Ο Α. Τσίπρας έστειλε ένα μήνυμα στον Ν. Ανδρουλάκη. Αν εσύ υπόσχεσαι πέντε πράγματα, εγώ αμέσως μετά μπορώ να υποσχεθώ οκτώ. Στις υποσχέσεις είμαι μακράν ο καλύτερος, άλλωστε έτσι έγινα και πρωθυπουργός.
Και για να το συμπληρώσω εγώ το όλο σκηνικό, να πω ότι μεταξύ παροχολογίας και εξαπάτησης η διαφορά είναι πολύ μικρή και ο Τσίπρας την καλύπτει με μαεστρία. Έχει διδακτορικό επιπέδου Χάρβαρντ.
Ίσως αυτός να αντιλήφθηκε πως με ανοησίες δεν πρόκειται να ξαναγίνει πρωθυπουργός και να θέλει να παίξει αλλιώς το παιχνίδι. Προσοχή σε αυτό το «ίσως». Όμως οι συνεργάτες του, πολιτικά άπειροι και παντελώς άσχετοι, με τον ζήλο του νεοφώτιστου παρελαύνοντας από τα κανάλια, κάνουν ένα διαγωνισμό σε υποσχέσεις, παροχές που όλες καταλήγουν στη γνωστή κασέτα της Αριστεράς για τη φορολόγηση του πλούτου.
Προχθές, ένας σύντροφος νεοΕλασίτης, απείλησε με ανηλεές φοροκυνηγητό όσους διάγουν υπερ—πολυτελή διαβίωση. Στο ερώτημα των συνομιλητών του - που τον πήραν στα σοβαρά αντί να τον ταράξουν στο δούλεμα - πώς ορίζει τον υπερ - πολυτελή βίο, ο δυστυχής άρχισε να τραυλίζει. Το μαρξιστικό μυαλό του θόλωσε και τελικά προκάλεσε τη θυμηδία των δημοσιογράφων και των άλλων προσκεκλημένων στην εκπομπή, όταν κλήθηκε να ποσοτικοποιήσει το εν λόγω μέτρο. Μάλιστα, η δημοσιογράφος του υπενθύμισε πως ο μεγάλος πλούτος ήδη φορολογείται, επιτείνοντας έτσι τη σύγχυση στον ριζοσπάστη αριστερό, συνεργάτη του Α. Τσίπρα.
Για να γίνει πιο πειστικός ο λόγος του κατένειμε και τη σοδειά της φορολόγησης της υπερ - πολυτελούς διαβίωσης. Θα πάει στους μισθούς των εκπαιδευτικών και των νοσοκομειακών γιατρών. Φυσικά, αυτό θα συμβεί την πρώτη χρονιά. Τη δεύτερη χρονιά τα υπερπολυτελή σκάφη θα αλλάξουν σημαία και τα ακριβά αυτοκίνητα των 3.000 κυβικών θα σηκώσουν όλο το βάρος της φορολογικής επανάστασης του συντρόφου. Μου θύμισε τη φορολογία όσων έχουν εισόδημα 900.000 ευρώ που πρότεινε ένας άλλος ζηλωτής σύντροφος.
Όμως υπάρχει και κάτι ακόμη καλύτερο. Η εκδοτική ναυαρχίδα της ΕΛΑΣ ανήγγειλε πως η κυβέρνηση του ριμπράντη ή Τζοκόντα θα αγοράσει τα κόκκινα δάνεια των νοικοκυριών από τα funds και θα τα πουλήσει στη συνέχεια στους καταχρεωμένους δανειολήπτες. ‘Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης αυτή η υπόσχεση είναι η αναβίωση του «δεν πληρώνω», στην εποχή του rebranding. Ουδείς θα πληρώνει τη δόση του δανείου του εμπρόθεσμα αν γνωρίζει πως, μόλις καταστεί ληξιπρόθεσμο, κάποια στιγμή θα κληθεί να το αγοράσει ίσως και στο 30% της αξίας του. Καθαρό κέρδος 70%.
Αν όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι που ξεφουρνίζουν αυτές τις ανοησίες δεν κινούνται με βάση ένα σατανικό σχέδιο να… υπονομεύσουν τον ριμπράντη, τότε του κάνουν σημαντική ζημία άθελά τους. Υπενθυμίζουν το κακό παρελθόν του που θέλει και ο ίδιος να ξεχάσει, άλλωστε για τον λόγο αυτό επινόησε και το rebranding. Υπάρχει όμως και το γνωστό γνωμικό του βάτραχου με τον σκορπιό, το οποίο υπενθυμίζει το αναλλοίωτο του DNA των ανθρώπων. Όσες εξωτερικές ανακαινίσεις και να γίνουν, η ψυχή ενός σάπιου παραμένει σάπια.
