11ος χρόνος
ημέρα 3818η
ημέρα 3818η
Τετάρτη ,
15 Απριλίου 2026
15 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Η Ελλάδα δεν είναι κόλαση
Συμμερίζομαι την αγανάκτηση όσων στέκονται αμήχανοι απέναντι στην αδηφάγα και ανελέητη κρατική γραφειοκρατία. Πρόσφατα, μια νέα μητέρα μού εξομολογήθηκε ότι, λόγω ενός λάθους στον ΕΦΚΑ, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ ως ασφαλισμένη. Το αποτέλεσμα; Δεν έλαβε το επίδομα τοκετού. Κι όταν, ύστερα από ατέλειωτο πήγαινε-έλα με χαρτιά, βεβαιώσεις και φωνές, ο οργανισμός παραδέχτηκε το λάθος του και το διόρθωσε, της είπαν ότι είχε λήξει η προθεσμία για να διεκδικήσει το επίδομα. Δεν πρόκειται για εξαίρεση. Χιλιάδες αντίστοιχες ιστορίες εξελίσσονται καθημερινά σε ουρές, πλατφόρμες και διαδρόμους υπηρεσιών.
Κύριε Χρυσοχοΐδη είστε υπουργός Δημοσίας Τάξεως
Έκαναν «παρέμβαση» σε μπαράκι στα Εξάρχεια, επειδή δέχεται για πελάτες του Εβραίους και Ισραηλινούς. Φανταζόμαστε ότι ο υπουργός μας της δημοσίας τάξεως της φιλελεύθερης κυβέρνησής μας Μιχάλης Χρυσοχοΐδης θα αποκαταστήσει την τιμή του ελληνικού κράτους και θα δώσει εντολή στις υπηρεσίες να πιάσουν αυτά τα θρασίμια που αυτοπροσδιορίζονται ως «αναρχικοί». Φανταζόμαστε ακόμη ότι η αριστερά, η προστάτιδα των κατατρεγμένων, θα καταδικάσει την άθλια αυτή ενέργεια που παραπέμπει ευθέως σε ναζιστικές ομάδες κρούσης. Τα φανταζόμαστε. Αλλά δεν είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο ζούμε…
26/05/2025 • 00:00
• Θ. Μαυρίδης
Γιατί ασχολούμαστε με την Αριστερά;
Στις εκλογές του 1977 κρίθηκε η μάχη μεταξύ της ανανεωτικής Αριστεράς και της ορθόδοξης εκδοχής της, το ΚΚΕ, με συντριπτική ήττα της πρώτης. Στη συνέχεια αυτός ο χώρος παρουσίαζε όλα τα συμπτώματα μιας σέκτας. Διαγραφές, αποχωρήσεις, διασπάσεις επί διασπάσεων. Σήμερα, η λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά -που ουδεμία σχέση έχει με την ανανεωτική Αριστερά- βρίσκεται πολυδιασπασμένη σε: ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Κίνημα Δημοκρατίας, Πλεύση Ελευθερίας, βουλευτές που έχουν προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ και σχηματισμοί εκτός κοινοβουλίου.
26/05/2025 • 00:00
• Σ. Μουμτζής
Όταν Σιωπά η Αριστερά
Η Αριστερά αρέσκεται να εμφανίζεται ως η ηθική πυξίδα της κοινωνίας, ο υπερασπιστής των αδυνάτων, η φωνή του δικαίου. Αλλά όλο και περισσότερο γίνεται φανερό πως αυτό το αφήγημα είναι ένα κυνικά υπολογισμένο προσωπείο. Η ευαισθησία τους είναι επιλεκτική, ο ανθρωπισμός τους υπό αίρεση, και οι αρχές τους εύπλαστες, όσο χρειάζεται για να μην κοστίζουν πολιτικά. Πρόσφατα, πρώην σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα παραδέχθηκε δημόσια ότι απέκρυψε τις ανησυχίες του για την πνευματική κατάσταση του Τζο Μπάιντεν, για να μην επηρεαστεί το εκλογικό αποτέλεσμα.
Το ΠΑΣΟΚ του Δηλιγιάννη και του Κωλέτη
Να μη βαυκαλιζόμαστε, η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο δεν πρόκειται να γίνει πράξη. Ο Μητσοτάκης καλά κάνει και το προτείνει, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να το ψηφίσει. Θα βρει χίλιες δικαιολογίες, τερτίπια και υπεκφυγές για να πει τελικά «όχι». Το περίφημο άρθρο 103 του Συντάγματος, στην επικείμενη αναθεώρηση δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Κι αν αναρωτιέστε πούθε αντλώ αυτή τη βεβαιότητα (αφού το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί επίσημα για το θέμα), σας απαντώ ότι ξέρω καλά και πως σκέπτονται και πως νιώθουν και πως λειτουργούν εκεί μέσα.
Τα εργασιακά στην πρώτη γραμμή
Πριν λίγες ημέρες ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε τις «Ημέρες Καριέρας». Πρόκειται για διοργάνωση από αυτές που «σιχαίνονται» οι άνθρωποι του ΚΚΕ, οι «αναρχικοί», σε διαφορετικούς βαθμούς διάφοροι κομματικοί της αυτοαπακαλούμενης «αριστεράς». Αν ο πρωθυπουργός πηγαίνει σε παρόμοιες εκδηλώσεις είναι κυρίως επειδή έχουν αποτέλεσμα στην πραγματική ζωή των ανθρώπων. Αλλιώς δε θα πήγαιναν ως εκεί 230 επιχειρήσεις που αναζητούσαν να προσλάβουν 6.500 εργαζομένους, όταν μέχρι στιγμής, πάνω από 9.000 πολίτες έχουν βρει την εργασία τους με αυτό τον τρόπο.
Το casus belli, η εθνική γκρίνια και οι υψηλές προσδοκίες
Έγινε 30 χρόνων το τουρκικό casus belli. Πέρασαν οι κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Σημίτη, Κώστα Καραμανλή, Γιώργου Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά, Αλέξη Τσίπρα και Κυριάκου Μητσοτάκη, όλες καταδίκαζαν την ύπαρξή του, αλλά μέχρις εκεί. Το casus belli υπήρχε και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις το λάμβαναν υπ΄όψη και για αυτό ουδεμία επέκτεινε τα χωρικά μας ύδατα στο Αιγαίο.
Το κόκκινο χαλί του ακτιβισμού
Υπάρχει κάτι βαθιά ενοχλητικό στο φαινόμενο του “red-carpet activism” —την τάση δηλαδή πολλών εκατομμυριούχων ηθοποιών να παρουσιάζονται ως ηθικοί φάροι της κοινωνίας κάθε φορά που το Hollywood στρώνει κόκκινο χαλί. Με στόμφο και δραματουργία ανάλογη των ρόλων τους, οι ίδιοι άνθρωποι που μέχρι χθες υποδύονταν υπερήρωες ή πράκτορες της CIA, αυτοχρίζονται υπερασπιστές των φτωχών, των αδικημένων, των περιβαλλοντικά κατατρεγμένων.
Δεν χρειάζεται πανικός με την Τουρκία
Η συμμετοχή της Τουρκίας στο ευρωπαϊκό αμυντικό σύστημα εξελίσσεται σε έναν νέο, υπαρξιακό πονοκέφαλο για την ελληνική πραγματικότητα. Παρά τις προσπάθειες της ελληνικής διπλωματίας, το πιθανότερο είναι πως η Τουρκία θα καταφέρει να διαδραματίσει ρόλο τόσο στην υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, όσο και στον ευρωπαϊκό αμυντικό βραχίονα. Η Τουρκία είναι μια χώρα 80 εκατομμυρίων, με σχετικά νεανικό – συγκριτικά με τις γερασμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες – πληθυσμό, τοποθετημένη σε στρατηγικής σημασίας περιοχή. Ελέγχει Μαύρη Θάλασσα, Νοτιοανατολική Μεσόγειο...
Με φωτιά και με μαχαίρι
Παραμέρισαν προσωρινά τα Τέμπη, έτσι κι αλλιώς το πολιτικό ενδιαφέρον του δυστυχήματος έχει απομειωθεί κι έπιασαν τα παιδιά της Λωρίδας της Γάζας. Έβλεπα χθες στις τηλεοράσεις όλους τους αντιπολιτευόμενους να ζορίζουν τους Νεοδημοκράτες για την στάση που κρατά η ελληνική κυβέρνηση απέναντι σε όσα τραγικά γίνονται στα παλαιστινιακά εδάφη. Κι εκείνοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι κανένας δεν έχει το μονοπώλιο της ευαισθησίας.
Προανακριτικές αντί εκλογές
Θεωρώ αδύνατον αλλά και αντίθετο στον κοινό νου, να πιστεύσουμε ότι οι βουλευτές θα κάνουν σωστά τη δουλειά της ανάκρισης. Αδύνατον πρακτικώς και ανθρωπίνως να αποδώσουν πραγματικές ευθύνες και όχι από αυτές που προσφυώς θυμίζουν «τυμβωρυχία» και μάλιστα να παραπέμψουν με κατηγορητήριο το οποίο δεν θα καταπέσει στο δικαστήριο. Ιδίως για τους βουλευτές των αντιπολιτεύσεων αλλά και της συμπολιτεύσεως.
Η αναβάθμιση της Τουρκίας περνάει από την Ιερουσαλήμ
Η Ευρώπη γέρνει σταδιακά υπέρ της Τουρκίας του Ερντογάν και των συμμάχων της. Κι αυτό συνεπάγεται αυτόματα μια απόσταση απ’ όσους στέκονται σήμερα εμπόδιο στο μεγαλείο της Νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πρώτος στον κατάλογο του Ερντογάν είναι το Ισραήλ. Όλοι οι άλλοι, μεταξύ των οποίων και η αφεντιά μας, είναι του χεριού της Τουρκίας. Το Ισραήλ δεν είναι.
Η κρυφή πληγή του κρατισμού: Όταν ακόμη και οι Βρυξέλλες παραδέχονται το αυτονόητο
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα ένα σχέδιο «αναζωογόνησης της αγοράς» που υπόσχεται μείωση των κανονιστικών βαρών για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με ετήσιο όφελος που θα φτάσει –σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Κομισιόν– τα 400 εκατομμύρια ευρώ. Το ίδιο το δελτίο Τύπου κάνει λόγο για «περιορισμό περιττών απαιτήσεων συμμόρφωσης» και για την ανάγκη να διευκολυνθούν οι επενδύσεις, η καινοτομία και η επιχειρηματική δραστηριότητα.
Μια στρατηγική συμμαχία με υπαρξιακή διάσταση
Η ψήφος του κοινού στην Eurovision εξέπληξε πολλούς, κατάδειξε για άλλη μια φορά πόσο βαθιά είναι η ελίτ των μουσικών παραγωγών(και γενικότερα) και απέδειξε πως μια σημαντική μερίδα της κοινωνίας συμμερίζεται τις γεωπολιτικές αγωνίες της χώρας. Αυτό δεν έγινε μόνο στην Ελλάδα αλλά πανευρωπαϊκά. Για την ιστορία, το Ισραήλ κατέλαβε τη δεύτερη θέση συνολικά, συγκεντρώνοντας 357 βαθμούς.
Αναμνήσεις από τα ΚΑΦΑΟ του Χρήστου Μαυρίκη
Σήμερα δεν έχει ανάλυση, αλλά μεταπολιτευτική ιστορία. Όταν άκουσα προχθές ότι κάποιος Χρήστος Μαυρίκης κατηγορήθηκε και συνελήφθη για απόπειρα δωροδοκίας ανώτατου δικαστικού, είπα μέσα μου «δεν είναι δυνατόν». Μετά είδα τα πλάνα αρχείου με το στριφτό μουστάκι του, την γυαλιστερή του φαλάκρα, το κατασκοπευτικό γυαλί και το σαρδόνιο χαμόγελο …κι έπαθα ένα Déjà vu. Με θυμήθηκα νεαρό πολιτικό συντάκτη να κυνηγώ τον Χρήστο Μαυρίκη από ΚΑΦΑΟ σε ΚΑΦΑΟ.
Διπλωματικά, αργήσαμε επικινδύνως
Πριν λίγες εβδομάδες σημείωνα εδώ την ανάγκη για τον πρωθυπουργό να επιμερίσει τον χρόνο του εις όφελος της διπλωματικής προσπάθειας που απαιτούν οι καιροί. Δεν περίμενα να είναι τόσο άσκημα τα πράγματα. Για τη χώρα μιλώ. Αφήσαμε μεγάλα και βαριά προβλήματα, εμπλοκές και ευκαιρίες, επί εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, να εξελίσσονται με εμάς ωσεί παρόντες και, πρακτικά, απόντες.
Τέμπη: Δεν τους έβγαιναν τα γεγονότα και κατασκεύασαν άλλα
«Οι δικηγόροι που έχουν γνώση της δικογραφίας στη συντριπτική τους πλειοψηφία γνώριζαν ότι δεν υπήρξε ποτέ ζήτημα παράνομου φορτίου διότι πολύ απλά η εμπορική αμαξοστοιχία δεν επηρεάστηκε, δεν κάηκε από το δυστύχημα και η πυρόσφαιρα ως φαινόμενο ακολούθησε την πορεία της επιβατικής αμαξοστοιχίας». Αυτό δήλωσε μεταξύ πολλών άλλων ο δικηγόρος κ. Κουμπούρας σε συνέντευξή του στο Liberal.
Το πολιτικό σκηνικό όπως το αναδιαμόρφωσαν τα Τέμπη
Η δημοσκοπική ανάκαμψη της κυβέρνησης, μετά τις αποκαλύψεις σχετικά με την τυμβωρυχία που επιχειρήθηκε πάνω στο κύμα συναισθηματικής φόρτισης που προκάλεσε το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, αποκαλύπτει τις αντοχές και το ένστικτο επιβίωσης της κυβερνώσας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, την οποία συγκροτεί ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.
Αλέξης, Ντόναλντ και η τέχνη του να τρως πόρτα
Είτε το σηκώνεις στην Ουάσιγκτον είτε στο Μαξίμου, η γραμμή προς την σκληρή γεωπολιτική και οικονομική πραγματικότητα είναι πάντα κατειλημμένη. Ο Ντόναλντ Τραμπ, σε μια ακόμα επίδειξη μεγαλοϊδεατισμού made in MAGA, πίστεψε πως με ένα τηλεφώνημα στον Πούτιν θα έβαζε τέλος στον πόλεμο στην Ουκρανία. Τον φανταζόμαστε ήδη να μιλά με το γνωστό ύφος του «art of the deal» και να περιμένει ότι ο Βλαδίμηρος θα κλείσει τον χάρτη και θα πει «you’re right, Donald».
Αφήστε τα όλα στη Δικαιοσύνη
Οι αντιπολιτεύσεις αναζητούν μια πολιτική ικανοποίηση και όχι μια δίκαιη κρίση. Θέλουν να «δικάσουν» έναν Καραμανλή και όχι, απλώς, έναν υπουργό σε θέση ευθύνης. Κι από κοντά, θέλουν να καταδικάσουν, άμεσα και παραστατικά, έναν Μητσοτάκη. Μικρότερη σημασία έχει, παρά τις υποκριτικές παραστάσεις στα μίντια, η ουσία της διαδικασίας. Η «απόλαυση» βρίσκεται στις παραστάσεις που αδημονούν να προσφέρουν οι αντιπολιτεύσεις.
Είναι σημαντικό να κοιμάται κανείς καλά τα βράδια!
Τι θα συμβεί στα χρηματιστήρια; Θα έχουμε μια νέα κρίση στις αγορές ομολόγων; Πόσο ακόμη θα ανέβει ο χρυσός; Εθισμένοι στη λογική του καθημερινού στοιχήματος οι επενδυτές «ξεχνούν» τα υπερκέρδη που έχουν αποκομίσει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και προσπαθούν να μαντέψουν αν θα συνεχιστεί η πτήση προς το άπειρο του διαστήματος ή αν θα συντριβεί το σκάφος στον πλανήτη γη. Πλεονεξία;
Ο αντικαραμανλισμός του ΠΑΣΟΚ
Όταν αναφέρεται στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η λεγόμενη γενιά του 114, που ακόμα και σήμερα αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του ΠΑΣΟΚ—και αυτό είναι ένα πρόβλημα-- ανατρέχει στην «αμαρτωλή» οκταετία της ΕΡΕ και εν συνεχεία τη Μεταπολίτευση την προσεγγίζει με μια αμηχανία, δηλωτική της εχθρότητας που καθόρισε τη στάση του Κινήματος στην επανεκλογή του Εθνάρχη στην προεδρία της Δημοκρατίας το 1985. Σε γενικές γραμμές, ήταν και παραμένει μια άδικη...
