«ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είναι τοξικά κόμματα στην ελληνική κοινωνία και πρέπει να αυτοδιαλυθούν». Τάδε έφη ο συγγραφέας/συντονιστής του «μανιφέστου Τσίπρα», πολιτικός επιστήμονας Γιώργος Σιακαντάρης.
Ο εν λόγω, ως δημόσιο πρόσωπο πλέον, έχει δεχθεί έντονη κριτική. Του καταλογίζουν ιδεολογική μετάβαση από την εκσυγχρονιστική σοσιαλδημοκρατία στο λαϊκιστικό στρατόπεδο Τσίπρα. Δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτό. Οιοσδήποτε δικαιούται, σε όποια ηλικία και με το όποιο επιστημονικό υπόβαθρο, κάποια στιγμή να δει το - δικό του - φως το αληθινόν.
Όμως κρίνεται για τις πολιτικές του θέσεις, όταν τα επιχειρήματα που εφευρίσκει ως όπλο υπεράσπισης του νέου ηγεμόνος του ιδιωτικού κόμματος, αντιστρατεύονται την ίδια την επιστήμη που σπούδασε και θεραπεύει.
Και η επιστήμη του μας διδάσκει ότι τοξικά είναι αυτά τα κόμματα: Που δημιουργούν πόλωση και μίσος. Που διχάζουν την κοινωνία με το διαζευκτικό « ή εμείς οι αυτοί», όπως έκανε ο… μη τοξικός ηγέτης τον οποίο συνδράμει.
Που χρησιμοποιούν προσβολές και μίσος αντί επιχειρημάτων. Που καλλιεργούν πόλωση παρουσιάζοντας τους αντιπάλους ως εχθρούς, δαιμονοποιώντας τους και δαιμονολογώντας εναντίον τους.
Όπως π.χ. να τους χαρακτηρίζουν «Πινοσέτ», «Ολανδρέου», «Τρόικα εσωτερικού», «προδότες της λαϊκής θέλησης» (όχι δεν αναφερόμαστε στο δημοψήφισμα»), «ξεπουλητές της χώρας», «εντολοδόχους των δανειστών», «Μερκελιστές», κ.α. Ποιος τα εκτόξευε αυτά; Μα ο… μη τοξικός ηγέτης.
Τοξικά είναι τα κόμματα που δημιουργούν κλίμα έντασης στους κόλπους της κοινωνίας, και αμέσως ή εμμέσως υποθάλπουν βιαιότητες («θα σας πάρουν με τις πέτρες», «δεν θα ξέρετε που να κρυφτείτε», «τι κακό έχει μια μολότοφ;» (μπα τίποτα, μόνο κάποιους νεκρούς στη Μαρφίν), «στα τέσσερα» (ο συγκυβερνήτης), κ.α.
Και οι οπαδοί στα social media και τα επαρχιακά καφενεία να εκμέσουν κατηγορίες περί «δωσίλογων», «γερμανοτσολιάδων», «προδοτών», «νενέκων» και «ανθελλήνων», και να μην τους αποδοκιμάζει ο… μη τοξικός αρχηγός.
Και στην συνέχεια όταν ο «Κούλης» έγινε πρωθυπουργός, να ωρύονται εντεταλμένα troll δεδομένης κομματικής ταύτισης, στα social media περί «παιδεραστών». Και να αφήνουν υπόνοιες για σωματεμπορία ασυνόδευτων ανηλίκων από τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό της χώρας, αναρτώντας hashtag στο τότε twitter με το ερώτημα: «Μητσοτάκη που είναι τα παιδιά;».
Τοξικά είναι επίσης τα κόμματα που προωθούν ψέματα για να ενοχοποιούν αντιπάλους. Όπως αυτά που στήνουν δικαστικό υπερθέαμα με 10 κάλπες στη Βουλή για να ενοχοποιήσουν και να σπιλώσουν αντιπάλους. Και με απώτατο στόχο να τους σύρουν στις εκλογές πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, ηθικά στιγματισμένους. Εκλογές που το ολοκαύτωμα του Ματιού ακύρωσε.
Ποιος δηλητηρίασε επί 15ετίαν την πολιτική ζωή; Ποιος παράλληλα κοροϊδεύει τον λαό, όπως για το περίφημο πακέτο των 37 δισ. που άφησε, λέει, και έχει πείσει τους πολίτες ότι είναι ζεστό χρήμα στο δημόσιο ταμείο, το οποίο συγκεντρώθηκε από ανάπτυξη, νοικοκυροσύνη, ικανότητα, και χρηστή διοίκηση;
Και το οποίο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, οχτώ χρόνια τώρα, δεν ενδιαφέρθηκαν να απογυμνώσουν. Να γνωστοποιήσουν ότι αυτά τα χρήματα προέρχονται από το δάνειο του ΕSΜ (3ο μνημόνιο), από έκδοση ομολόγων, και από την υποχρεωτική συγκέντρωση των αποθεματικών των δημόσιων Οργανισμών, σε λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος (ως προς το τελευταίο: λεφτά που προϋπήρχαν στο δημόσιο, τα μετέφερε σε άλλο λογαριασμό και τα παρουσιάζει ως φρέσκο χρήμα - τμήμα του πακέτου των 37 δισ.!).
Και να προπαγανδίζουν ψευδόμενοι οι Συριζαίοι (όσοι είχαν καταλάβει τι ήταν αυτά τα 37 δισ.), και με τον Πολάκη προεξάρχοντα, να κατηγορεί το κόμμα του ότι κακώς άφησε… τόσα πολλά!
Αν η τοξικότητα ήταν αξιολογικό στοιχείο ύπαρξης πολιτικών σχηματισμών και προσώπων, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας θα έπρεπε να έχουν δύσει ως πολιτικές οντότητες. Αλλά αυτό πάει ανάλογα και με τον λαό…
