβελτίωση, αλλά ως καθημερινή άσκηση χαρακτήρα: ένας τρόπος να μετριέται ο χρόνος, να οργανώνεται η σκέψη, να αντέχεται η σιωπή.
Από τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης μέχρι τις ήσυχες διαδρομές στο Τόκιο και τις αναμνήσεις από την απόφαση να εγκαταλείψει το μπαρ του για να γίνει συγγραφέας, το βιβλίο ξεδιπλώνεται σαν ένας χαμηλόφωνος ύμνος στην πειθαρχία και τη διάρκεια. Αστείο και φιλοσοφικό, προσωπικό χωρίς ίχνος αυταρέσκειας, το Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο φωτίζει τον εσωτερικό μηχανισμό ενός συγγραφέα που πιστεύει βαθιά στη δύναμη της συνέπειας, στο γράψιμο, στο τρέξιμο, στη ζωή.
Βούτυρο – Ασάκο Γιούζουκι
Μτφρ. Άννα Παπασταύρου
Εκδόσεις Πατάκης
Σελ. 574
Ένα μυθιστόρημα που ξεκινά ως true crime και εξελίσσεται σε ανελέητη κοινωνική ακτινογραφία. Η Μανάκο Κάτζιι, καταδικασμένη για τη δολοφονία τριών ανδρών, μετατρέπεται από αντικείμενο δημόσιας φρίκης σε αίνιγμα: μια γυναίκα που φέρεται να σαγήνευσε τα θύματά της όχι με το σώμα, αλλά με το φαγητό. Όταν η δημοσιογράφος Ρίκα Ματσίντα της ζητά μια συνταγή, ανοίγει μια σχέση εξουσίας, επιθυμίας και ταύτισης που περνά μέσα από την κουζίνα, το σώμα και τη ντροπή.
Η Ασάκο Γιούζουκι χρησιμοποιεί τη γαστρονομία ως πολιτική γλώσσα. Το φαγητό γίνεται ενοχή, παρηγοριά, απόλαυση και τιμωρία, ενώ το γυναικείο σώμα μετριέται, σχολιάζεται και ελέγχεται διαρκώς. Εμπνευσμένο από την πραγματική υπόθεση της Κανάε Κιτζίμα, το Βούτυρο ξεσκεπάζει τον βαθύ μισογυνισμό της σύγχρονης Ιαπωνίας και συνδέει την υπερφαγία με το τραύμα, την κοινωνική βία και την ανάγκη για ορατότητα. Ένα εκτενές, προκλητικό και απολύτως εθιστικό μυθιστόρημα, που διαβάζεται σαν πλούσιο γεύμα και αφήνει βαρύ αποτύπωμα.
*Ο Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης είναι συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας
