Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε τι στο καλό περιλαμβάνει το οικονομικό σχέδιο του Αλέξη Τσίπρα για την «αναδιανομή» από τους υπερπλούσιους και τις επιχειρήσεις στους «φτωχούς» είναι να μιλήσει, και σχετικά σύντομα, ο κ. Γιώργος Χουλιαράκης.

Ένα είναι σίγουρο: όταν πρόκειται να «θάψουν» νίκες που καταγράφει αυτή η χώρα, οι προοδευτικάριοι της καφενειακής αντιπολίτευσης είναι πάντοτε ενωμένοι. Τουλάχιστον το ΚΚΕ, που έκανε ό,τι μπορούσε και ό,τι δεν έφθαναν οι «αλεπούδες» του ΠΑΜΕ και των «πράσινων» συνεργατών του το ‘βαλε στην πρώτη σελίδα: «Σαν ευρωπαϊκό… «παράδειγμα προς μίμηση» παρουσιάστηκε χθες στις Βρυξέλλες από την κυβέρνηση και αξιωματούχους της ΕΕ η «Κοινωνική Συμφωνία» για την καθήλωση των μισθών, σε εκδήλωση με ομιλητή τον πρωθυπουργό και με τη συμμετοχή της υπουργού της εργοδοσίας»

Περιμέναμε από το νέο κόμμα Τσίπρα κάποια φρεσκάδα. Έστω μια κακόγουστη αντιγραφή της Οκάσιο Κορτέζ και του Μαμντάνι, μια εισαγωγή της αμερικανικής σοσιαλιστικής πόζας με καλύτερο TikTok και χειρότερο περιεχόμενο. Τελικά ούτε αυτό. Ακούσαμε πάλι για πισίνες, κότερα, μεγάλα αυτοκίνητα, μερίσματα και «υπερπλούτο». Το χρονοντούλαπο της ιστορίας ζητά πίσω τις ιδέες του.

O πρόεδρος Σωκράτης πιέζεται για παραίτηση. Πολάκης, Παππάς και Δούρου ψάχνουν 70 υπογραφές μελών της Κεντρικής Επιτροπής για να αποφασίσουν να κατέβουν αυτόνομα στις εκλογές. Στόχος τους; Να εμφανιστούν στη ΔΕΘ ως κόμμα. Το επόμενο σχέδιο ακούει στο όνομα «έκτακτο συνέδριο». Το οποίο θα ανοίξει τις διαδικασίες διαδοχής και θα «κλείσει» την απορρόφηση του ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέξη. Σακελλαρίδης, Κοτζιάς, Βαρουφάκης το συζητούν για κοινή κάθοδο στις εκλογές…

«ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είναι τοξικά κόμματα στην ελληνική κοινωνία και πρέπει να αυτοδιαλυθούν». Τάδε έφη ο συγγραφέας/συντονιστής του «μανιφέστου Τσίπρα», πολιτικός επιστήμονας Γιώργος Σιακαντάρης. Ο εν λόγω, ως δημόσιο πρόσωπο πλέον, έχει δεχθεί έντονη κριτική.

Oι δημοσκοπήσεις του πρώτου κύκλου δώδεκα ερευνών μετά την ίδρυση των κομμάτων Α. Τσίπρα και Μ. Καρυστιανού ολοκληρώθηκαν και μάλιστα έχουν εμφανιστεί ήδη μία, δύο ακόμα, ενώ περιμένουμε κι άλλες. Τα συμπεράσματα έχουν συζητηθεί εκτενώς. Η ΝΔ εμφανίζεται σταθερή στο 29%-30%, ο ΕΛ.Α.Σ βρέθηκε άνετα στην 2η θέση με 15%-15,5% και μάλλον παρουσιάζει κάποια δυναμική, ενώ το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του και να δει τις άμυνές του.

Ο Α. Τσίπρας έστειλε ένα μήνυμα στον Ν. Ανδρουλάκη. Αν εσύ υπόσχεσαι πέντε πράγματα, εγώ αμέσως μετά μπορώ να υποσχεθώ οκτώ. Στις υποσχέσεις είμαι μακράν ο καλύτερος, άλλωστε έτσι έγινα και πρωθυπουργός. Και για να το συμπληρώσω εγώ το όλο σκηνικό, να πω ότι μεταξύ παροχολογίας και εξαπάτησης η διαφορά είναι πολύ μικρή και ο Τσίπρας την καλύπτει με μαεστρία. Έχει διδακτορικό επιπέδου Χάρβαρντ. Ίσως αυτός να αντιλήφθηκε πως με ανοησίες δεν πρόκειται να ξαναγίνει πρωθυπουργός και να θέλει να παίξει αλλιώς το παιχνίδι. Προσοχή σε αυτό το «ίσως». Η ψυχή ενός σάπιου παραμένει σάπια.   

Αν το πρόβλημα της χώρας λυνότανε με την αύξηση της φορολογίας στα μερίσματα, θα το είχαμε λύσει εδώ και χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι εξακολουθούν οι επενδύσεις στη χώρα να είναι χαμηλότερες από τον μέσο όρο της Ευρώπης. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι εμείς οι πολίτες δεν πρόκειται να αυξήσουμε την αγοραστική μας δύναμη. Όσα δωρεάν εισιτήρια και αν μας δώσουν για τα αστικά λεωφορεία και όσες πλατφόρμες κι αν έχουμε στη διάθεσή μας για να μαθαίνουμε ποιος πουλάει πιο φθηνά το μαρούλι. Περάσαμε μία χρεοκοπία και δεν μάθαμε κάτι…

H πρόταση του κόμματος Τσίπρα για τριπλασιασμό της φορολογίας στα μερίσματα των εταιρειών, μπορεί στο μυαλό των εμπνευστών της να υπόσχεται περισσότερα κρατικά έσοδα. Ωστόσο, θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε φυγή κεφαλαίων, σε ανεργία και στην τελική γραμμή σε πολύ χαμηλότερα έσοδα για το δημόσιο. Πρόκειται ξεκάθαρα περί πρότασης επενδυτικού «μποϊκοτάζ».

Σε πρώτη ανάγνωση, η καθαρά συμβιβαστική για τις ΗΠΑ συμφωνία είναι αποτέλεσμα της επικέντρωσης του Τραμπ στα άμεσα αποτελέσματα (πετρέλαιο, χρηματιστήρια, πίεση και υποσχέσεις επενδύσεων από Κατάρ).

Όποιος δεν τα πήγε καλά εργασιακά, επαγγελματικά ή επιχειρηματικά τα τελευταία χρόνια, δύσκολα θα τα πάει καλύτερα στο μέλλον κάνοντας ακριβώς τα ίδια πράγματα. Ίσως χρειάζεται να αλλάξει αντικείμενο ή τρόπο προσέγγισης. Το αναφέρω αυτό γιατί παρατηρώ μια διάχυτη γκρίνια πως τα πράγματα δεν πάνε καλά στην οικονομία, παρά την ευημερία των αριθμών. Είναι σαν να υποστηρίζει κάποιος ότι μια ποδοσφαιρική ομάδα τα πηγαίνει χάλια, ενώ προηγείται στη βαθμολογία με μεγάλη διαφορά από τη δεύτερη. Η γκρίνια, βέβαια, έχει βάση. Μια σημαντική κατηγορία επαγγελματιών δεν τα πηγαίνει καλά.

Ετεροχρονισμένο κατά λίγες μέρες, αλλά ενδιαφέρον. Ξέρετε ότι δεν είμαι από τους υποστηρικτές του Κώστα Καραμανλή. Μήτε της τραγικής πρωθυπουργικής του θητείας, ούτε της μετέπειτα δεκαπεντάχρονης μούγκας του εν μέσω χρεωκοπίας, ούτε της ύστερης (σημερινής) επικριτικής του λογοδιάρροιας. Πλην συμπαθάτε με, η ομιλία που έκανε στους απόφοιτους του Αριστοτέλειου κολεγίου, ούτε με χάλασε ούτε με προβλημάτισε. Καθότι έκατσα και την διάβασα ολόκληρη μετά τον ντόρο που ξεσηκώθηκε. Και αυτά τα περί «αιχμών» εναντίον του Μητσοτάκη, τα θεωρώ το λιγότερο υπερβολές.

Ύστερα από περισσότερες από εκατό ημέρες στρατιωτικής έντασης, απειλών και αμοιβαίας επίδειξης ισχύος στη Μέση Ανατολή, η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι ποιος νίκησε. Είναι γιατί όλοι κατέληξαν να αποδεχθούν κάτι που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαν απαράδεκτο. Κι όμως, η συμφωνία υπογράφηκε. Όχι επειδή οι διαφορές εξαφανίστηκαν. Αλλά επειδή όλες οι πλευρές βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια πραγματικότητα που περιόρισε τις επιλογές τους. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της γεωπολιτικής αναγκαιότητας. Πίσω από τη συμφωνία βρίσκεται μια πραγματικότητα.

Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν εκτεταμένη και πολυπληθής. Έτσι, οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, ζούσαν μέσα στις ανέσεις, την χλιδή και την πολυτέλεια. Έχτιζαν αμφιθέατρα, ιπποδρόμους, ναούς, αγορές και μνημεία. Επίσης, έχτιζε ο καθένας ένα ολόδικό του αυτοκρατορικό παλάτι και επιπλέον εξοχικά.