Μια βδομάδα στην πολιτική είναι αιωνιότητα. Και άρκεσε μόνο μια βδομάδα για να έρθουν ξανά τα πάνω, κάτω στη γειτονιά μας μετά το ξεδόντιασμα της Χαμάς στη Γάζα και τον πόλεμο των 12 ημερών του Ιουνίου.
Το Ιράν βομβαρδίζεται πάλι ανηλεώς, η ηγεσία του μας άφησε χρόνους, το Ισραήλ αποτελειώνει τα υπολείμματα της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, οι χώρες του Κόλπου βρίσκονται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών, η Κύπρος απειλείται.
Η Μέση Ανατολή φλέγεται και κανείς δεν ξέρει πότε και πώς θα αναδιαταχθεί καθώς μεταξύ άλλων κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το τέλος του πολέμου.
Ένα πάντως είναι σίγουρο. Ότι το μελλοντικό τοπίο στην περιοχή, δεν θα’ χει καμία σχέση με το σημερινό.
Η Ελλάδα βρέθηκε και πάλι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και αντέδρασε ακαριαία στέλνοντας δυνάμεις στην Κύπρο αλλά και μια συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο, αγνοώντας τις τουρκικές αντιδράσεις που ήταν ούτως η άλλως ασήμαντες και παράλογες καθώς η Τουρκία δεν ήταν καν συμβαλλόμενο μέρος στη συνθήκη των Παρισίων με την οποία τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.
Κι όλα αυτά παρά τις φωνές και υστερίες κάποιων γραφικών της αντιπολίτευσης, που είτε αντιτίθενται σε κάθε είδους εμπλοκή, είτε επαναλαμβάνουν αφόρητες κοινοτοπίες περί μη ανάμιξης της χώρας στον πόλεμο που μαίνεται. Λες και τους είπε κανείς το αντίθετο.
Φωτεινή εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ, που έδειξε απ΄την αρχή σοβαρή και θεσμική στάση, αν και υπάρχουν φωνές στο εσωτερικό του που θεοποιούν τον Σάντσεθ και περίπου απαιτούν να τον μιμηθούμε.
Αλλά είναι σαν να συγκρίνει κανείς μήλα με πορτοκάλια. Δεδομένων των συνθηκών, η Ισπανία είναι γεωγραφικά προνομιούχος χώρα καθώς βρίσκεται μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την εμπόλεμη ζώνη, συνορεύοντας μόνο με τη Γαλλία, την Πορτογαλία και σε μια πολύ μικρή έκταση και με το Μαρόκο.
Αντίθετα η Ελλάδα, δεν είναι καθόλου μακριά ούτε από το μέτωπο της Ουκρανίας, ούτε από τη Γάζα, ούτε από το Ιράν.
Και αφήνουμε κατά μέρος τον δύστροπο γείτονα που έχουμε απέναντι, τον οποίο μάλιστα ο φίλτατος Σάντσεθ φροντίζει να ενισχύει στρατιωτικά, παρέχοντας την απαραίτητη τεχνογνωσία στην Τουρκία για την κατασκευή προηγμένων πολεμικών πλοίων. Πρόσφατα δε ο Σάντσεθ αγόρασε και 45 εκπαιδευτικά αεροσκάφη από την Τουρκία, έναντι 3,1 δισ. ευρώ. Περιέργως όμως, όλα αυτά τα ξεχνούν κάτι τύποι όπως ο Δούκας, που θεωρούν τον Σάντσεθ, πρότυπο ηγέτη.
Εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι το περιβάλλον που επιχειρεί τώρα ο Μητσοτάκης.
Ένα περιβάλλον σύνθετο, περίπλοκο, γεμάτο παγίδες και ναρκοπέδια που απαιτεί λεπτούς-αν όχι χειρουργικής ακρίβειας χειρισμούς. Και με μια ανερμάτιστη αντιπολίτευση απέναντι. Που το αριστερό της κομμάτι λέει όχι σε όλα και το δεξιό της κατάπιε μάλλον τη γλώσσα του.
Πέραν του ότι η κρίση αυτή άλλαξε το εγχώριο πολιτικό σκηνικό δραματικά, καθώς Τέμπη, υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ είναι πλέον εκτός ημερησίας διάταξης, ανέδειξε κυρίως το τραγικό έλλειμμα κατανόησης του διεθνούς περιβάλλοντος, ενός περιβάλλοντος που επιμένουν κάποιοι στην αντιπολίτευση να ερμηνεύουν, εμφορούμενοι από μικρομεγαλισμό, επαρχιωτισμό, στερεότυπα και ιδεοληψίες.
Εξ αυτού και μόνο του γεγονότος, οι συγκρίσεις πλέον με τον Μητσοτάκη είναι καταλυτικές υπέρ του. Όσο κι αν επικρίνεται από κάποιους για τις όποιες κατά καιρούς κυβερνητικές αστοχίες, δεν μπορεί εν τούτοις να παραγνωριστεί ότι όπως και στην κρίση του Μαρτίου του ’20 με την απόπειρα εισβολής στον Έβρο, επέδειξε ανάστημα και ηγεσία.
Το πού θα οδηγήσει όλη αυτή η ραγδαία αλλαγή σκηνικού ως προς τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις, δεν είναι ακόμα σαφές και είναι μάλλον πολύ νωρίς για να κρίνουμε.
Γιατί αν μια βδομάδα στην πολιτική είναι αιωνιότητα, τότε ο ένας χρόνος μέχρι τις εκλογές είναι κάτι πολύ παραπάνω απ’ αυτό. Αναμφίβολα όμως η όλη κατάσταση ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας, όσο κι αν ένας πόλεμος είναι ένα γεγονός καθ’ αυτό τραγικό.
Ευκαιρία κατ’ αρχήν για τη χώρα αν καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει την προβολή ισχύος που επέδειξε τις τελευταίες μέρες. Αλλά ευκαιρία και για την κυβέρνηση για μια συνολική επανεκκίνηση, κάτι που μπορεί στο άμεσο μέλλον να αποδειχθεί καθοριστικό.
