Μετά τις συντριπτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, η θρησκευτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας έχει εξοντωθεί, ενώ έχει υποστεί σοβαρότατα πλήγματα το οπλοστάσιο, η αεράμυνα και τα κέντρα διοίκησης των «Φρουρών της Επανάστασης», κάτι που αποτελεί μια πρώτη σημαντική νίκη για ΗΠΑ και Ισραήλ. Όμως ακόμη το Ιράν διατηρεί τις δυνατότητες εκτόξευσης, υπό μορφή αντιποίνων, βαλλιστικών πυραύλων και drones.

Με τον πόλεμο σκοτώνονται άνθρωποι, νέοι, γέροι παιδιά, καταστρέφονται περιουσίες και υποδομές, γίνονται δυστυχείς οι πολλοί για να πλουτίζουν οι λίγοι. Ενώ με την ειρήνη υπάρχει ανάπτυξη, ευημερία, κοινωνικές παροχές, λεφτά για την παιδεία και όχι για το ΝΑΤΟ και τους εξοπλισμούς. Ουδείς υπολόγισε πόσα σχολεία θα κτίζαμε αν δεν αγοράζαμε τα Ραφάλ. Και πόσο νοσοκομεία, αν δεν παίρναμε τους Πάτριοτ. 

Η ιρανική αντεπίθεση δεν κατόρθωσε να διασπάσει τον αντίπαλο συνασπισμό. Αντίθετα, επιτάχυνε τη σύγκλιση Ισραήλ και αραβικών κρατών σε ένα κοινό, λειτουργικό αμυντικό μέτωπο, δημιουργώντας ακριβώς τη γεωπολιτική αναδιάταξη που η Τεχεράνη επί δεκαετίες επεδίωκε να αποτρέψει.

Για το Λούβρο, η σεζόν ήταν δύσκολη, γεμάτη σκάνδαλα, από την κλοπή των βασιλικών περιδέραιων και τιαρών, μια περίεργη απάτη με εισιτήρια, που προκάλεσε ζημιά δέκα εκατομμυρίων ευρώ, τις «καρατομήσεις» στη διοίκηση έως τις διαρροές νερού και τις απεργίες των εργαζομένων για τις συνθήκες εργασίας.

Ακούστε μια ωραία ιστορία: στην Αγγλία όπου βρέθηκα πρόσφατα για ένα συνέδριο, γνώρισα τον Έμλυν, τον εικοσάχρονο γιό μιας φίλης από το Ντέβον. Ο Έμλυν δεν πηγαίνει στο πανεπιστήμιο, αλλά έχει μια δουλειά ζηλευτή: είναι δοκιμαστής συστημάτων για τα αυτοκίνητα formula1 της McLaren!

Η Ελλάδα βρέθηκε και πάλι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και αντέδρασε ακαριαία στέλνοντας δυνάμεις στην Κύπρο αλλά και μια συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο, αγνοώντας τις τουρκικές αντιδράσεις που ήταν ούτως η άλλως ασήμαντες και παράλογες.

Η αρχική στρατηγική εκτίμηση σε δυτικά και περιφερειακά επιτελεία βασίστηκε στην παραδοχή ότι ένα περιορισμένο, ακριβές και χρονικά σύντομο πλήγμα κατά κρίσιμων ιρανικών υποδομών θα επανέφερε την αποτροπή. Η λογική αυτή στηριζόταν στη θεωρία της κλασικής αποτροπής: υψηλή ισχύς, περιορισμένη διάρκεια και ελεγχόμενη αποκλιμάκωση.