Στην μακρινή Περσία των μεσαιωνικών χρόνων, φτιαχνόταν ένα ιδιαίτερο γλυκό. Μια μείξη από αλεύρι, βούτυρο και ζάχαρη. Μια συνταγή, που συνεχίζει να υπάρχει και να ακολουθείται μέχρι σήμερα.
Από αυτόν τον συνδυασμό υλικών, παρασκευάζονταν τα μεσαιωνικά ανατολίτικα μπισκότα. Από την Περσία, η συνταγή και η ονομασία τους, πέρασε μέσα από τους δρόμους του εμπορίου και των πολλαπλών πολιτισμικών επαφών, σε όλη την Μέση Ανατολή.
Στα αραβικά, το γλύκισμα αυτό λεγόταν «qurabiya». Το qurabiya, λοιπόν, εξαπλώθηκε στη συνέχεια και παραπέρα, προς τα δυτικά. Υιοθετήθηκε από τους πολίτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και μεταφράσθηκε στα τούρκικα ως «kurabiye». Οι δύο λέξεις «kuru» και «biye», σημαίνουν «ξηρό μπισκότο».
Από τα οθωμανικά παλάτια και τις πλούσιες κουζίνες της αυτοκρατορίας, το γλυκό έφτασε μέχρι τα Βαλκάνια και την Ελλάδα και έγινε ο γνωστός σε όλους μας πλέον «κουραμπιές». Σε κάθε περιοχή όπου κατέληξε ο κουραμπιές, δημιουργήθηκαν διάφορες παραλλαγές και προστέθηκαν επιπλέον γευστικά υλικά.
Η παρουσία του ελληνικού κουραμπιέ φαίνεται να γίνεται πιο συστηματική κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, ίσως όταν διάφορες οικογένειες στην Καππαδοκία, στην Σμύρνη, την Μακεδονία και την Ήπειρο, άρχισαν να παρασκευάζουν το γλυκό συχνότερα και να το κάνουν «δικό» τους.
Δεν ήταν, όμως, μέχρι το τραγικό γεγονός της Μικρασιατικής Καταστροφής, που οι διάφορες συνταγές της κουζίνας της Ανατολής επηρέασαν την κουζίνα της Ελλάδας. Μετά το 1922, πρόσφυγες όχι μόνο από τα παράλια, αλλά από ολόκληρη την Μικρά Ασία μετέβησαν στα ελληνικά εδάφη, εγκαταλείποντας τις εστίες τους.
Συγκεκριμένα, οι κάτοικοι μιας πόλης στην Καππαδοκία, της Καρβάλης, αφού έφυγαν από τα βάθη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, εγκαταστάθηκαν τελικά στην περιοχή της Καβάλας. Εκεί, το 1924, ίδρυσαν μια άλλη πόλη, την Νέα Καρβάλη. Αυτοί μάλλον είναι οι άνθρωποι, που έφεραν στην χώρα την βασική συνταγή των κουραμπιέδων που διατηρείται (ενίοτε με παραλλαγές) μέχρι σήμερα και χαρακτηρίζεται πλέον ως η ελληνική εκδοχή.
Στα χριστουγεννιάτικα τραπέζια, συνηθίζεται να μαγειρεύονται εδέσματα πλούσια, γιορτινά, ασυνήθιστα. Πιάτα και γλυκά που θέλουν να ξεχωρίσουν αυτές τις γιορτές από τις υπόλοιπες μέσα στον χρόνο. Έτσι, μαζί με τα λίγο αρχαιότερα μελομακάρονα, καθιερώθηκε οι κουραμπιέδες να συμβολίζουν το Δωδεκαήμερο.
Από τις κουζίνες της Περσίας, της Αραβίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τα μπισκότα πασπαλισμένα με την ζάχαρη άχνη που πέφτει πάνω τους σαν το κατάλευκο χιόνι, έφτασαν στα Βαλκάνια και την Ελλάδα. Ο κουραμπιές συνεχίζει να υπάρχει και να εμφανίζεται κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα, διατηρώντας την εκλεπτυσμένη θέση του στα τραπέζια της Ανατολικής Μεσογείου εδώ και αιώνες…
Βιβλιογραφία:
