Το μουσείο με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο, ένα χρόνο μετά τη έκθεση «Louvre Couture»,ενισχύει ακόμα περισσότερο τη σχέση του με την υψηλή ραπτική και τη μόδα. Προσελκύει ένα νέο κοινό εισάγοντας νέα, λαμπερή δροσιά. Για το Λούβρο, η σεζόν ήταν δύσκολη, γεμάτη σκάνδαλα, από την κλοπή των βασιλικών περιδέραιων και τιαρών, μια περίεργη απάτη με εισιτήρια, που προκάλεσε ζημιά δέκα εκατομμυρίων ευρώ, τις «καρατομήσεις» στη διοίκηση έως τις διαρροές νερού και τις απεργίες των εργαζομένων για τις συνθήκες εργασίας.
Παρά την ταραχώδη χρονιά, το Λούβρο, το διασημότερο μουσείο του κόσμου, το οποίο ιδρύθηκε το 1793, ξανά προς τη δόξα τραβά. Τα νέα εγχειρήματα και η διάχυση της αισθητικής του πέρα από τις αίθουσες των εκθεμάτων δείχνουν ότι η πολιτιστική κληρονομιά μπορεί να αποκτά συνεχώς νέες μορφές χωρίς να χάνει την ουσία της.
Δεν είναι μόνο οι καινούριες συνεργασίες με σχεδιαστές μόδας με τη σύγχρονη ματιά του upcycling, είναι και μια σειρά άλλων δράσεων που δεν είναι «στεγνές» και συνηθισμένες. Ήδη, τα εξειδικευμένα εργαστήρια του Λούβρου έχουν συνεργαστεί με τον οίκο ωρολογοποιίας «Vacheron Constantin» για τη δημιουργία μοναδικών ρολογιών εμπνευσμένων από τις συλλογές του μουσείου, στο πλαίσιο του προγράμματος «A Masterpiece on Your Wrist». Και μετά το «αριστούργημα στον καρπό σας», ήρθε η ώρα της φρεσκοψημένης μπαγκέτας. Το Ψωμί του Λούβρου. Μόλις το περασμένο καλοκαίρι, το μουσείο εγκαινίασε και ένα αρτοποιείο στο χώρο του σε συνεργασία με τον διάσημο σεφ Αλέν Ντικάς, όπου παρασκευάζεται φρέσκο, προζυμένιο ψωμί, που ονομάζεται «Pain du Louvre», λαχταριστά κρουασάν σοκολάτας και 1500 σάντουιτς καθημερινά.
Στη διάρκεια της Εβδομάδας Μόδας του Παρισιού, το Μουσείο του Λούβρου κατάφερε να φέρει στην ίδια αίθουσα, συγκεκριμένα εκεί όπου εκτίθεται η «Νίκη της Σαμοθράκης», τους επικεφαλής των ομίλων LVMH, Kering, Chanel και Richemont. Το γκαλά είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα και από το «Μεγάλο Δείπνο του Λούβρου» συγκεντρώθηκαν 1,6 εκατομμύρια δολάρια για την προστασία και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του μουσείου.
Αυτό το γκαλά αποτέλεσε επίσης το σκηνικό για την παρουσίαση της πρώτης συνεργασίας υψηλής ραπτικής του μουσείου. Πρόκειται για ένα νέο κεφάλαιο σε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα συνεργασιών με τον κόσμο της μόδας, που υλοποιήθηκε σε σύμπραξη με τη σχεδιάστρια Μαρίν Σερέ, η οποία ξεχωρίζει για τη φιλοσοφία της ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης υλικών (upcycling), την οποία έχει υιοθετήσει.
Ο Πιερ-Εμανουέλ Φουρνιέ, αναπληρωτής επικεφαλής ανάπτυξης, φιλανθρωπικών εκδηλώσεων και branding του Λούβρου, δήλωσε, στους Τάιμς της Νέας Υόρκης, ότι η ιδέα γεννήθηκε με αφορμή την επιτυχημένη έκθεση μόδας «Louvre Couture» της περασμένης χρονιάς, την πρώτη στην ιστορία του μουσείου, οπότε και αποφάσισαν με την ομάδα του να επικεντρωθούν σε δημιουργικές συνεργασίες.
Σκέφτηκαν ότι το να τυπώνουν εικόνες του Μουσείου πάνω σε μπλουζάκια είναι πασέ, ήθελαν κάτι πιο φρέσκο και πιο σύγχρονο. Είχαν στοκαρισμένα 100 μπλουζάκια «Μόνα Λίζα», τα οποία είχαν αποφασίσει να αποσύρουν. Η Μαριν Σερέ τα επαναχρησιμοποίησε κόβοντας το πορτρέτο και ενσωματώνοντάς το σε ένα εφαρμοστό μπλουζάκι από ζέρσεϊ .Ένα ακόμη μπλουζάκι, από μαύρο βαμβάκι, φέρει την εικόνα της «Τζοκόντα» μέσα στο κάδρο της, ενώ τα χέρια και το ντεκολτέ της καλύπτονται διακριτικά από τα μισοφέγγαρα του μοτίβου. Τα μπλουζάκια περιορισμένης έκδοσης, με τιμές 410 ευρώ και 150 ευρώ θα είναι διαθέσιμα από τα μέσα Απριλίου στο ηλεκτρονικό κατάστημα της Μαρίν Σερέ.
Τι άλλο δημιούργησε η Μαρίν Σερέ; Μια βραδινή τουαλέτα για την οποία χρησιμοποίησε πινέλα μακιγιάζ, ένα άλλο φόρεμα από παζλ «Μόνα Λίζα» και δύο δημιουργίες από κάσες ρολογιών και άδεια σωληνάρια μπογιάς, αντίστοιχα. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
Όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα της, το Μουσείο του Λούβρου ανέκαθεν ήταν η πηγή έμπνευσης της. «Ένα σύμπαν μορφών, μια μήτρα συμβόλων και μύθων, μια παρέλαση εμβληματικών εικόνων που αποτυπώνονται, σαν μετείκασμα, στις σύγχρονες σιλουέτες που δημιουργεί για τον οίκο της».
Αυτή ακριβώς η σχέση με το μουσείο, το αρχείο, τις συλλογές και την ίδια την ιστορία φωτίζει τη συγκεκριμένη συνεργασία, στο σημείο συνάντησης δύο δημιουργικών κόσμων: του μουσείου και του ατελιέ, της χειρονομίας του ζωγράφου και του χεριού του δημιουργού υψηλής ραπτικής.
Στόχος των καινούριων δράσεων και προγραμμάτων, σύμφωνα με τον κ. Φουρνιέ, είναι η ανάπτυξη μοναδικών, ειδικά σχεδιασμένων πρότζεκτ - όπως θα έκανε ένας οίκος πολυτελείας- διατηρώντας ταυτόχρονα έναν δημοκρατικό χαρακτήρα.
«Το Λούβρο είναι εκ φύσεως ένας χώρος πολυτέλειας, αλλά η πολυτέλεια αυτή δεν αφορά την τιμή. Αφορά την απόλυτη πολιτιστική κληρονομιά. Δεν είναι τόσο το Λούβρο που εμπνέεται από την πολυτέλεια, όσο η πολυτέλεια που εμπνέεται από το Λούβρο».
Το Λούβρο υπενθυμίζει ότι η αυθεντική πολυτέλεια δεν βρίσκεται στην αποκλειστικότητα, αλλά στην πρόσβαση σε ό,τι πολυτιμότερο έχει δημιουργήσει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Εκεί, ανάμεσα σε αριστουργήματα αιώνων, η έννοια της αξίας αποκτά βαθύτερο νόημα: δεν μετριέται σε χρήμα, αλλά σε ιστορία, μνήμη και έμπνευση. Και ίσως γι’ αυτό το Λούβρο εξακολουθεί- με έξυπνο μάνατζμεντ- να λειτουργεί όχι μόνο ως θεματοφύλακας του παρελθόντος, αλλά και ως πηγή έμπνευσης για το μέλλον της δημιουργίας.
